Κυριακάτικοι περίπατοι στην Καρυά

Μέρος 2

" Στα Σαββάτα" 

http://karyalefkadas.blogspot.gr/

Ξεχωριστή και συνάμα μυστηριώδης γειτονιά,
 είναι τα "Σαββάτα". Ξεχωριστή γιατί βρίσκεται 
σε περίοπτη θέση, με μοναδικό πλεονέκτημα τη θέα
 που εναλλάσσεται διαδοχικά.. μιας και από κει
 εύκολα αγναντεύεις απ΄άκρη σ΄άκρη την Καρυά 
και τον Κόκκινο Βράχο. Κι άμα ανεβείς
 στο ύψωμα η ματιά σου φτάνει στους 
Πιατσάνους ακόμα και στους Σφακιώτες. 
Μυστηριώδης.. μα κοιτάζοντας γύρω σου 
θαρρείς πως ξεπηδούν μικρές ιστορίες 
από τα παλιά, που σαν τις ακούσεις
κάτι θα σε κάμει να ματάρθεις!

Τα δρομάκια στενά, στρωμένα με ακανόνιστες 

πλάκες ακουμπούν στις αυλές των σπιτιών που

 είναι χτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο σε κυκλική 

διάταξη δίνοντας την εντύπωση πως οι άνθρωποι 

εδώ ζούσαν όχι σε γειτονιά αλλά σε "αγκαλιά"! 

Τα σπίτια διώροφα, πέτρινα ενώ στους αρμούς 

ξεπηδούν χορτάρια, σπάζοντας την ψυχρότητα

 και τη μονοτονία της πέτρας, που ο χρόνος 

έφθειρε, αποχρωματίζοντας την επιφάνειά της. 

Σαν βρεθείς στο κεντρικότερο σημείο της γειτονιάς, 

ιδίως το χειμώνα, θα ακούσεις τον ήχο

 του τρεχούμενου νερού που κατεβαίνει 

από το "Πλυ(σ)ταριό", περνάει από τη "Βάλτα" 

και καταλήγει στο ¨Μελισσάκι¨στο δρόμο για τους ¨Μάρκους¨. 

  

Τα Σαββάτα πήραν το όνομά τους 
από τις οικογένειες των Αραβαναίων, που 
έμεναν στην περιοχή και είχαν 
το παρωνύμιο ¨Σάββας¨.
 Κατ΄εξοχήν η γειτονιά κατοικούνταν
 από Καρσάνους που είχαν το επίθετο Αραβανής 
και μόνο μια οικογένεια με το επίθετο Κακλαμάνης- Σταθμάνης. 

Τα ¨Σαββάτα¨ δεν εξαιρέθηκαν από το κύμα 
μετανάστευσης που έπληξε την επαρχία τα
 δύσκολα εκείνα χρόνια. Πολλοί 
"Αραβαναίοι" άφησαν πίσω την όμορφη 
γειτονιά, σφράγισαν καλά τα πέτρινα σπίτια
 κι έφυγαν αναζητώντας μια καλύτερη ζωή
 σε χώρες ξένες, μακρινές. 
Η Αστράλια, όπως την έλεγαν, 
ήταν προορισμός για αρκετούς από αυτούς, 
που αργότερα έμελλε να γίνει η καινούρια πατρίδα.
 Εκεί έφτιαξαν οικογένειες και ζουν μέχρι σήμερα. 

Τούτος είναι ο βασικότερος λόγος που στις 

μέρες μας τα περισσότερα σπίτια ερήμωσαν 

και ερείπωσαν. Καθόλου σπάνια η εικόνα του

 υγρού πέτρινου τοίχου, που μετά βίας συγκρατεί 

το ετοιμόρροπο δοκάρι. Και λίγο πιο πέρα 

η εικόνα σκληραίνει: τέσσερις τοίχοι 

ορθώνονται και ανάμεσά τους σωρός από 

κεραμίδια, χαλάσματα, παλιά ξύλινα βαρέλια, 

σάπια πατώματα, και η δαντέλα στο σπασμένο

 τζάμι να σαλεύει από το κρύο αεράκι που φυσά.

