Γραικοί ή Έλληνες; Μόνιμες Στήλες - Κατά Μάρκον

Γραικοί ή Έλληνες;

Μόνιμες Στήλες - Κατά Μάρκον

My Lefkada 

ΤΡΊΤΗ, 09 ΑΠΡΊΛΙΟΣ 2013 00:53

ΣΥΝΤΆΧΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ/ΤΗΝ ADMINISTRATOR

Γράφει ο Μάρκος Νικητάκης.

Η χώρα μας λέγεται Ελλάδα, Hellas όπως είναι το επίσημο διεθνές της όνομα και εμείς αποκαλούμαστε Έλληνες. Έλα όμως που οι ξένοι μας αποκαλούν Γραικούς (Greece, Griechenland),  ενώ οι ανατολικοί γείτονές μας ως Ίωνες ( Γιουνάν οι Τούρκοι, Ιωνάν οι ραββίνοι).

«Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός και θα πεθάνω», αναφώνησε λίγο πριν θανατωθεί ο Αθανάσιος Διάκος.

Γιατί λοιπόν εμείς σήμερα θεωρούμε πως το όνομα «Γραικός» είναι περιφρονητικό ή σκωπτικό;

Από άγνοια φαντάζομαι. Γιατί το όνομα «Γραικός», όπως και το όνομα «Ρωμιός», το χρησιμοποιούσαμε πάνω από 13 αιώνες και είναι αρχαιότερο της λέξης «Έλληνας»!

Σε μια επιγραφή του 4ου π.Χ. αι. αναφέρεται ότι «Έλληνες ονομάσθηκαν αυτοί που αποκαλούνταν πριν Γραικοί», ενώ ο Αριστοτέλης στα «Μετεωρολογικά» του σημειώνει ότι στην περιοχή της Δωδώνης στην Ήπειρο, την οποία ο Κλαύδιος ο Πτολεμαίος θεωρούσε ως την αρχέγονη Ελλάδα, κατοικούσαν οι «Σελλοί» που αποκαλούνταν τότε  Γραικοί και τώρα Έλληνες. «ο κατακλυσμός περὶ τον ελληνικόν  εγένετο μάλιστα τόπον· και τούτου περὶ την Ελλάδα την αρχαίαν. Αύτη δ’ εστὶν η περὶ Δωδώνην και τον Αχελώον· ούτος γαρ πολλαχού το ρεύμα μεταβέβληκεν· ώκουν γαρ οι Σελλοὶ ενταύθα και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί, νυν δ’ Έλληνες» (Μετεωρ. 352α).

Την ίδια πληροφορία δίνει και το Πάριο Χρονικό, του 3ου π.Χ. αιώνα. Κατά τον Ευστάθιο, τον γραμματικό του 12ου αιώνα, η ονομασία Γραικοί χρησιμοποιήθηκε από τον Σοφοκλή στο έργο του «Ποιμένες» και ο Στέφανος Βυζάντιος, στο λήμμα Γραικοί, προσθέτει ότι ο Αλκμάν ονόμαζεΓραίκες τις μητέρες των Ελλήνων («Γραίκες δε παρά Αλκμάνι αι των Ελλήνων μητέρες και παρά Σοφοκλεί εν Ποιμέσιν»).

Το όνομα Γραικός συνεπώς είναι ένα πανάρχαιο όνομα και ετυμολογικά συνδέεται με τους γηραιούς προφήτες / ιερείς της Δωδώνης. Από την περιοχή εκείνη ξεκίνησε μάλλον η πρώτη διείσδυση των Γραικών στις πελασγικές χώρες της Κάτω Ελλάδος.

Πώς βρέθηκαν όμως στην Πίνδο αυτοί οι πανάρχαιοι πρόγονοί μας;

Οι περισσότεροι δυτικοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι κατέβηκαν από τον Δούναβη, ακολουθώντας πρώτα την ροή του Μάργου και κατόπιν τη ροή του Αξιού ( από το ρήμα άγω). Όταν βρέθηκαν στην πεδιάδα της Θεσσαλονίκης, την αρχαία Βοττιαία, επειδή τα μέρη κατοικούνταν από κάποιους άλλους προγόνους μας, τους Πελασγούς, διεσπάρησαν στην Άνω Ελλάδα, δηλ. τις βουνοκορφές της Πίνδου. Σημειωτέον ότι για τους Πελασγούς, οι οποίοι δημιούργησαν ένα θαυμάσιο πολιτισμό τη νεολιθική περίοδο προβάλλεται η άποψη ότι προέρχονται από την κοιτίδα του Δέλτα του Νείλου. Πολλοί λαοί στην λεκάνη της Μεσογείου έχουν ετυμολογικώς αδελφά ονόματα που αποτελούνται από τα τρία σύμφωνα Πλσ ή Φλσ (Παλαιστίνιοι, Φιλισταίοι, Φαλίσκοι γύρω από την Ρώμη και Πελασγοί στην Ελλάδα).

