Α/Π Γλάρος, ένα πλοίο μια ιστορία Από Βιολέττα Σάντα στις 23 June, 2014

http://aromalefkadas.gr

Από Βιολέττα Σάντα στις 23 June, 2014

Α/Π Γλάρος, ένα πλοίο μια ιστορία

 0

Πάει   πάει καιρός που τέλειωσαν του Γλάρου τα ταξίδια, 

μα οι γλάροι που φτεροκοπούν, μου 

 τα θυμίζουν πάντα…*

Ο «Γλάρος» ήταν ένα από τα πλοία που αποκτήθηκαν τα πρώτα μεταπολεμικά 

χρόνια, για να καλύψουν το κενό που άφησε η καταστροφή 

του ακτοπλοϊκού στόλου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο.

Ανήκε στην κατηγορία πλοίων 

που εκείνη την εποχή αποκαλούσαν «λόρδικα»,

 μιας και είχαν ναυπηγηθεί ως θαλαμηγοί 

συνήθως της βρετανικής αριστοκρατίας. 

Ξεχώριζαν δε, από την κομψή πλώρη τύπου сlipper 

και το μπαστούνι που την κοσμούσε.

 Ο «Γλάρος» ήταν τύπου γιοτ, μικρό, κομψό και γρήγορο ατμόπλοιο, 

που εξυπηρετούσε τις γραμμές του Ιονίου, 

μεταφέροντας επιβάτες και εμπορεύματα.

Ήταν βαμμένο ολόλευκο, με ένα μεγάλο γαλάζιο Κ στην τσιμινιέρα του. 

Χαρακτηριστικό του πλοίου ήταν η ζωγραφιά ενός γλάρου στην πλώρη, 

κάτω από το όνομά του.

Ναυπηγήθηκε το 1913 στα Scott & Co. της Greenock της Σκωτίας 

ως θαλαμηγός BERYL.

 Στην Ελλάδα ήρθε το 1947 ως ΘΕΣΣΑΛΙΑ,

 αλλά σύντομα μετονομάστηκε σε ΓΛΑΡΟΣ 

και δρομολογήθηκε από Πειραιά προς Πελοπόννησο και Κύθηρα 

για λογαριασμό της Ατμοπλοΐας Καβουνίδη, 

από τους πρωτοπόρους της ελληνικής κρουαζιέρας.

Αργότερα, βρίσκουμε το πλοίο να ταξιδεύει Πειραιά –

Πάτρα- Αστακό-Μύτικα-Ζαβέρδα – Λευκάδα – Πρέβεζα – 

Πάργα – Παξούς – Κέρκυρα – Ηγουμενίτσα.

Εκτελούσε το δρομολόγιο Πειραιάς-Πρέβεζα σε 24 ώρες! 

Χρόνια μετά, ο «Γλάρος»

 μετασκευάστηκε σε diesel, χωρίς ιστούς, με νέο φουγάρο

 και δυνατότητα 120 ατόμων σε κλίνες.

Η πλειοψηφία των επιβατών όμως εξακολουθούσε 

να κάνει το ταξίδι στο κατάστρωμα,

 όπου τη συνήθη εικόνα αποτελούσε –σύμφωνα με μαρτυρίες 

και φωτογραφίες της εποχής-

 ένα ανομοιογενές συνωστισμένο πλήθος που κάλυπτε κάθε ελεύθερο σημείο του 

καταστρώματος…

Για τους νέους ειδικά, 

η θαλάσσια συγκοινωνία

 αντιπροσώπευε το άνοιγμα

 της αυλαίας προς τον έξω κόσμο.

 Άνοιγε ορίζοντες κι έφερνε όνειρα κι ελπίδες για εμπειρίες και 

ταξίδια μακρινά, όνειρα για μια άλλη ζωή, καλύτερη και πιο ενδιαφέρουσα.

Έτσι, το ταξίδι αποκτούσε μια διάσταση σχεδόν μυθική 

και το λιμάνι γινόταν εφαλτήριο της ζωής.

Από κει επέστρεφαν στην πατρίδα οι απόδημοι, 

από κει και οι ναυτικοί έφευγαν για το 

πρώτο τους μπάρκο. Στο λιμάνι μαζευόταν κόσμος,

 φίλοι και συγγενείς που αποχαιρετούσαν

τους δικούς τους κουνώντας άσπρα μαντίλια, ενώ αντίστοιχα

 κάποιοι άλλοι υποδέχονταν όσους επέστρεφαν.

 Σε κάθε περίπτωση, δεν έλειπε η συγκίνηση 

και η συναισθηματική φόρτιση.

 Η περιπαιχτική δε ατάκα της εποχής που αφορούσε 

τα ταξίδια με το «Γλάρος» ήταν «Αντίο γλαρέντζα!»…

Το α/π Γλάρος στο βόρειο στόμιο της διώρυγας, 1961

Τα ταξίδια του «Γλάρος» όμως, κάποτε τέλειωσαν.

 Τον κούρασαν τα κύματα κι απόκαμε, 

τον πήραν και τα χρόνια. Το τέλος του καταγράφεται στο βιβλίο 

«Τα ναυάγια στις ελληνικές θάλασσες» του Χρ. Ντουνή. 

Σύμφωνα μ’ αυτό, το πλοίο ήταν  παροπλισμένο μαζί  με άλλα 

στα Αμπελάκια της Σαλαμίνας. 