 Θαρρείς πως τα γυμνά κλαδιά της καρυδιάς

 πεισματικά εισχωρούν στο εσωτερικό του σπιτιού,

 περνώντας από το στρογγυλεμένο ανώφλι της πόρτας

. Αυτή είναι και μοναδική ένδειξη ζωής. 

Μνήμες της ξενιτιάς, ιστορίες πόνου και 

αποχωρισμού, επιστροφής και αντάμωσης,

 δώρα απ΄το Μέλμπουρν και γράμματα και 

πόσα άλλα έκρυβε χρόνια τώρα τούτο το

 μπαούλο, που για χρόνια στέκει στο πλατύσκαλο 

της μισοερειπωμένης πέτρινης οικίας. 

Σαν να ολοκλήρωσε με επιτυχία το σκοπό του

 και τώρα δεν έχει λόγο ύπαρξης. 

Από τους πιο γνωστούς Καρσάνους που κατοικούσαν 
στα ¨Σαββάτα¨ ήταν ο Σωκράτης Αραβανής - Σάββας,
 που διατηρούσε επί σειρά ετών βιβλιοπωλείο στην
 κεντρική αγορά της Καρυάς. Το ερειπωμένο πλέον
 σπίτι του, γεμάτο νοσταλγικές εικόνες. 
Η πιο χαρακτηριστική είναι αυτή στην είσοδο της αυλής.
 Το φλυτζάνι με το σπασμένο χερούλι πάνω 
στο κεραμμίδι που έχει γεμίσει με τα απάσβεστα
 της γκρεμισμένης οροφής.    

Πρόθυμοι οι πρεσβύτεροι συγχωριανοί να μοιραστούν ιστορίες από τα χρόνια που τα "Σαββάτα" έσφιζαν από ζωή. Πολύς ο κόσμος μα η επιβίωση δεν ήταν εύ
κολη. <<Κακουχίες και αγώνας νύχτα μέρα για τα ¨φόρα βία¨ 
ήταν εκειά τα χρόνια>>. 

Οι Αραβαναίοι ήταν η πρώτη οικογένεια που κατοίκησε
 στην περιοχή, χωρίς να γνωρίζουμε ακριβώς πότε. 
Τα παρωνύμια που έφεραν ήταν: ¨Σάββας¨, ¨Κολίλας¨,
 ¨Βασ(ι)λαρδάς¨, ¨Κάγρας¨ και ¨Μπερμπέλης¨. 

Η μνήμη των γερόντων ασθενεί. Συγκράτησε μόνο 
αυτούς με τους οποίους μοιράστηκαν εμπειρίες.
 Τους προγόνους αυτών δεν τους πρόκαμαν. 
Έτσι σήμερα η αφήγηση φτάνει μέχρι τη γενιά των προπάππων. 

Οι ¨Σαββαίοι¨έδωσαν το όνομά τους σε αυτή τη γειτονιά.
 Και ήταν πολλές οι οικογένειες τότε. Ο Αριστής ο Σάββας, 
ο Φάνης ο Σάββας, που "έφυγε" πρόσφατα, η Μαρία,
 μοναχή στο ησυχαστήριο των Αγίων Πατέρων έως το 1978 
οπότε και απεβίωσε καθώς και άλλοι που μετοίκησαν
 σε άλλες πόλεις της χώρας. 

Από τα  "Σαββάτα"  κατάγονταν και όσοι είχαν το παρωνύμιο 
"Κολίλας"-Αραβανής. Ήταν πολλά αδέρφια, 
ο Τέλης, ο Αποστόλης, ο Άγγελος, ο Πάνος και η Κερασία. 

Τα αδέρφια Άγγελος και Αποστόλης Αραβανής-¨
Κολίλας¨ είχαν το λιτροβιό στα ¨Σαββάτα¨, 
το οποίο λειτουργούσε χειροκίνητα με πέτρες 
και βίδα. Η λειτουργία του σταμάτησε 
περί τα τέλη της δεκαετίας  του ΄60. 