Έλλην

Αργότερα, με τον Χριστιανισμό ο όρος «Έλλην» σήμαινε τον ειδωλολάτρη ή τον μη χριστιανό, ενώ οι κάτοικοι της Ελλάδος λέγονταν Ελλαδίτες.

Οι ίδιοι οι Έλληνες, όπως και οι κάτοικοι ολόκληρης της Νέας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία μόλις τον 16ο αι. μ. Χ., ονομάστηκε από τον Ιερώνυμο Wolf και άλλους προκατειλημμένους ιστορικούς περιφρονητικά ως Βυζάντιο, ονομάζονταν Ρωμαίοι ή μετέπειτα Ρωμιοί, αφού συνδέονταν μεταξύ τους με, το ρωμαϊκό δίκαιο, την ορθόδοξη πίστη και την κοινή ελληνική γλώσσα.
Η ονομασία Ρωμιός χάνει επί τουρκοκρατίας την αίγλη του «αυτοκρατορικού» Ρωμαίος και με τις σκληρές συνθήκες της υπό ζυγόν διαβίωσης αποκτά την χροιά του καταφερτζή, του καπάτσου, του ξύπνιου.  «Από τις αρχές του 20ου  αι. το Ρωμιός χρησιμοποιήθηκε ως αντίθεση προς τον μιμητισμό της Ευρώπης, τη λαϊκή χριστιανική βυζαντινή ανατολική (αλλά όχι ανατολίτικη) φυσιογνωμία του Νεοέλληνα»(Λεξικό Μπαμπινιώτη).

 Οι Λατίνοι συνέχισαν να χαρακτηρίζουν τους Έλληνες με το όνομα Γραικός.

Γραία

Ορισμένοι υποθέτουν ότι απο­φασιστικό ρόλο έπαιξε μια ομάδα αποίκων της Κύμης, πού προέρχονταν από την πόλη Γραία της Ευβοίας, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι το λα­τινικό όνομα σχετίζεται με τους κατοίκους της Γραίας από την περιοχή της Τανάγρας της Βοι­ωτίας πού μετείχαν και αυτοί στον δυτικό αποικισμό και άλλοι η άμεση γνωριμία από την περιοχή της Ηπείρου.

Διαβάζουμε στη Britannica, στο λήμμα Greece: «Το όνομα Greece (λατιν. Graecia) προέρχεται από το Graeci, που ήταν αρχικά το όνομα Βοιωτικής φυλής (Γραίοι) που εγκαταστάθηκε στην Ιταλία τον 8º αιώνα π.Χ., αλλά αργότερα επεκτάθηκε στο σύνολο του ελληνικού λαού».

Η πρώτη μαρτυρία για την ύπαρξη βοιωτικής πόλης με την ονομασία Γραία βρίσκεται στον Όμηρο. Απαριθμώντας τις δυνάμεις των Βοιωτών στον πόλεμο της Τροίας και τους αρχηγούς τους, ο Όμηρος περιλαμβάνει και την Γραία (Ιλ. Β 498). Ο Παυσανίας μνημονεύει την άποψη των ταναγραίων πως Γραία ήταν η αρχαιότερη ονομασία της Τάναγρας (σημερινής Τανάγρας). Και ο μεταφραστής και σχολιαστής του Παυσανία, Ν. Παπαχατζής στις σημειώσεις του γράφει: «Επειδή με Κυμαίους και Χαλκιδείς είχαν αποικίσει την παρά τη Ρώμη Κύμη και Γραείς, είναι πιθανό οι Γραείς αυτοί (σ.σ. που λέγονταν και γραίοι) να συνετέλεσαν στο να ονομαστούν από τους Ρωμαίους οι Έλληνες graji (το πολύ κοινό επίθετο grajus σήμαινε τον Έλληνα ή τον ελληνικό)''. (Παυσανία, Βοιωτικά και Φωκικά, Εκδοτική Αθηνών 1981, τ. 5, σ.136).

Οι αρχαιότατοι γραείς ή γραίοι ευθύνονται λοιπόν, για τη λατινική ονομασία graji που έδωσε τα μεταγενέστερα Graecia και τα πολλά επίθετα (graecus, graecanicus, graeciensis, graecor, και το επίμαχο graeculus που ήταν απλό υποκοριστικό πριν να αποκτήσει την όντως υποτιμητική σημασία του γραικύλου, του εκφυλισμένου Έλληνα, που ουδέποτε ταυτίστηκε με το graecus). Αυτά για ότι αφορά τη λατινογενή ονομασία της χώρας μας και του λαού μας.