Το βράδυ της 12/12/66 ισχυροί άνεμοι έκοψαν τον κάβο του φορτηγού Ρίτα

 και το παρέσυραν, με αποτέλεσμα να προσκρούσει 

στη πρύμνη του «Γλάρος» και να σπάσει τα φινιστρίνια

 που βρίσκονταν στην ίσαλο  γραμμή, 

προκαλώντας εισροή υδάτων.

Ο «Γλάρος» βυθίστηκε σε ρηχά νερά τις πρώτες πρωινές ώρες. 

Αργότερα ανελκύστηκε και επειδή ήταν γερασμένο δεν επισκευάστηκε,

 αλλά…όπως «σκοτώνουν τ΄ άλογα όταν γεράσουν», έτσι κι αυτόν, 

τον πούλησαν για διάλυση το έτος 1968. 

Μαζί του πήρε αναμνήσεις, απομεινάρια κάθε ζωής ξεχωριστής,

 κάθε ύπαρξης μοναδικής, ανθρώπων που ταξίδεψαν 

μαζί του αλλά και των άλλων,

 αυτών που έμειναν στο λιμάνι   να κοιτούν τον ορίζοντα.

Αλέκα Κατσάνου

*(Ευτυχία Γερ. Μάστορα – Παξινοί Δεκαπεντασύλλαβοι).

Πηγή 2ης και 3ης φωτογραφίας: www.ithacanews.gr
Πηγή 1ης και 4ης φωτογραφίας: Λεύκωμα που εξέδωσε το 2012 το βιβλιοπωλείο Τσιρίμπαση με τίτλο: 

«Λευκάδα αλισάχνη στα ίχνη της ζωής μας», ISBN: 978-960-99166-2-2

Όταν οι εκπαιδευτικοί γίνονται μαθητές

https://www.facebook.com/lefkadapress

Αναρτήθηκε από: LefkadaPress 25/11/2014 36 Προβολές

Δεν βρίσκεσαι συχνά σε μια σχολική αίθουσα, όπου στα θρανία δεν κάθονται μαθητές αλλά οι ίδιοι οι δάσκαλοί τους! Κι όμως, αυτό ακριβώς συνέβη το πρωινό της Κυριακής 23 Νοεμβρίου στο ανενεργό πλέον Δημοτικό σχολείο της γειτονικής Περατιάς! 75 εκπαιδευτικοί, μέλη της Πανελλήνιας Ένωσης Εκπαιδευτικών για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση (ΠΕΕΚΠΕ) από το παράρτημα Ηπείρου, με πρωτοβουλία της προέδρου του, κ. Μαριάννας Νάστου, ταξίδεψαν αυθημερόν για έναν και μοναδικό σκοπό: να πάρουν όλες τις κατάλληλες γνώσεις και τα απαραίτα εφόδια ώστε να δημιουργήσουν σχολικούς κήπους στις τάξεις τους από ντόπιους παραδοσιακούς σπόρους! Σε ρόλο “εκπαιδευτή” οι συντονιστές και οι εθελοντές της Τοπικής Ομάδας Περατιάς του ΠΕΛΙΤΙ.

“Αν θες να φυλάξεις κάτι, δώστο στα παιδιά”

Η διαρκής αναζήτηση γνώσεων και πρακτικών μεθόδων οδήγησε τους ευαισθητοποιημένους σε περιβαλλοντικά θέματα εκπαιδευτικούς από την Ήπειρο, στην Τοπική Ομάδα Περατιάς του ΠΕΛΙΤΙ, η οποία εδώ και πολλά χρόνια ανακαλύπτει, συλλέγει και καλλιεργεί ντόπιους σπόρους και παραδοσιακές ποικιλίες με σκοπό τη διάσωση και διάδοσή τους. Οι “σποροφύλακες” κ. Κώστας Τσίγκος και κ. Χαρά Σαΐτη μαζί με τους εθελοντές της Τοπικής Ομάδας, τους υποδέχτηκαν με μεγάλη χαρά και έτοιμοι να μοιραστούν μαζί τους όλα όσα γνωρίζουν. Άλλωστε έχουν και στο παρελθόν συνεργαστεί με πολλά σχολεία, μεταδίδοντας τις γνώσεις τους και βοηθώντας στη δημιουργία σχολικών κήπων, αφού, όπως είπαν “αν θες να φυλάξεις κάτι, δώστο στα παιδιά”. Βασιζόμενοι σε αυτήν ακριβώς τη ιδέα, έχουν στήσει ένα ολόκληρο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, το οποίο μοιράστηκαν με τους γεμάτους προσδοκία και ενδιαφέρον επισκέπτες τους.