Το ανώφλι του λιτροβιού

Οι πέτρες του λιτροβιού 

Μια άλλη οικογένεια Αραβαναίων 
ήταν τα αδέρφια ¨Κάγρα¨, ο Θεμιστοκλής, 
ο Τάσος και ο Γιάννος.  Μόνο μια οικογένεια 
έφερε το επίθετο Κακλαμάνη - Σταθμάνη, 
απόγονος της οποίας διετέλεσε πρόεδρος της
 Κοινότητας Καρυάς τη δεκαετία του ΄60.  

Από τα ¨Σαββάτα¨ κατάγονταν και μια από 
τις σημαντικότερες εκκλησιαστικές προσωπικότητες
 του τόπου μας, ο Μητροπολίτης Λευκάδας 
Γρηγόριος Αραβανής (1852-1886), ο οποίος συνέβαλε 
σημαντικά στην Ένωση του νησιού με την Ελλάδα. 

Τα τελευταία 25 χρόνια, ο Άγιος Ερμόλαος προστατεύει

 τα ¨Σαββάτα¨ και το περίτεχνο εκκλησάκι, στον οποίο 

είναι αφιερωμένο κοσμεί την όμορφη γειτονιά και αποτελεί

 σημείο συνάντησης των κατοίκων. Χτίστηκε με αγάπη 

και μεράκι από τον Φίλο 

Αραβανή- Σάββα στις αρχές της δεκαετίας το '90. 

Αυτό ήταν το ταξίδι σε μια πραγματικά 
όμορφη γειτονιά της Καρυάς. Συναντήσαμε
 εικόνες που μας γέμισαν χαρά. Συναντήσαμε
 και άλλες που μας συγκίνησαν. Αυτά είναι τα ¨Σαββάτα¨.  

Ένα συνονθύλευμα διαφορετικών 
εικόνων που προκαλούν συναισθήματα.
 Άλλοτε ευχάριστα άλλοτε όχι. Αφήνοντας
 πίσω την όμορφη αυτή γειτονιά, η σκέψη 
πλημμυρίζει εικόνες και η υπόσχεση για γρήγορη αντάμωση δεν αργεί. 

http://karyalefkadas.blogspot.gr/

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΥΑ ΤΗΣ ΛΕΥΚΑΔΑΣ

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

http://karyalefkadas.blogspot.gr/

          Η Καρυά, το ορεινό κεφαλοχώρι της Λευκάδας, 

είναι κτισμένη στις  καταπράσινες πλαγιές του βουνού

 σε υψόμετρο 500 μέτρων,

 απέχει 14 χλμ. από την πόλη της Λευκάδας, 

περίπου 20 λεπτά οδήγησης με το αυτοκίνητο, 

ενώ φημίζεται για το άριστο κλίμα της και το

 απαράμιλλης ομορφιάς φυσικό περιβάλλον της.

Ξεκινώντας ο επισκέπτης την περιπλάνησή του από το 

δρόμο της κεντρικής αγοράς της Καρυάς θα συναντήσει 

την πετρόκτιστη βρύση με τα άφθονα τρεχούμενα νερά.

  Δίπλα της  βρίσκεται η  περίφημη πλατεία της Καρυάς 

με τα αιωνόβια πλατάνια. Εκεί ο επισκέπτης μπορεί να 

απολαύσει εξαιρετικό φρεσκομαγειρεμένο φαγητό, 

νόστιμα μεζεδάκια,ποτό ή καφεδάκι που προσφέρουν

 τα παραδοσιακά καφενεία και οι ταβέρνες. 

Αμέτρητα πλακόστρωτα δρομάκια που 

απλώνονται σε όλο τον οικισμό, παλιά αλλά 

και ανακαινισμένα πέτρινα σπίτια....

 

                                                                                                             
Στους πρόποδες της Καρυάς, στο λιβάδι, βρίσκεται

 το Μοναστήρι του Άι- Γιάννη του Προδρόμου 

 που   χτίστηκε το 1605 μ.Χ.

Σήμερα στο μοναστήρι ο επισκέπτης 

μπορεί να θαυμάσει τις λιγοστές πια, 

αλλά εξαιρετικές τοιχογραφίες, το 

ξυλόγλυπτο τέμπλο καθώς και τα 

πέτρινα κελιά που πλαισιώνουν 

τον εξωτερικό χώρο της μονής. 