Αρχαίες πηγές ταυτίζουν τη Γραία με τον Ωρωπό που ονομαζόταν Γραική (Θουκυδίδης) Β 23,3: «παριόντες δε (σ.σ. οι Πελοπονήσιοι) Ωρωπόν την γην την Γραικήν καλουμένην, ην νέμονται Ωρώπιοι Αθηναίων, υπήκοοι, εδήωσαν»)

Ελληνομανία

Τα αισθήματα των Ρωμαίων απέναντι στους Έλληνες ήταν μικτά και φαίνεται ότι αυτά φόρτι­σαν και το όνομα Γραικός . Φανατικοί Ρωμαίοι ευπα­τρίδες, όπως ο Κάτων, στηλίτευαν την ελληνομανία, η οποία είχε κυριεύσει την Ρώμη και μερικοί συντηρητικοί θεωρούσαν επικίνδυνη για τα ρωμαϊκά ήθη. Με δυσκολία δέχονταν οι περήφανοι Ρωμαίοι πατρίκιοι ότι είχαν ανάγκη από ελληνική παιδεία με το καθιερωμένο ταξίδι στην Αθήνα και σε ολόκληρη την ελληνική Ανατολή, παρόλο που η γνώ­ση της ελληνικής γλώσσας ήταν για τους συγκλητικούς εντελώς αυτονόητη. Έτσι πί­σω από το Graeci και Graeculi κρυβόταν άλλοτε θαυμασμός και άλλοτε έντονη κριτική διάθεση.

Με την πάροδο του χρόνου η λέξη Γραικός άρχισε να σημαίνει τον επιπόλαιο και τον τυχοδιώκτη, ενώ στον Μεσαίωνα πήρε την σημασία του ελληνοορθοδόξου ή ακόμα και του αιρετικού. Παρόλα αυτά υιοθετήθηκε από τους προεπαναστατικούς ως ονομασία των υποδούλων, επειδή όπως τόνιζε ο Α. Κοραής έτσι μας ονόμαζαν «τα φωτισμένα έθνη της Ευρώπης», τα οποία αναγνωρίζοντας ένα ελληνικό κρατίδιο, το οποίο περιελάμβανε την Πελοπόννησο, την Στερεά και τις Κυκλάδες προσπάθησαν να ψαλιδίσουν τα όνειρα του Ρήγα και όλων των επαναστατών για ανασύσταση της Ανατολικής Ρωμιοσύνης.

Από την σύντομη αυτή ανασκόπηση προκύπτει ότι έστω και αν η ονομασία μας ποικίλλει στο διάβα των αιώνων, εντούτοις η αυτοσυνειδησία μας ως Ελλήνων μένει σταθερά προσηλωμένη από τότε που δημιουργήθηκε με τους πρώτους ίσως Ολυμπιακούς Αγώνες τον 7ο αι. π.Χ. μέχρι σήμερα που ζούμε την ενοποίηση της Ευρώπης σε δύο σταθερές συνιστώσες. Στην κοινή γλώσσα και στην κοινή πίστη.

Οι Έλληνες, όπως είπε και ο Ελύτης στην απονομή του Νομπέλ, συνεχίζουν επί 40 αιώνες να λένε τη θάλαττα θάλασσα και τον ουρανό ουρανό.

«Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε στην ίδια γλώσσα» (Γ.Σεφέρης).

Μέχρι σήμερα η ευρεία χρήση ελληνικών όρων στις ευρωπαϊκές γλώσσες προδίδει πολιτισμό, οικειότητα με την επιστήμη και την τέχνη. Αυτή η θαυμαστή διατήρηση της γλώσσας και της εθνικής συνείδησης μέσα στο διάβα των αιώνων συνδέθηκε άρρηκτα από την αρχαιότητα με την διατήρηση της κοινής πίστης.

Ορθοδοξία

Μέσα από την Ορθοδοξία, η οποία έδωσε απαντήσεις διά των μεγάλων Πατέρων (Βασιλείου, Γρηγορίου) στα πανάρχαια ερωτήματα της ελληνικής φιλοσοφίας και πρόσφερε ικανοποίηση στην υπαρξιακή δίψα της ανθρώπινης οντότητας, ο Ελληνισμός μεγαλούργησε.