Η συνεργασία με το Δημοτικό σχολείο Σφακιωτών

Για αρχή, προβλήθηκε ένα σύντομο αλλά πολύ όμορφο βίντεο, δημιουργία των μαθητών του Δημοτικού Σχολείου Σφακιωτών, το οποίο έχει συνεργαστεί με την Τοπική Ομάδα και συνεχίζει ακάθεκτο να καλλιεργεί μέσα στις τάξεις και στο προαύλιό του, λαχανικά, φρούτα, ακόμη και στάρι! Οι παρευρισκόμενοι παρακολούθησαν τα παιδιά να φυτεύουν, να ποτίζουν, να φροντίζουν τα μικρά φυτάκια, να τα βλέπουν να μεγαλώνουν και στο τέλος να απολαμβάνουν ξεχωριστές γεύσεις και αρώματα, μαθαίνοντας ουσιαστικά, για την πορεία της ίδιας της ζωής. Ο εθελοντής της Ομάδας και δάσκαλος στο Δημοτικό Σχολείο Σφακιωτών κ. Πάνος Πολυχρονόπουλος, μοιράστηκε με τους παρευρισκόμενους την μοναδική εμπειρία που βιώνουν κάθε μέρα παιδιά και εκπαιδευτικοί στο σχολείο τους, ενώ το… ακροατήριο έδειχνε μαγεμένο από τις εικόνες και την τρυφερότητα με την οποία φαίνονταν να συμπεριφέρονται οι μαθητές στα φυτά τους. Ο κ. Τσίγκος τόνισε πως το σημαντικότερο από όλα είναι να δουν τα παιδιά τον κύκλο του σπόρου: “να φυτέψουν ένα σποράκι, να το φροντίσουν με αγάπη, να γευθούν τους καρπούς του και να πάρουν τους σπόρους του για να κλείσει και να ξανανοίξει ο αέναος φυσικός κύκλος της ζωής.”

Οι παραδοσιακοί σπόροι και ο ρόλος τους στην εκπαίδευση

Με αμείωτο ενδιαφέρον οι 75 εκπαιδευτικοί από τα Ιωάννινα, την Άρτα, την Πρέβεζα αλλά και περιοχές της Αιτωλοακαρνανίας, παρακολουθούσαν όλα όσα είχαν να μοιραστούν μαζί τους ο κ. Τσίγκος και η κ. Σαΐτη, ενώ έμειναν άφωνοι όταν έμαθαν για το πόσο απλόχερη είναι μαζί μας η φύση. Παράδειγμα: Ένα τόσο δα μικρό σποράκι μαρουλιού, θα μεγαλώσει, θα γίνει μαρούλι, θα κάνει το δικό του σπόρο. Πόσα σποράκια μπορεί να μας δώσει; Μέχρι 60.000! “Αυτή η γενναιοδωρία της φύσης είναι κάτι που, επίσης, πρέπει να μάθουν τα παιδιά. Να γνωρίσουν, δηλαδή, τη φύση στην οποία ανήκουν και τις αξίες από τις οποίες διέπεται αυτή η φύση”, ανέφερε η κ. Σαΐτη και συμπλήρωσε: “Σήμερα ένας εκπαιδευτικός είναι στην πολύ δύσκολη και υπεύθυνη θέση να περάσει στα παιδιά πραγματικές ανθρώπινες αξίες. Ξεκινώντας, λοιπόν, από τους σπόρους, θα μπορούσε το κάθε σχολείο, η κάθε τάξη -όσο μικρή κι αν είναι- να διαθέσει ένα μικρό μέρος στα φυτά, τα οποία θα φροντίζουν τα παιδιά. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά παίρνουν πρωτοβουλίες, αναπτύσσουν τη δημιουργικότητά τους, τη φαντασία τους, μαθαίνουν να δέχονται το άγνωστο και το διαφορετικό και να το σέβονται, να λερώνουν τα χέρια τους και να αρχίζουν να εκτιμούν πράγματα που μας παραδόθηκαν κι εμείς τα απαξιώσαμε”.

Το “μάθημα” δεν έμεινε μόνο στο θεωρητικό κομμάτι, αλλά προχώρησε και στο πρακτικό, που κατά κοινή ομολογία ήταν και το πιο διασκεδαστικό! Τα μέλη της Τοπικής Ομάδας Περατιάς έδειξαν στους εκπαιδευτικούς εύκολους και οικονομικούς τρόπους για να φτιάξουν φυτώρια μέσα στις τάξεις τους. Το μόνο που χρειάζεται είναι μερικά ανακυκλώσιμα υλικά, όπως πλαστικά μπουκάλια νερού, μερικά σποράκια, χώμα και πολλή πολλή αγάπη!!!

Πείραμα κομποστοποίησης για παιδιά

Πρώτο μάθημα, αυτό της δημιουργίας κομπόστ. Πρόκειται για τη βάση της φυσικής καλλιέργειας, ένα είδος φυλλοχώματος πολύ θρεπτικού για τα φυτά. Πολύ εύκολα μπορούν να το φτιάξουν μόνοι τους οι μαθητές, μαζεύοντας ξερά φύλλα και φέρνοντας από το σπίτι οργανικά απορρίμματα (φλούδες φρούτων, τσόφλια αυγών, απομεινάρια λαχανικών κ.α.). Αρκεί μόνο λίγο πότισμα και σε μερικούς μήνες τα υλικά ζυμώνονται και δημιουργούν ένα ζωντανό φυσικό λίπασμα, γεμάτο από μικροοργανισμούς και ιχνοστοιχεία, κατάλληλο για την καλλιέργεια των φυτών. Μέσα από την διαδικασία της κομποστοποίησης και της ανακύκλωσης των υλικών, τα παιδιά θα έχουν τη δυνατότητα να μάθουν ότι το έδαφος, η πηγή ζωής για την ανάπτυξη των φυτών, δεν είναι κάτι άψυχο, όπως εξήγησαν οι συντονιστές της Τοπικής Ομάδας. Η απλή πειραματική κατασκευή κομποστοποίησης επιτρέπει στα παιδιά να συμμετέχουν, να παρατηρούν και να καταγράφουν τις σταδιακές αλλαγές του μίγματος, να βιώνουν ενεργά μέσα στη σχολική καθημερινότητα την μύηση στο φυσικό κύκλο της ζωής.