Η ιστορία του μοναστηριού είναι πλούσια, ενώ

 η συμβολή του στην οικονομική και

 πνευματική ζωή του τόπου αξιοσημείωτη.

 Στη νότια πλευρά του χωριού, στο λιβάδι

 της Καρυάς συναντά κανείς εκτάσεις με 

 καλλιέργειες  τοπικών προϊόντων, 

όπως είναι τα  λαθούρια ή λαθύρια,

 τα ρεβύθια, τα μπιζέλια, η ελιά και τα αμπέλια. 

Oulipo και ου λυπώ: Τα Πεζά της Πολυδούρη http://www.protagon.gr/

Next

Μπορούμε να πούμε ότι η πεζογραφία της Πολυδούρη θυμίζει Ουλιπό;

 Θυμίζει η Μανιάτισσα τον μεταμοντέρνο Calvino; Ή τον κυνικό Raymond Queneau; 

Ο πρώτος στο Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης στήνει 

έναν καλειδοσκοπικό λαβύρινθο όπου η πρώτη αφηγούμενη ιστορία 

χάνεται μέσα στη δεύτερη, και ούτω καθεξής, σε ένα αέναο παιχνίδι

 διακειμενικότητας, έρωτα και εξαπάτησης του αναγνώστη.

 Ο δεύτερος στις Ασκήσεις Ύφους αφηγείται την ίδια φαινομενικά 

ασήμαντη ιστορία 99 φορές, με διαφορετικό τρόπο, από διαφορετική 

σκοπιά. Κι αναδεικνύει έτσι τα «όρια» της γλώσσας και πώς κάτι 

τάχα βαρετό μπορεί να αποκτήσει ενδιαφέρον αν αλλάξει η θέασή του.

Αν σκεφτούμε ότι η Πολυδούρη ένθετα κριτικάρει την ίδια 

τη διαδικασία της γραφής της, σαρκάζει και κοροϊδεύει το έργο της, 

ναι, θα γράψω το κουφό, θυμίζει Oυλιπό.

 Περιπαίζει τον αναγνώστη, γίνεται η ίδια αναγνώστρια

 και μέσα από τους ήρωές της ανατρέπει ό,τι πάει να χτίσει. 

Την ίδια τεχνική ο André Gide ονόμασε mise en abyme,

 με την έννοια της «εν αβύσσω» τοποθέτησης του έργου τέχνης, 

σαν έργο μέσα σε άλλο έργο. Περισσότερα εκτενώς αναγιγνώσκουμε 

στην πολύτιμη εισαγωγή των Πεζών από τη διαφωτιστική επιμελήτρια 

των χειρογράφων και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κυρία Ντουνιά.

Ωστόσο, δεν καταλήγουν οι ένθετες εγκιβωτισμένες ιστορίες

 του Ρομάντσου σε ευτυχές αναγνωστικό σμίξιμο όπως στον 

Καλβίνο, με τον Αναγνώστη και την Αναγνώστρια να τελειώνουν

 ταυτοχρόνως το βιβλίο. Τα πράγματα συμπλέκονται

 εσωστρεφώς και αυτοκαταστροφικά, σαν νοητικό συναισθηματικό τρυπάνι. 

Και όταν αφηγείται δύο φορές το ίδιο συμβάν, τον ρομαντικό 

χωρισμό δύο ηρώων, δεν φτάνει την τεχνική στα άκρα, όπως ο Queneau.

Γλωσσικά και υφολογικά, το Ρομάντσο έχει τα πάντα:

 λεξιλόγιο αλανιάρηδων (να της γυρεύει ρέστα), αστική 

ευγένεια (Αν σας έκανα κακό, να πάω να πνιγώ καλύτερα) 

φεμινιστικές εξάρσεις (Έλεγε, καθώς θυμάμαι, πως τη γυναίκα 

τη θέλει «ως διακοσμητικόν», κάτι τέτοια! Για φαντάσου... 

Θα μπορούσε κανείς να τον βάλει σε κάτι εσωτερικά 

μπαλκόνια στις σκάλες να παρασταίνει ένα βαλσαμωμένο αγριοπούλι.) 