Είναι εκπληκτικό ότι όπου χάθηκε η ορθόδοξη πίστη, προοδευτικά χάθηκε και η ελληνική συνείδηση, έστω κι αν διατηρήθηκε η ελληνική γλώσσα, ενώ δεν συνέβη και το αντίστροφο. Π.χ οιΒαλαάδες της Δυτ. Μακεδονίας, διατηρώντας την ελληνική γλώσσα, εξισλαμίσθηκαν σε τέτοιο βαθμό ώστε πήραν τα όπλα εναντίον του ελληνικού στρατού το 1912, ενώ οι Καππαδόκες«Καραμανλήδες» δέχθηκαν να μιλήσουν ξένη (την τουρκική) γλώσσα και να μεταγράψουν μάλιστα σε αυτήν το Ευαγγέλιο, αλλά χάρις στην πίστη τους διατήρησαν ακλόνητη την εθνική τους ταυτότητα, κάτι το οποίο τηρουμένων των αναλογιών, συμβαίνει αυτήν την στιγμή και με τον αγγλόφωνο Ελληνισμό της Αμερικής. Αυτό και μόνον δικαιώνει τον διεθνούς ακτινοβολία γλωσσολόγο καθηγητή κ. Μπαμπινιώτη ο οποίος έγραψε στο ΒΗΜΑ της 19.4.1988:

«Όποιος μιλάει για Ορθοδοξία ερήμην του Ελληνισμού, νομίζω ότι ματαιοπονεί. Όποιος μιλάει για Ελληνισμό ερήμην της Ορθοδοξίας κάνει κάτι χειρότερο. Ασχημονεί».

Φωτογραφία : Νέλλη Σουγιουλτζόγλου

My Lefkada 

Πως τα...κατσίκια ανακάλυψαν αρχαιολογικό θησαυρό!

«Ένα πρωί στην πλαγιά είδα κάτι να γυαλίζει...».

Στα ειδικά εργαστήρια της αρχαιολογικής υπηρεσίας του υπουργείου Πολιτισμού βρίσκονται από τη Μεγάλη Τετάρτη σπουδαία αρχαιολογικά ευρήματα που «ανακάλυψαν» κατσίκια σε περιοχή 

Δημοτικό Διαμέρισμα Βροχίτσας του Δήμου Ιάρδανου , στο Νομό Ηλείας.

Πρόκειται για έναν αμφορέα σε εξαιρετικά καλή κατάσταση και τρεις σκελετούς, οι οποίοι τοποθετήθηκαν σε κουτιά και μεταφέρθηκαν στην Ζ΄ Εφορεία Αρχαιοτήτων. Οι αρχαιολόγοι που επισκέφθηκαν τη συγκεκριμένη περιοχή δεν έκαναν κάποιο σχόλιο, σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη του οικοπέδου, ωστόσο φαίνεται ότι έμειναν έκπληκτοι από το σημείο όπου βρέθηκαν τα αρχαιολογικά ευρήματα...

«Ένα πρωί στην πλαγιά είδα κάτι να γυαλίζει...»

Στην περιοχή μόλις έγινε γνωστή η ανακάλυψη, το ενδιαφέρον φούντωσε για τη σπουδαιότητα των αρχαιολογικών ευρημάτων, η οποία αναμένεται να γίνει γνωστή αμέσως μετά το Πάσχα. Ο ιδιοκτήτης του οικοπέδου Αντώνης Κατελούζος ήταν αποκαλυπτικός μιλώντας στο www.patrisnews.com «Ένα πρωί που περνούσα από το σημείο είδα κάτι να γυαλίζει ψηλά. Εκεί έφταναν μόνο τα κατσίκια για να φάνε και φαίνεται ότι από το σκάψιμο ήρθαν στην επιφάνεια. Μόλις πλησίασα είδα το κεφάλι ενός αμφορέα και οστά, φαίνονταν σαν σκελετοί.

»Αμέσως ειδοποίησα την αστυνομία και αυτή με την σειρά της την αρχαιολογική υπηρεσία. Ήρθαν δύο φορές στην περιοχή μέτρησαν και συγκέντρωσαν τα αρχαία, χωρίς φυσικά να μάθουμε περισσότερα. Μόνο που μου έδωσαν ένα αντίγραφο όπου αναγράφεται η ημερομηνία συγκέντρωσης των ευρημάτων. Έχουμε μεγάλη αγωνία να μάθουμε τι αρχαιολογικά ευρήματα είναι αυτά».

Αξίζει να τονιστεί ότι στο συγκεκριμένο σημείο που εντοπίστηκαν τα αρχαιολογικά ευρήματα δεν υπάρχει κοντά κάποιος αρχαιολογικός χώρος...

Γιώργος Κ.Ροζής

Πηγή: patrisnews.com

Ηρώδειο

υπήρξε το  υψηλότερο κτίριο της χώρας!