Κρεμαστοί κήποι στην τάξη

Αμέσως μετά, οι φιλοξενούμενοι έμαθαν να φτιάχνουν κρεμαστούς κήπους για τις τάξεις τους. Τι πιο όμορφο από το να μπαίνεις σε μια σχολική αίθουσα και να βλέπεις να κρέμονται φράουλες, λαχανικά, αρωματικά φυτά; Απλό και εύκολο, μπορεί να προσαρμοστεί σε κάθε τάξη, αφού και εδώ το μόνο που χρειάζεται είναι μια κατασκευή από κομμένα μπουκάλια, χώμα και νερό. Οι μαθητές θα βλέπουν μέρα με τη μέρα τα σποράκια τους να μεταμορφώνονται, να ομορφαίνουν και στο τέλος θα γευτούν και τους καρπούς τους! Μέσα από τη χαρά της συμμετοχής και της δημιουργίας, δίνεται στα παιδιά η δυνατότητα να αναπτύξουν πρωτοβουλίες, να επωμισθούν τις ευθύνες τους απέναντι στα φυτά τους, να εκφράσουν την αγάπη τους φροντίζοντας τους κρεμαστούς κήπους τους.

Το φυτικό σφουγγάρι

Ευχάριστη έκπληξη για όλους ήταν και η παρουσίαση ενός φυτού διαφορετικού από τα άλλα. Ο καρπός του δεν τρώγεται αλλά μπορούμε να… πλυθούμε με αυτόν! Πρόκειται για τη λούφα, ένα αναρριχώμενο φυτό που εύκολα μπορεί να μπει σε μια τάξη και το μόνο σίγουρο είναι πως θα μαγέψει τα παιδιά… και όχι μόνο! Ο ώριμος καρπός του που μοιάζει με μεγάλη κολοκύθα, ξεφλουδίζεται με τα χέρια και από κάτω αποκαλύπτεται ένα φυσικό σφουγγάρι!!! Γιατί λοιπόν να χρησιμοποιούμε πλαστικά σφουγγάρια, αφού η φύση προνόησε και για αυτό!

Φυτώριο δέντρων και λαχανικών

Τέλος, οι παρευρισκόμενοι έμαθαν να δημιουργούν φυτώρια δέντρων μέσα στις τάξεις, ώστε οι μαθητές να μπορούν να φτιάξουν τα δικά τους δεντράκια από τα κουκούτσια των φρούτων που τρώνε και ξεναγήθηκαν στον εκπαιδευτικό κήπο της Τοπική Ομάδας. Μάλιστα, λίγο πριν το ταξίδι της επιστροφής, οι εκπαιδευτικοί φύτεψαν κι εκείνοι από ένα σποράκι μαρουλιού σε μικρά γλαστράκια, τα οποία πήραν μαζί τους ως ενθύμιο. Το μόνο σίγουρο, είναι πως όλοι έφυγαν γεμάτοι χαρά, γνώσεις και θέληση να εφαρμόσουν στα σχολεία τους, όλα όσα είδαν και έμαθαν.

Κάθε τάξη κι ένας κήπος…

“Στόχος μας είναι όλα όσα μάθαμε να ενταχθούν στα σχολικά προγράμματα και κατ’ επέκταση στην σχολική τάξη και από τα παιδιά να περάσουν στην οικογένεια. Ευελπιστούμε ότι αυτή θα είναι η αρχική ιδέα, ώστε η διατήρηση των παραδοσιακών σπόρων να μπει στην καθημερινότητα όλων μας, στα σχολεία, τους κήπους και τη διατροφή μας”, μας είπε η πρόεδρος του ΠΕΕΚΠΕ Ηπείρου, κ. Νάστου φανερά ικανοποιημένη από την εμπειρία.

Για τις εντυπώσεις του μας μίλησε και ο κ. Δημήτρης Μπουκουμάνης, εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας και εκλεγμένος αιρετός στο ΑΠΥΣΠΕ Ιωαννίνων:“Πιστεύω ότι μέσα από αυτό γυρίζουμε και πάλι στις ρίζες μας, εκεί που μπορούμε να πάρουμε πάρα πολλά πράγματα για να αντιμετωπίσουμε το σήμερα. Είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι που αν το λειτουργήσουμε, έστω και σε μικρή κλίμακα, θα δώσει πολλά εφόδια στα παιδιά για την ίδια τη καθημερινότητα”, ενώ δήλωσε απόλυτα θετικός για το αν οι εκπαιδευτικοί που παρακολούθησαν την εκδήλωση θα μπουν στη διαδικασία να κάνουν πράξη όσα έμαθαν.

Παρούσα στην εκδήλωση και η Σχολική Σύμβουλος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λευκάδας κ. Βάσω Κιτσάκη, η οποία βρέθηκε στην Περατιά ως εθελόντρια της Τοπικής Ομάδας του ΠΕΛΙΤΙ. Βρήκαμε την ευκαιρία να την ρωτήσουμε για τις εντυπώσεις της, αλλά και για μια πιθανή παρόμοια εκδήλωση για τους εκπαιδευτικούς της Λευκάδας.“Όλη η εκδήλωση ήταν εκπληκτική, όπως κάθε προσπάθεια που κάνουν οι άνθρωποι του ΠΕΛΙΤΙ. Θα ήθελα πολύ να δω σε κάθε τάξη κι έναν κήπο και γιαυτό πολύ άμεσα σκοπεύω να τους προτείνω μια επαφή με την Τοπική Ομάδα, για μια παρόμοια συνάντηση”, μας απάντησε.