αλλά και σχεδόν μισογύνικες αντιλήψεις 

(... κι αυτές ένα γέλιο δήθεν φιλάρεσκο και τσαχπίνικο

ενώ πραγματικά είναι ένα διαβολόστελμα). Πρόκειται για αντιφάσεις; 

Όχι. Απλώς η Πολυδούρη θέλει όλα να τα χωρέσει.

Όσα πιστεύει και όσα καταρρίπτει. Το κάνει ωραία. 

Δύσκολα, αλλά ωραία.

Γιατί να διαβάζουμε πού σβήνει, διορθώνει και διαγράφει; 

Μέσα στο εργαστήριό της, ναι. Γιατί;

Πέραν «της τρίλιας που σβήνει» ποίο το κέρδος

 της αναγνωστικής κλειδαρότρυπας; Αν σκεφτούμε 

πώς επιχειρηματολογεί υπέρ των ανοιχτών αρχείων 

ο Δημήτρης Παπανικολάου στο Σαν κι εμένα καμωμένοι 

για τον Καβάφη, μόνο να κερδίσουμε έχουμε. 

Όπως ο Αλεξανδρινός, η Πολυδούρη «μεταχειρίζεται 

τρόπους για να φτάσει σε μια ηθική κατανόηση του εαυτού στον κόσμο»

. Με κατανοητή την τεχνολογία του εαυτού, θα λυθούν μύριες παρανοήσεις.

Μαθαίνουμε περισσότερα για την πρόθεση της συγγραφέως. 

Βλέπουμε τι τη διαμορφώνει, το κοινωνικό της

 περικείμενο και τι στάση εκείνη τηρεί έναντί του.

Λόγου χάρη, στο Ρομάντσο ο ήρωας Γιάννης Βαστάρδης. 

Στην εκδιδόμενη τελική εκδοχή επαγγέλλεται «παραγγελιοδόχος».

 Στις σημειώσεις του επιμέτρου, βλέπουμε πως κατά την

επεξεργασία του χειρογράφου η Πολυδούρη τον μετέτρεψε

 σε «δερματέμπορα». Ο ήρωας παρουσιάζεται πλαγίως, 

από τα λεγόμενα της συντρόφου του. Η γυναίκα του υποτιμά 

την πρότερη φιλολογική του ενασχόληση ως μια νεανική αβλεψία.

 Θέλει τώρα να αναδείξει πως πια σοβαρεύτηκε, νοικοκυρεύτηκε. 

Ασχολείται με εντελώς διαφορετική εργασία.

 Ποιοι θεωρούνταν «σοβαροί» από τους αναγνώστες της Πολυδούρη;

 Οι παραγγελιοδόχοι· ακόμη περισσότερο, οι δερματέμπορες. 

Παρομοίως, ο «τμηματάρχης τραπέζης» γίνεται 

«ανώτερος δικαστικός» στη β' γραφή. 

Οι «φιλόλογοι» γίνονται «λογοτέχνες» και ίσως 

υποτιμητικά «κιτρινιάρικα παιδιά ερωτευμένα με την τέχνη τους».

 Δηλαδή η ποιήτρια που σβήνει, ζει μέσα σε ένα πλήθος 

κοινωνικά στερεότυπα και αντιλήψεις, τις οποίες καταγράφει

 με οξυδέρκεια. Οξυδέρκεια που αναδεικνύεται 

περισσότερο, πιστεύουμε, από την αντιπαραβολική εξέταση

 των δύο χειρογράφων της που επιχειρεί η παρούσα έκδοση.

Από την άλλη, το Ρομάντσο παλαιότερα χαρακτηρίστηκε 

ως «αδύναμο» πρωτόλειο. Δεν κατάφερε να εκδοθεί όσο 

ζούσε και γίνεται φανερή η αγωνία της στις επιστολές που

 στέλνει από το Παρίσι. Μία από τις εγγενείς του έργου

 δυσκολίες ίσως είναι πως η Πολυδούρη ενσταλάζει σε όλους 

τους ήρωες δικά της βιώματα και χαρακτηριστικά

. Με μια κάποια φοβικότητα, αισθάνεται πως αυτό 

θα γίνει αντιληπτό από τον αναγνώστη. Κρύβεται,

 διασπά ένα-ένα τα χαρακτηριστικά σε πολλούς χαρακτήρες.