Στην εποχή του θεωρούνταν

κατασκευαστικό θαύμα

Είχε ξύλινη σκεπή χωρίς στηρίγματα

17/05/2013


Πώς θα φαινόταν άραγε σήμερα στο φεστιβαλικό κοινό του Ηρωδείου 

αν είχε πάνω από το κεφάλι του μια τεράστια στέγη; Δεν μπορεί

 να πει κανείς ότι η παρουσία της θα ήταν ευχάριστη, δεδομένων

 των κλιματικών συνθηκών του αττικού θέρους, στην αρχαιότητα

 όμως, όχι απλώς υπήρχε στέγη αλλά είχε αποτελέσει και θαύμα

 της αρχιτεκτονικής.

Φυσικά ήταν ξύλινη και για την κατασκευή της πρέπει να

 χρησιμοποιήθηκαν περί τις 3.000 δέντρα, μεγάλα ως επί το 

πλείστον, όπως κέδροι, κυπαρίσσια και λάρικες, ενώ κατεργασμένη 

η ξυλεία θα πρέπει να ζύγιζε περί τους 750 - 800 τόνους.

 Και το σημαντικότερο: Δεν είχε καθόλου ενδιάμεσα στηρίγματα!

Ο καθηγητής Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ 

κ. Μανόλης Κορρές , ο οποίος έχει μελετήσει διεξοδικά το

 ζήτημα της στέγης του Ηρωδείου είναι σε θέση να μιλήσει

με ακρίβεια (όση επιτρέπει ασφαλώς η απόσταση των 2000 

περίπου χρόνων) για το κατασκευαστικό θαύμα, που θεωρείτο 

στην εποχή του αυτό το οικοδόμημα. Γιατί το Ηρώδειο, δώρο

 ας μη ξεχνούμε, του Ηρώδη Αττικού στην Αθήνα είχε κερδίσει 

από την αρχαιότητα τον θαυμασμό των ανθρώπων.

Ο Παυσανίας στα κείμενά του το χαρακτηρίζει ως το

 αξιολογότερο οικοδόμημα του είδους του ενώ ο Φιλόστρατος 

αναφέρει: «ανέθηκε δε ο Ηρώδης και το επί Ριγίλλη θέατρον,

 κέδρου ξυνθείς το όροφον η δε ύλη και εν αγαλματοποιίαις σπουδαία».

«Η στέγη του Ηρωδείου, σύμφωνα με τις πληροφορίες μας,

 αποτέλεσε παγκόσμιο ρεκόρ μέγιστου ανοίγματος έως και

 τον 19ο αιώνα! Δύναται μετά πάσης βεβαιότητος να λεχθεί,

 ότι το Ηρώδειο υπήρξε το υψηλότερο κτίριο της χώρας ως την 

εποχή της κατασκευής του ξενοδοχείου Χίλτον ενώ την δεύτερη

 θέση ως τα μέσα του 20ού αιώνα κατείχαν δύο επίσης ρωμαϊκά

 κτίρια: το λεγόμενον Οκτάγωνον κι η λεγόμενη Ροτόντα της

 Θεσσαλονίκης», όπως αναφέρει ο κ. Κορρές στο τελευταίο

 τεύχος του περιοδικού «Ανθέμιον» της Ενωσης Φίλων

 Ακροπόλεως, που είναι αφιερωμένο ολόκληρο στον

 Ηρώδη Αττικό και την εποχή του.

Πώς όμως έγινε δυνατό αυτό το θαύμα;

 «Η λύση βρίσκεται μάλλον στον τρόπο κατασκευής των

 ρωμαϊκών γεφυρών και όχι μόνον των ρωμαϊκών στεγών», 

αναφέρει ο μελετητής, προσθέτοντας ότι σαν παράδειγμα

 προσφέρεται η γέφυρα του Τραϊανού (105 μ.Χ.) έργο του διάσημου

 Απολόδωρου από την Δαμασκό.

Τα διάφορα μέρη της στέγης θα πρέπει να ετοιμάζονταν στο

 έδαφος μπροστά από το κτίριο και την Στοά του Ευμένους, όπου

 θα πρέπει να συναρμολογούνταν δοκιμαστικά και να διορθώνονταν,

 σύμφωνα πάντα με την μελέτη του κ. Κορρέ. Στη συνέχεια χαράσσονταν 

στην επιφάνειά τους τα τεκτονικά σύμβολα ως οδηγοί της τελικής 

συναρμολόγησης και ακολούθως τα διάφορα μέρη ανεβάζονταν

 με την βοήθεια γερανών επάνω σε τεράστιο ικρίωμα ύψους 29 μέτρων.

 Εκεί ειδικοί τεχνίτες εκτελούσαν την συναρμολόγηση με τη βοήθεια

 άλλων μηχανών, που ήταν επίσης εγκατεστημένες σε αυτό το ύψος!