Ευχόμαστε, λοιπόν, ότι η προσπάθεια αυτή θα ευοδωθεί και ο σπόρος που έσπειραν οι άνθρωποι του ΠΕΛΙΤΙ στις καρδιές των επισκεπτών τους, βρήκε έδαφος γόνιμο. Ελπίζουμε και ευχόμαστε, βέβαια, να υλοποιηθεί μια παρόμοια δράση και από τους εκπαιδευτικούς της Λευκάδας, για να δούμε πράσινες σχολικές τάξεις και προαύλια και στα σχολειά του νησιού μας!

«ΣΜΥΡΝΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ» Σκηνοθεσία Μιμή Ντενίση ,

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου μας  Προσκαλεί τα μέλη του   την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου  2014 σε εκδρομή  στην Αθήνα για επίσκεψη στο Μουσείο Αθηνών με τα εξαιρετικά ευρήματα και  την παρακολούθηση του θέατρου

  «ΣΜΥΡΝΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ»  Σκηνοθεσία Μιμή Ντενίση ,

από το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού

στο «ΘΕΑΤΡΟΝ» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»
Τιμή  συμμετοχής  εκδρομής ανά άτομο 40.00 ευρώ 

                                        

                                                                                                                           

                     Υπόθεση

Μια αρχόντισσα της Σμύρνης, η Φιλιώ θυμάται και νοσταλγεί τη ζωή της εκεί. Ο νους της φεύγει από την προσφυγική γειτονιά όπου ζει πια  και ξαναζεί τη χρυσή εποχή της κοσμοπολίτισας Σμύρνης, όταν ήταν για όλους το μαργαριτάρι της Ανατολής, ο Παράδεισος της Ιωνίας και η Πόλη των Απίστων για τους Οθωμανούς. Ο άντρας της Φιλιώς φανατικός Έλληνας και Βενιζελικός όπως και ο πατέρας της και τα παιδιά της, ζουν με το όνειρο της Μεγάλης Ιδέας. Ο αδελφός του και η οικογένεια του, επίσης πετυχημένοι έμποροι, Βασιλικοί και φανατικοί Μικρασιάτες θέλουν την Σμύρνη αυτόνομη.  Οι σχέσεις ανάμεσα στις δύο οικογένειες, η αρμονική συνύπαρξη με Τούρκους και Λεβαντίνους, οι ανεκπλήρωτοι, απαγορευμένοι έρωτες ανάμεσα στις διαφορετικές φυλές, τα γλέντια τους, τα τραγούδια, τα όνειρά τους, κυριαρχούν στο έργο. Σημαντικό ρόλο παίζουν όμως και τα ιστορικά γεγονότα που επηρεάζουν τη ζωή  όλων ερήμην τους, από τον ερχομό των Ελλήνων ως ελευθερωτές μέχρι την καταστροφή της μοναδικής πόλης και την αναγκαστική μετανάστευση. Μέσα από την ιστορία της οικογένειας ξετυλίγεται και η ευρύτερη ιστορία της πόλης.

Σημείωμα σκηνοθέτη

«Λένε πως για να γράψεις καλά ένα έργο δεν πρέπει να σκέφτεσαι τον σκηνοθέτη, και τον παραγωγό. Πρέπει ν’ αφήνεις την φαντασία να οδηγεί ελεύθερα το χέρι που γράφει. Αυτό έκανα όταν έγραφα το έργο. Αυτή είναι η δυσκολία που δημιούργησα για τον εαυτό μου, ως σκηνοθέτη! Η Σμύρνη είναι ένα έργο σύνθετο, θέλει πολύ συναίσθημα, πολύ χιούμορ, εναλλαγή εικόνων, μουσική, τραγούδι. Είναι μια οικογενειακή ιστορία που είναι κομματι της Μεγάλης Ιστορίας της εποχής 1917-1923. Όλα πρέπει να δένουν αρμονικά, να θυμίζουν – οσο γίνεται – την αξεπέραστη ατμόσφαιρα της χαμένης Ρωμέικης Σμύρνης, που πάντα κεντρίζει την φαντασία μας.

Το ευτύχημα για μένα ήταν πως είχα εξαίρετους ηθοποιούς και συνεργάτες και πάνω απ’ όλα την «προστασία» του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού που οι δημιουργοί  του προέρχονται από κείνα τα μέρη.

Πολλές φορές ένοιωσα αληθινή συγκίνηση σκηνοθετώντας ή παίζοντας και πιστεύω πως το ίδιο θα αισθανθούν και οι θεατές. Γιατί όλοι κουβαλάμε ένα κομμάτι Σμύρνης μέσα μας κι ας μην είμαστε από κει. Οι πόλεις δεν είναι τα κτήρια, είναι αυτοί που τα κατοικούν! Οι πρόσφυγες δεν γύρισαν ποτέ εκεί, έφεραν όμως την Ιωνία σε μας και την έκαναν μέρος της καρδιάς μας.»