 Έτσι, μάλλον αγχωμένη να μην την καταλάβουν

 και δουν αληθινά περιστατικά, την «απουσία μυθοπλασίας», 

βάζει τη μία φωνή μετά την άλλη να λέει παρόμοια πράγματα.

 Εμείς σήμερα όμως, καθώς αγνοούμε τα περιστατικά,

 απολαμβάνουμε το έργο.

Ενώ, λοιπόν, οι διάλογοί της είναι ζωντανοί και γεμάτοι 

προφορικότητα και ειλικρίνεια, τόσο που σχεδόν αισθανόμαστε 

να διαβάζουμε θέατρο (το οποίο είχε σπουδάσει η Πολυδούρη) 

ταυτόχρονα ο αναγνώστης μπερδεύεται, δεν ξέρει ποιος μιλάει

 με ποιον και για ποιο περιστατικό. Ή αν μιλάει κανείς

 με κανέναν στο κάτω κάτω και δεν έχουμε να κάνουμε

με πολυπρόσωπο μονόλογο.

Η συγγραφική αγωνία να μην καταλάβουμε τα προσωπεία 

μεταφέρεται στον αναγνώστη. Όμως «το μυαλό του καλλιτέχνη 

είναι μια φωτογραφική μηχανή που άλλοτε κολακεύει κι άλλοτε

 βαραθρώνει. Καμιά φορά σε αφήνει ελλιπή· ολάκερο μάτι

 μπορεί να σου λείψει. Και το σπουδαιότερο είναι πως δεν

 μπορούμε εμείς να βεβαιώσουμε τίποτε αντίθετο.».

Στο δεύτερο μέρος υποτίθεται πως διαβάζουμε το μυθιστόρημα

 ενός από τους ήρωες. Συγγράφει ο Λεωνίδας Ρόδης. 

Η πεζογράφος Πολυδούρη «ηρεμεί». Ο ήρωάς της 

αφομοιώνει χαρακτηριστικά τόσο του Καρυωτάκη, όσο και της ιδίας.

 Με αυτοπεποίθηση δεν επιθυμεί να κρύψει τίποτα. 

Διότι και ο ίδιος ο Λεωνίδας προτάσσει στην αφήγησή του

 το προσωπείο του Λέοντα. η ηρεμία της Πολυδούρη φαίνεται

ξεκάθαρα στο χειρόγραφο. Μέχρι εδώ διόρθωνε, παράλλασσε 

και έπαιζε με τα ονόματα. 

Πλέον δεν διορθώνει παρά ελάχιστα επουσιώδη και αφηγείται χαλαρή.

Με λίγα λόγια, η είσοδος στο εργαστήρι της συγγραφέως 

που εισηγείται η παρούσα έκδοση μας επιτρέπει να την 

κατανοήσουμε καλύτερα, να τη δούμε πιο ανθρώπινα, συνολικότερα. 

Φυσικά, ο γόρδιος δεσμός βίου και μύθου της Πολυδούρη δεν λύεται.

 Σφιχτότερα δένεται, θα λέγαμε, αφού διαρκώς συγχέονται 

τα όρια πραγματικότητας και φαντασίας. 

Αλλά είναι γλυκό το μπλέξιμο.

 Συνέβη αυτό στην ίδια ή το έπλασε; αναρωτιόμαστε διαρκώς.

Τέλος, κάτι ακόμα: το βιβλίο προτείνουμε να μη διαβαστεί έτσι, 

ως είναι τυπωμένο. Ομαλότερα θα ξεκινήσει κανείς από 

τα χρήσιμα «Στοιχεία Βιογραφίας». Με τη σειρά, στα εφηβικά

 κυματοθραυούσης καθαρευούσης διηγήματά της,

 για να πάει στο Ημερολόγιο, στα γράμματα κι από εκεί στο Ρομάντσο 

και στην κύκνεια μικρή αυτοβιογραφία της. Θα μπλεχτεί το 

αληθινό με το φανταστικό. Η χρονολογική αυτή ανάγνωση μας

επιτρέπει μια κάποια χρονολογική «τακτοποίηση».