Η κατασκευή της γιγάντιας στέγης πρέπει να διήρκεσε τουλάχιστον

 τρία χρόνια, χωρίς να υπολογίζεται ο χρόνος για την αναζήτηση

 της ξυλείας και την ξήρανσή της. Το κτίριο οικοδομήθηκε σε 

οκτώ το πολύ εννέα χρόνια.

Στην νεότερη εποχή μία επιπλέον απόδειξη της ύπαρξης της

 στέγης υπήρξε το παχύ στρώμα στάχτης που βρέθηκε από τον

 Πιττάκη το 1858 κατά τις ανασκαφές για την αποκάλυψη του 

μνημείου. Θραύσματα από κεράμους, καρβουνιασμένα ξύλα 

_συχνά ογκώδη_ σιδηρόκαρφα εντυπωσιακού μεγέθους και

 σιδηρελάσματα ήταν αναμεμειγμένα με την στάχτη.

 Αποτέλεσμα προφανώς, όπως σημειώνει και ο κ. Κορρές

 της καταστροφικής μανίας των Ερούλων το 267 μ.Χ. από 

την οποία δεν γλίτωσε και το Ηρώδειο.

πηγή: Το Βήμα

Σύλλογος Λευκαδίων Μόντρεαλ "Αριστοτέλης Βαλαωρίτης"

Το Blog που άλλαξε τα δεδομένα στην ενημέρωση της Λευκάδας

my Lefkada

-------------------- 

Σύλλογος Λευκαδίων Μόντρεαλ "Αριστοτέλης Βαλαωρίτης"

Η παρουσίαση των Λευκαδίτικων Πολιτιστικών Συλλόγων συνεχίζεται από την ιστοσελίδα μας. Αυτήν την φορά ο Σύλλογος που θα παρουσιάσουμε βρίσκεται εκτός Ελλάδας…Συγκεκριμένα στο Μόντρεαλ !!!

Ο Σύλλογος Λευκαδίων Μόντρεαλ "Αριστοτέλης Βαλαωρίτης",απο τουςπαλαιότερους και πλέον ενεργούς Συλλόγους της παροικίας ιδρύθηκε το 1966. Η Λέσχη μας, στο 450 Ogilvy στο Park Extention, αποτελεί καθημερινό στέκι συμπατριωτών από όλα τα μέρη της Ελλάδας.

Ο ''Αριστοτέλης Βαλαωρίτης" συνεχίζει να προσφέρει, τόσο στους  Λευκαδίτες, με τις συχνές εκδηλώσεις του, όσο και στον παροιμιακό χώρο. Στόχος του συλλόγου είναι η αλληλοϋποστήριξη των μελών αλλά και η ταχτική επικοινωνία μεταξύ των μελών

Η Λέσχη του Συλλόγου Λευκαδίων διαθέτει Satellitε tv και γιγάντια οθόνη, και είναι ανοιχτή καθημερινά, μετά τις 5:00 μ.μ. και αρκετοί είναι οιΛευκαδίτες και μη που μαζεύονται εκεί για να δουν Ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια.

Κάθε Παρασκευή σερβίρεται ζεστό σπιτίσιο φαγητό ( 8.00μ.μ). Φιλικό περιβάλλον με την γνωστή λευκαδίτικη φιλοξενία και ζεστασιά. Τα μέλη του Συλλόγου δίνουν τα ραντεβού τους στην Λέσχη και συναντούν της παρέες τους στο όμορφο αυτό περιβάλλον..

Η αίθουσα ενοικιάζεται για εκδηλώσεις , με ειδικές τιμές για τουςΛευκαδίτες έτσι με αυτό τον τρόπο ενισχύετε οικονομικά αλλά και οιΛευκαδίτες του Μόντρεαλ μπορούν να πραγματοποιήσουν τις εκδηλώσεις τους σε ένα «δικό» τους χώρο.


Στοιχεία Επικοινωνίας Συλλόγου (κλικ εδώ) 

Ρεπορτάζ : Νίκος Καββαδάς
Φώτο : ioustini.blogspot.com

Ευχαριστούμε την κυρία Λίτσα Κατωπόδη για την πολύτιμη βοήθεια της.

ΑΠΟΦΑΣΗ-ΣΟΚ ΚΟΓΚΡΕΣΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ:

ΑΠΟΦΑΣΗ-ΣΟΚ ΚΟΓΚΡΕΣΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ: ΟΛΟΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΙ ΝΑΟΙ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ 

ΜΟΥΣΕΙΑ-ΤΖΑΜΙΑ κ.λ.π. ΑΠΟ ΤΟΥΣ 

ΤΟΥΡΚΟΥΣ, ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΑΛΙ ΝΑΟΙ!!