Μιμή Ντενίση

Σας περιμένουμε  

Νίτσα Παπαδάκη – Σταύρακα: Η «Κυρία» της Λευκάδας και το Εθνικό Ωδείο

Από Βιολέττα Σάντα στις 22 November, 2014

 Η «Κυρία» της Λευκάδας και το Εθνικό Ωδείο   
Νίτσα Παπαδάκη – Σταύρακα: 

Η Νίτσα Παπαδάκη γεννήθηκε στη Νάξο το 1915 

από οικογένεια πολιτικών της εποχής (ο πατέρας της γιατρός

 στο επάγγελμα, υπήρξε δημοκρατικός βουλευτής Κυκλάδων). 

Το σπίτι της ήταν τόπος συνάντησης ανθρώπων

 των γραμμάτων και της τέχνης.

 Τελείωσε με άριστα τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου 

Αθηνών (γλωσσολογικό τμήμα) σε ηλικία μόλις 20 ετών.

 Στο νησί μας έφτασε τα δύσκολα χρόνια της κατοχής

 με τον άνδρα της συμπολίτη μας

 γιατρό Ξενοφώντα Σταύρακα.

1948: Νίτσα Παπαδάκη, Ξενοφώντας Σταύρακας

Εγκατέλειψε τον Πύργο της Νάξου, άφησε και ξέχασε τις συμμαθήτριές της από τη σχολή καλογραιών, ξέχασε τις γλώσσες της και ακολούθησε στην Καρυά τον εκλεκτό της και «άτακτο» γιατρό. Μου θύμισε τη «Λόλα Μοντέζ» που βρήκε το μάστορά της από ένα βεδουίνο καμηλιέρη. Ήξερε όμως να προσαρμόζεται, να αγαπά και ν’ αγαπιέται, αφιλοκερδής και γενναιόδωρη καθώς ήταν.

Στην ιδιαίτερη πατρίδα του γιατρού την Καρυά, ασχολήθηκε με την οργάνωση και καθοδήγηση του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των γυναικών του χωριού, δημιούργησε παράρτημα του Γυμνασίου Λευκάδος, όπου τα παιδιά κέρδισαν τη συνέχεια των σπουδών τους όταν τα σχολεία ήταν κλειστά. Πολλοί μαθητές της περιόδου εκείνης έγιναν διαπρεπείς επιστήμονες και πολιτικοί.

Έργο ζωής της υπήρξε το ΩΔΕΙΟ (παράρτημα του Εθνικού Ωδείου), του οποίου ήταν ιδρυτής και πρόεδρος.

Το ζεύγος Σταύρακα με τις 2 κόρες του Άννα και Σούλα, η θειά Τασούλα, μάνα του γιατρού και το ζεύγος Περδικάρη

Εμείς είμαστε μεγάλοι για να την έχουμε καθηγήτρια. Τη γνωρίσαμε σα συνάδελφο στο Γυμνάσιο (1945-1960) και σαν αναπόσπαστο τμήμα της πολιτιστικής Λευκάδας. Θαυμάσαμε την καλοσύνη της, την ευγένειά της, τη μόρφωσή της, τον πολιτισμό της. την αισθητική της και απολαύσαμε σε χρόνους χαλεπούς το ανοικτό σπίτι της.

Κωστής, αδελφός της Νίτσας Παπαδάκη, αξιωματικός, η Νίτσα Παπαδάκη, Ζωή Σταματέλου, Κατερίνα και Γιάννης Περδικάρης.

Η Νίτσα Παπαδάκη με τα κοριτσάκια της Άννα και Σούλα Σταύρακα και το ζεύγος Περδικάρη με το νεογέννητό τους

Εκεί στη γωνία της πλατείας μας περίμενε ένα φιλόξενο σπίτι, ανοιχτό σε όλους. Εκεί απολαύσαμε συντροφιά, θαλπωρή. συζήτηση και πολιτισμό. Εκεί φιλοξενήθηκαν μεγάλοι μουσικοί, έγιναν σχεδιασμοί για το Ωδείο, γράφτηκαν σάτιρες, απαγγέλθηκαν ποιήματα. Ήταν το πολιτιστικό κέντρο της πόλης. Μόνη παραφωνία η πράσινη τσόχα. Σκέφτομαι με τα σημερινά κρατούντα πόσες «τηλεοπτικές» ώρες χάθηκαν και μάλιστα με συζητήσεις ποιότητας.

Δεν ήταν μια συνηθισμένη φιλόλογος καθηγήτρια της γραμματικής και του συντακτικού. Η διδασκαλία της άνοιγε ορίζοντες και οδηγούσε τους μαθητές έξω από τα κείμενα της τάξης. Όταν η «Κυρία» επέστρεφε από τα συχνά ταξίδια της στην Αθήνα. οι μαθητές περίμεναν να φέρει στις αποσκευές της τον πολιτισμό. Ήταν τα δώρα της. Περίμεναν να τους πει για την κινηματογραφική, θεατρική και μουσική κίνηση της πρωτεύουσας.

Εικονίζονται από αριστερά: Βούλης Βρεττός, Θανάσης Βελέντζας, Διονύσιος Κονιδάρης, Νίτσα Παπαδάκη, Γιώργος Θέμελης (τυφλός πιανίστας), ο τότε Δήμαρχος Λευκαδίων, Γιαννουλάτος, Ελπίδα Αργύρη- Σάντα, Αντώνης Καλυβιώτης, Βραδής (καθηγητής Βιολιού).
Μαθήτριες: Μαργαρίτα και Όλγα Σάντα, Βάντα Πολίτη, Λουκία Γουρζή.