 Χρειάζεται; «Δεν υπάρχουν ξεκόλλητα πράγματα στη φύση,

 όλα είναι αρμονικά. Μονάχα χρειάζεται δύναμη για να δει κανείς αυτή την αρμονία».

Φωτογραφίες: Αρχείο Νόρας και Ευγένιου Πολυδούρη.

Η έκδοση κυκλοφορεί από το Βιβλιοπωλείον της Εστίας.

Ο Ηλίας Κολοκούρης σπούδασε κλασική φιλολογία και γλωσσολογία στην Αθήνα.

 Είναι καθηγητής

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Βαδίστε στις πιο εντυπωσιακές πεζογέφυρες του κόσμου!

Posted about 121 days ago | Comments Off

---

Panhellenic Post - The Online Newspaper of Hellenism
http://PanhellenicPost.com

---

inShare

0

Τα πρόσφατα εγκαίνια της πρώτης πεζογέφυρας στον κόσμο, που ένωσε δυο κορυφές στην Ελβετία είναι ένα ακόμα παράδειγμα, που αποδεικνύει ότι οι πεζοφέφυρες, που παλιά κατασκευάζονταν για καθαρά πρακτικούς λόγους, φτιάχνονται σήμερα και με γνώμονα την ξεχωριστή ταξιδιωτική εμπειρία, που θα προσφέρουν.

Δείτε αυτήν και εννέα ακόμα θεαματικές γέφυρες, που η διάβαση τους ανεβάζει την αδρεναλίνη στα ύψη! Το CNN μας παρουσιάζει.

SkyBridge, Σότσι, Ρωσία

Η μεγαλύτερη πεζογέφυρα του κόσμου αποτελεί τμήμα του νέου SkyPark στην πόλη του Σότσι, το οποίο φιλοξενεί ακόμα την υψηλότερη κούνια του κόσμου. Η 439 μέτρων γέφυρα έχει δύο πλατφόρμες παρατήρησης, προσφέροντας καταπληκτική θέα στη Μαύρη Θάλασσα, ενώ υπάρχει και μια πλατφόρμα για bungee jumping στο κέντρο της.

Aiguille du Midi Bridge, Όρος Mont Blanc, Γαλλία

Η γέφυρα συνδέει τις βόρειες και νότιες κορυφές του όρους Aiguille du Midi στις γαλλικές Άλπεις και βρίσκεται 3.842 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Για να φτάσει κάποιος εδώ θα χρειαστεί να κάνει μια βόλτα με το ψηλότερο τελεφερίκ σε κάθετη ανάβαση στον κόσμο. Από την κορυφή, οι επισκέπτες μπορούν να δουν στη Γαλλία, την Ελβετία και την Ιταλία.

Tigbao Hanging Bridge, Bohol, Φιλιππίνες

Αυτή η δομή μοιάζει πιο αδύναμη, από ό, τι είναι στην πραγματικότητα, αφού είναι κατασκευασμένη από μέταλλο, ενώ η χρήση μπαμπού στο ανώτερο στρώμα προστέθηκε για να δώσει ένα αυθεντικό αποτέλεσμα. Η γέφυρα κρέμεται 25 μέτρα πάνω από το ποτάμι.

Taman Negara National Park Bridge, Όρη Titiwangsa, Μαλαισία

Έχοντας 530 μέτρα μήκος, αυτή είναι η μεγαλύτερη κρεμαστή γέφυρα της Μαλαισίας, ενώ θα μπορούσε να είναι και η πιο στενή. Εκτείνεται πάνω από την κορυφή των δέντρων του Taman Negara, του μεγαλύτερου εθνικού πάρκου της Μαλαισίας. Οι Επισκέπτες με υψοφοβία καλό είναι να ξέρουν ότι τα σχοινιά ελέγχονται κάθε πρωί.

Capilano Suspension Bridge, Βανκούβερ, Καναδάς

Η κρεμαστή γέφυρα Capilano εκτείνεται 137 μέτρα σε μήκος και στέκεται 70 μέτρα πάνω από ποταμό Capilano στο Βανκούβερ. Χτίστηκε αρχικά από τον μηχανικό George Grant Mackay το 1889, αλλά χτίστηκε εκ νέου το 1956. Σήμερα, είναι το παλαιότερο και πιο δημοφιλές αξιοθέατο του Βανκούβερ, που προσελκύει πάνω από επισκέπτες ετησίως.