Στις4/30/2013 11:55:00 μ.μ.

Γνωρίζετε ότι απόφαση του Κογκρέσου υποχρεώνει τους Τούρκους να επιστρέψουν την Αγία Σοφία και άλλες εκκλησίες στο Πατριαρχείο στη Πόλη και να γίνουν πάλι Ορθόδοξοι Ναοί;

Πού να το ξέρετε αφού το θάβουν τα καθεστωτικά κανάλια! Όλα τα κτίρια που χτίστηκαν από Ορθοδόξους για να είναι εκκλησίες τους, πρέπει να τους επιστραφούν και να απαγορευτεί να γίνουν τζαμιά η μουσεία η οτιδήποτε άλλο!

πηγή indobserver.blogspot.gr

Λευκαδίτες μετανάστες στην Αυστραλία ( Lefkada's Secrets )

Λευκαδίτες μετανάστες στην Αυστραλία

Lefkada's Secrets - Lefkada's Secrets

ΠΈΜΠΤΗ, 18 ΑΠΡΊΛΙΟΣ 2013 11:33

Του Απόστολου Αντύπα.

Η Αυστραλία ήταν τόπος μετανάστευσης όχι μόνο από την Ελλάδα αλλά και απ’ όλο τον κόσμο. Από το 1788 φτάνουν οι πρώτοι Άγγλοι κατάδικοι και από το 1829 οι πρώτοι Έλληνες, μεταξύ αυτών και ένας κατάδικος από το Βουρνικά Λευκάδας.

Το 1947 ως το 1971 ιδρύθηκε και λειτούργησε το μεταναστευτικό Κέντρο Υποδοχής της Μπονεγκίλα, κοντά στο Albury, τριακόσια χιλιόμετρα από την Μελβούρνη. Η επίσημη μετανάστευση των Λευκαδίων άρχισε το 1912 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΑΓΙΟΠΕΤΡΙΤΕΣ  ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

20ος αιώνας (1912-1954)

(Παρατίθεται η λίστα με τους πρώτους Αγιοπετρίτες Μετανάστες στην Αυστραλία)

Αντύπας Σπύρος  (1912)

Αντύπας Δημήτρης (1922)

Βικέντιος Ευστάθιος του Παναγή (έτος γέννησης 1898) (1922)

Βλασσόπουλος Αθανάσιος του Αριστοτέλη (το 1948)

Βλασσόπουλος Απόστολος του Ευαγγέλου (Τσέλιος) (1912)

Βλασσόπουλος Νίκος (Χαντζούρας) αδελφός του Θανάση (1912)

Βλασσόπουλος Νίκος του Χρήστου

Βλασσόπουλος Σπυρογιάννης του Ευαγγέλου (1912)

Βρυώνης Λεωνίδας (1912)

Κατηφόρης Σπύρος του Θοδωρή (το 1952)

Ρομποτής Νίκος του Σπύρου (Μπρούσκος) (1954)

Σουμίλας Αριστείδης του Δήμου (1948)

Σουμίλας Γεράσιμος του Κώστα (1948)

Σουμίλας Γεώργιος του Γερασίμου (έμπορος από τη Βασιλική)

Σπίγγος Αβραάμ του Δημητρίου (Αγιοπετρίτης, έτος γέννησης 1883) (1912)

Χαρίτος Αθανάσιος αδερφός του Γιατράκου (1912)

Χαρίτος Δημήτρης (Κουτσούμπας) (1912)

Από το 1947-1971 όσοι μετανάστευσαν με τη ΔΕΜΕ πέρασαν όλοι από το Μπονεγκίλα. Ειδικά το 1954 που άνοιξε επίσημα η μετανάστευση με τη ΔΕΜΕ για την Αυστραλία.

Ο Ηρωικός Γλάρος. Το μεταφορικό μέσο της δεκαετίας του ’50 που μετέφερε τους μετανάστες από την Λευκάδα στον Πειραιά, με καπετάνιο έναν Λευκαδίτη τον Καλλίνικο Νικόλαο του Αγγέλου από το Μεγανήσι.

 Κέντρο Υποδοχής της Μπονεγκίλα και Κέντρο Εκπαίδευσης 1947-1971

Το λιμάνι της Μελβούρνης. Μόλις τους έφερνε το καράβι τους μετανάστες, τους παραλάμβανε το τρένο για το στρατόπεδο.

Με το πρώτο καράβι το ιταλικό ‘Toskana’. Έφυγε 24 Δεκεμβρίου του 1954 από τον Πειραιά και ταξίδεψε 42 ημέρες έως ότου φτάσει στην Αυστραλία.