Δεν περιοριζόταν όμως στην περιγραφή των γεγονότων. έκανε την κριτική της και μάθημα αισθητικής. Με αφορμή τα κινηματογραφικά έργα (π.χ. Κλέφτης ποδηλάτων) τους μιλούσε για το κίνημα του νεορεαλισμού του Ντε Σίκα και των άλλων Ιταλών σκηνοθετών της εποχής κλπ. Μετέφερε στα παιδιά της τότε απομονωμένης μικρής πόλης όλη την πολιτιστική ζωή της πρωτεύουσας. Οι μαθητές του Γυμνασίου καταλάβαιναν την προσφορά της και τιμητικά τη βάπτισαν «Κυρία». Έτσι την ήξερε πλέον όλη η Λευκάδα.

Μέσα από τη διδασκαλία της έγινε φορέας πολιτισμού και πιστεύω πως έργο της ζωής της υπήρξε το Ωδείο της πόλης του οποίου υπήρξε ιδρυτής και πρόεδρος. Όλοι θυμούνται τις μεγάλες συναυλίες που δόθηκαν στην πόλη επί προεδρίας της, με κορυφαίους μουσικούς, που ήταν πράγματα αδιανόητα για οποιαδήποτε επαρχιακή πόλη της εποχής.

Παρέλαση 25 Μαρτίου 1962

Δεν καθοδηγούσε μόνο τα παιδιά του Ωδείου αλλά τα προστάτευε, το σπίτι της το αισθανόντουσαν δικό τους. Θυμάμαι, όταν κάποια από αυτά δεν τα κατάφερναν στα Μαθηματικά. έκανε τις παρεμβάσεις της λέγοντας «μουσικός θα γίνει» κι εμείς δεν την παίρναμε στα σοβαρά.

Ήταν η εποχή που, όταν στην ταυτότητα του τετραγώνου αθροίσματος ξεχνούσες το διπλάσιο γινόμενο, το καταλογίζαμε σαν έγκλημα. Αυτή όμως μας δίδαξε πως κάθε παιδί κρύβει μέσα του σπίθες που πρέπει να τις βοηθήσουμε να γίνουν φως. Αυτή έκανε πραγματική και ευρεία εκπαίδευση.

Βοηθούσε κάθε μαθητή να φανερώσει και να καλλιεργήσει το ταλέντο του. Καταλάβαινε πως υπάρχουν άνθρωποι που γεννιούνται με τη σφραγίδα της θείας δωρεάς. Εμείς αν και κάναμε εκπαίδευση, αργήσαμε να το καταλάβουμε. Μα προσωπικά κατά την εκπαιδευτική διαδρομή μου τη θυμόμουνα πάντα και σα διευθυντής σχολείων προσπαθούσα να περάσω στους καθηγητές πως δεν είναι έγκλημα η «παράλειψη του διπλασίου γινομένου».

Το Ωδείο έδωσε μουσικούς με πανελλήνια αναγνώριση και προβολή,όπως τον Κ. Σφέτσα. Π. Φίλιππα. Π. Σταματέλο κ.α. Τους συναντάμε με συγκίνηση και καμαρώνουμε που υπήρξαν μαθητές μας.Η καλοσύνη της την οδηγούσε πάντοτε να παρουσιάζει την καλή εκδοχή της κοινωνίας.

Δίδαξε στα Γυμνάσια Λευκάδας και έφθασε στο βαθμό του Λυκειάρχη.

Έλαβε μέρος στις Γιορτές Λόγου και Τέχνης στα Φεστιβάλ της Λευκάδας, έδωσε διαλέξεις πολιτιστικού και επιστημονικού περιεχομένου, επιμελήθηκε την παρουσίαση σοβαρών θεατρικών παραστάσεων (αρχαία τραγωδία και λοιπές πολιτιστικές εκδηλώσεις).

Γνώστης της γερμανικής γλώσσας ασχολήθηκε με μεταφράσεις «περί της Ομηρικής Ιθάκης» του ΔΑΙΡΠΦΕΛΔ, που δημοσιεύτηκαν σε τοπική εφημερίδα.

Στην κηδεία του μουσικού Φώτη Βλάχου, 1962, οι μαθητές του Ωδείου.

Έφυγε νωρίς. Υπάρχει πάντα όμως μια συνέχεια. Οι κόρες της, λαμπρές επιστημόνισσες, αρχιτεκτόνισσα η μία και καθηγήτρια της Ιατρικής η άλλη ξέρουν να αγαπούν και να σέβονται. Κληρονόμησαν την καλοσύνη της και την αισθητική της. Στα σπίτια τους υπάρχει όλη εκείνη η ατμόσφαιρα του παλαιού σπιτιού της πλατείας και όταν εκεί βρεθούν παλαιοί Λευκαδίτες, με τις Λευκαδίτικες ιστορίες, τις παρλάτες και τα ανέκδοτα, μεταφερόμαστε στις παλιές καλές μέρες του πατρικού τους σπιτιού. Εμείς απολαμβάνουμε τη συντροφιά της νέας γενιάς και διατηρούμε την καλή μνήμη της «Κυρίας».