Hanging Bridge of Ghasa, Νεπάλ

Αυτή η γέφυρα δεν είναι μόνο για τη διέλευση πεζών, αφού τη διασχίζουν καθημερινά γαϊδούρια, αγελάδες και κατσίκες. Στην πραγματικότητα, κατασκευάστηκε ειδικά για τα ζώα, ως λύση στη συμφόρηση που προκαλείται από την ύπαρξη βοοειδών οδηγήθηκαν στους στενούς δρόμους της πόλης. Σήμερα, τα ζώα παραμένουν οι μεγαλύτεροι χρήστες της κρεμαστή γέφυρα της Ghasa, την οποία όμως περνούν και αγρότες που μεταφέρουν αγαθά στις οικογένειες ντόπιων.

Trift Bridge, Gadmen, Ελβετία

Ο μόνος τρόπος για να προσεγγίσει κάποιος αυτή την ελβετική κρεμαστή γέφυρα είναι μέσω ενός τελεφερίκ, που κρέμεται πάνω από τον παγετώνα Trift και έχει μήκος 170 μέτρα. Χτίστηκε ως απάντηση στην υπερθέρμανση του πλανήτη, αφού μέχρι πρόσφατα, ήταν δυνατή η ορειβασία στην κορυφή του παγετώνα, αλλά όταν εκείνος άρχισε να λιώνει, η γέφυρα έγινε η μοναδική οδός πρόσβασης. Η δομή της βασίζεται στις παραδοσιακές γέφυρες του Νεπάλ, που είναι φτιαγμένες από σχοινί και είναι η μεγαλύτερη και υψηλότερη στις Άλπεις.

El Caminito Del Rey, Μάλαγα, Ισπανία

Μία από τις πολλές γέφυρες στο El Caminito Del Rey, που σημαίνει “το μικρό μονοπάτι του βασιλιά”, συνδέει τη διαδρομή, που ακολουθεί τη δομή του βράχου. Χτίστηκε για περνούν από εκεί οι εργαζόμενοι στα υδροηλεκτρικά εργοστάσια στους καταρράκτες Chorro και Gaitanejo. Γρήγορα έγινε ένα τουριστικό αξιοθέατο και πρόσφατα ξανάνοιξε μετά από σημαντικές ανακαινίσεις. Ολόκληρη η διαδρομή έχει μόλις ένα μέτρο πλάτος και ανέρχεται σε πάνω από 100 μέτρα πάνω από τον ποταμό.

Marienbrücke, Βαυαρία, Γερμανία

Η Marienbrücke ή Γέφυρα της Μαρίας βρίσκεται μόλις λίγα μέτρα μακριά από το όμορφο κάστρο Neuschwanstein της Βαυαρίας και γεφυρώνει το φαράγγι Pollat. Πήρε το όνομα της από την Μαρία της Πρωσίας, σύζυγο του βασιλιά Μαξιμιλιανού του II και μητέρα του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΙ, ο οποίος έχτισε το κάστρο. Υπήρχε μια ξύλινη γέφυρα πάνω από το φαράγγι, αλλά ο βασιλιάς Λουδοβίκος ήθελε κάτι πιο σταθερό για να παρακολουθεί την κατασκευή του κάστρου του και έτσι αντικατέστησε τα ξύλινα κάγκελα με σιδερένια.

Peak Walk by Tissot, Bernese Oberland, Ελβετία

Τον Οκτώβριο άνοιξε η πρώτη κρεμαστή γέφυρα πεζών στον κόσμο, που συνδέει δύο βουνοκορφές στο Bernese Oberland της Ελβετίας. Η μήκους 107 μέτρων γέφυρα συνδέει την κορυφή View Point με την κορυφή Scex Rouge, ενώ η θέα που προσφέρει από το κατάστρωμα παρατήρησης στα Mont Blanc, Matterhorn, Eiger, Mönch και Jungfrau, είναι θεαματική. Η γέφυρα, που κόστισε $ 2 εκατομμύρια δολάρια, θα παραμείνει ανοικτή όλο το χρόνο.

ΠΗΓΗ: news.gr