Οι οποίοι μετανάστες μόλις έφτασαν τον Φλεβάρη του 1955 πήγαν για τρύγο και ως υλοτόμοι. Ως το 1971 που λειτουργούσε το στρατόπεδο πήγαιναν οι εργοδότες και διάλεγαν τους εργάτες για τις δουλειές τους. Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η ιστορία του Μπονεγκίλα. Από αυτό το στρατόπεδο πέρασαν όλοι οι Λευκαδίτες που πήγαν με την ΔΕΜΕ.

Τοσκάνα

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΥΜΑ ΑΓΙΟΠΕΤΤΡΙΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

20^ος αιώνας ΑΓΙΟΠΕΤΡΙΤΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Το Καράβι «Τοσκάνα» (ιταλικό) έφυγε 24 Δεκεμβρίου 1954 κάνοντας 42 μέρες ταξίδι!!!

Παραθέτουμε τα ονόματα των Αγιοπετριτών μεταναστών:

Αχείμαστος Θύμιος του Θοδωρή (από το Ρουπακιά)

Ζώγκος Φώτης του Ζαφείρη (Λιάμης)

Καββαδίας Φίλιππος (Βελές)

Καγκελάρης Βασίλης (Καραμέτσος)

Καγκελάρης Γιάννης του Κώστα (Λάντος)

Καγκελάρης Νίκος του Φίλιππα (Καβέτης)

Καγκελάρης Χρήστος του Γερασίμου (Κορμόζος)

Κατηφόρης Αθανάσιος του Γεωργίου (Σάκος)

Κατηφόρης Γρηγόρης (Μπελερίνης), από Πόντη

Κατηφόρης Παναγιώτης (Λιάς)

Μαργέλης Νίκος (Αντζούλης)

Μεσσήνης Σωτήρης του Θοδωρή (Πιστρούδης)

Πατίτσας Διονύσιος (Ψίλης)

Πατρίκιος Δημήτρης του Σπύρου (Μουρούκης)

Σαββίνος Γιάννης του Σπύρου

Σουμίλας Άγγελος του Σπύρου (Κράλης), ταχυδρόμος

Σουμίλας Γεώργιος (Κράλης), ταχυδρόμος

Σουμίλας Γιώργος του Γιάννη (Καπής)

Φραγκούλης Πάνος του Θεοφάνη (από Ρουπακιά)

Χρυσικός Γεώργιος του Αντώνη (Αντωνέλος)

24/12/54 Πειραιάς, Διονύσης Πατίτσας (Ψίλης), Φίλιππος Καββαδίας (Βελές)

Διονύσης Πατίτσας, Φώτης Ζόγγος (Λιάμης)

Από αριστερά κάτω σειρά: Νίκος Καγκελάρης (Καβέτης), Ιωάννης Καγκελάρης (Τριβιζώνης), και ο Νίκος Μαργέλης (Αντζούλης).  Όρθιος δεξιά: ο Διονύσιος Πατίτσας (Ψίλης). Από αριστερά ο όρθιος πήγε αργότερα και είναι ο Ευστάθιος Δενδρινός (Γούναρης).

Το 1912 ο Σπύρος Αντύπας και το 1922 ο Δημήτρης Αντύπας. Ο Σπύρος μαζί με τον κουνιάδο του άνοιξε το πρώτο ελληνικό εστιατόρια στο Σύδνεϋ το 1930, με την ονομασία «ΜΠΑΡΚΑΣ ΚΑΦΕ» και ο πρώτος που έφερε στην Αυστραλία από την Αμερική τα πατατάκια (chips). Πέρσι ο Αυστραλιανός Ελληνικός Τύπος του αφιέρωσε ρεπορτάζ.

Από αριστερά ο Σπύρος Αντύπας, στη μέση ο ανιψιός του Γεράσιμος Σουμίλας μετανάστευσε το 1948 στην Αυστραλία και ο Δημήτριος Αντύπας. Η φωτογραφία είναι του 1950. Και οι τρεις έχουν φύγει από τη ζωή.

Οι κόρες του Σπύρου Αντύπα. Γεννήθηκαν στο Σύδνεϋ της Αυστραλίας και έχουν φύγει από την ζωή.

Η Ένωση μας θα εκδώσει προσεχώς βιβλίο με τίτλο «Η Μετανάστευση των Αγιοπετριτών Λευκάδας». Η οποία έχει κάνει κατά το παρελθόν από την εφημερίδα «Αγιοπετρίτικα», αφιερώματα για τους Αγιοπετρίτες Μετανάστες σε όλο τον κόσμο.

Ο Πρόεδρος της Ένωσης Αγιοπετριτών Αττικής
Γερανίου 41, Αθήνα, Τηλ.: 210-5245310
Απόστολος Αντύπας