Θωμάς Κατωπόδης ( Ναύαρχος), Σούλα Περδικάρη (Γιατρός)

Το παράρτημα του Εθνικού Ωδείου ιδρύθηκε το 1955. Στεγαζόταν σε κτίριο επί της οδού Αγίας Μαύρας (δίπλα από το σημερινό ξενοδοχείο «Νήρικος»). Σταμάτησε να λειτουργεί το 1965;

Μαθητές του Ωδείου: Κυριάκος Σφέτσας (συνθέτης) Λούλα Σφέτσα (πιανίστρια), Χρήστος Σφέτσας (μουσικός), Στράτος Σφέτσας (μουσικός), Άρια Βλάχου, Σούλα Σταύρακα (γιατρός, καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών), Σούλα Περδικάρη (γιατρός), Γιώργος Περδικάρης (Υπουργείο Οικονομικών), Νίτσα Περδικάρη (πολιτική Επιστήμων), Βλάχου Γιάννα (διακοσμίτρια), Βασούλα Κονιδάρη (πρόεδρος Κοινότητας), Παντελής Σταματέλος (ζωγράφος βιολονίστας), Λουκία Γουρζή (Οδοντογιατρός), Νώντας Γαζής (γεωπόνος –ερευνητής), Θόδωρος Μπόρσας, Ντίνα Σέρβου (μουσικός), Νίκος Βανδώρος (Γιατρός), Δάφνη Κακιούση, Κώστας Σταματέλος (πρώην Δήμαρχος Λευκαδίων), Πίτσα Μαυροκέφαλου, Θωμάς Κατωπόδης (Ναύαρχος), Παναγιώτης Φίλιππας (βιολονίστας).

παρέλαση 25 Μαρτίου 1963

Τα κείμενα που χρησιμοποιήθηκαν περιέχονται στα βιβλία: «Αφιέρωμα στο Γυμνάσιο Λευκάδας»Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών, Αθήνα 2002.
«Νίτσα Παπαδάκη – Σταύρακα, Γουλιέλμος Διαίρπφελδ» Πνευματικό κέντρο Δήμου Λευκάδας, Αθήνα 2006.

η τελευταία διαδρομή

Ο σύλλογός μας εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια 

στην οικογένεια του Σεβαστού Ιατρού Γυναικολόγου
 και χορηγού του Συλλόγου μας
Dr Αναστάσιου Περδικάρη Γεωργίου

για τον θάνατο της προσφιλούς μητέρας  του,
 Κωνσταντίνας Περδικάρη η οποία μετά από αγώνα
έξη μηνών μπήκε στην τελική ευθεία
για την τελευταία της διαδρομή
στη γειτονιά των Αγγέλων
Αγαπημένη θεία Κωνσταντίνα
Καλό σου ταξίδι
Είμαστε σίγουροι
ότι  στη τελευταία σου διαδρομή
βρήκες την τελική γαλήνη στην αγκαλιά
του αγαπημένου  σου Υιού
Παναγιώτη ,που
έφυγε από κοντά σου ,
τόσο μα τόσο , αναπάντεχα

Υποχρεωτική κλειτοριδεκτομή των ιρακινών γυναικών διέταξαν οι τζιχαντιστές Αφορά όλους ΜΑΣ

24.7.2014 / ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ WEB






EMAIL
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους διέταξαν όλες τις γυναίκες και τα κορίτσια ηλικίας 11 έως 46 ετών στην πόλη Μοσούλη του Ιράκ και γύρω από αυτή να υποβληθούν σε ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων, όπως ανακοίνωσε σήμερα ο ΟΗΕ

«Είναι μια φάτουα (θρησκευτικό διάταγμα) του Ισλαμικού Κράτους για την οποία μόλις ενημερωθήκαμε», δήλωσε η Ζακλίν Μπάντκοκ, η μόνιμη συντονίστρια ανθρωπιστικών υποθέσεων του ΟΗΕ στο Ιράκ.

«Είναι κάτι πολύ καινούργιο για το Ιράκ και κυρίως για αυτή την περιοχή. Μας προκαλεί μεγάλη ανησυχία και πρέπει να αντιμετωπιστεί», υπογράμμισε η Μπάντκοκ.

Ο ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων των γυναικών δεν ήταν ένα συχνό φαινόμενο στο Ιράκ μέχρι τώρα, αλλά αφορούσε μόνο «μερικές απομονωμένες περιοχές», σημείωσε η ίδια.

«Αυτή δεν είναι επιθυμία του ιρακινού λαού ή των γυναικών του Ιράκ σε αυτές τις ευάλωτες περιοχές που είναι γεμάτες τρομοκράτες», πρόσθεσε.

Η Μπάντκοκ επεσήμανε ότι δεν διαθέτει ακριβή στοιχεία σχετικά τον αριθμό των γυναικών που αφορά το διάταγμα αυτό του Ισλαμικού Κράτους, όμως ανέφερε ότι σύμφωνα με των εκτιμήσεις του ΟΗΕ «4 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες ενδέχεται να επηρεάζονται».

Εξάλλου η αξιωματούχος του ΟΗΕ δήλωσε ότι δεν παραμένουν παρά «περίπου 20 οικογένειες χριστιανών στη Μοσούλη», οι οποίες λαμβάνουν την υποστήριξη μη κυβερνητικών οργανώσεων όπως η Caritas.

Κάποιες από τις οικογένειες έχουν ασπαστεί το Ισλάμ, ενώ άλλες προτίμησαν να πληρώσουν το πρόστιμο που επέβαλε το ΙΚ στους χριστιανούς, πρόσθεσε η Μπάντκοκ.

Προς το παρόν το Ισλαμικό Κράτος δεν έχει σχολιάσει τις πληροφορίες αυτές.