Γεράσιμος Μεσσήνης (1897-1957)

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

ENAΣ ΑΞΙΟΣ ΛΕΥΚΑΔΙΤΗΣ ΣΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ

Το ονομα του ηταν  Γεράσιμος Μεσσήνης (1897-1957). Καταγόνταν από την πόλη

 της Λευκάδας.Διετέλεσε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 άμισθος πρόξενος

 και πρόεδρος της Ελληνικής κοινότητας στην Βενετία.Συνέδεσε το ονομα του με 

την μεταβίβαση της κινητής και ακίνητης περιουσιας της κοινότητας στο Ελληνικο 

 Ινστιτουτο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών στη Βενετία.Ηταν λόγιος 

και έμπορος . Ερεύνησε για την Βενετοκρατία στο Κρατικό Αρχείο της Βενετίας 

μαζί με τον γιαννιώτη ιστοριοδίφη Κων/νο Μέρτζιο (1886-1971) και τις

 πληροφορίες αυτές τις έστειλαν στο φίλο τους ιστορικό Κων/νο Μαχαιρά,

 ο οποίος τις κατέγραψε στο σημαντικότερο βιβλίο του: «Η Λευκάς

επί Ενετοκρατίας».

Στις 8 Φεβρουαρίου 1949, συμφωνα με εγγραφο που φυλλάσεται στο

 Ινσιτούτο:’’Ο νεοεκλεχθείς   πρόεδρος της ελληνικής Κοινότητας Γεράσιμος

 Μεσσήνης ανακοινώνει στο μητροπολίτη Θυατείρων Γερμανό ότι μετά από

 «τεσσαροκονταετή ξενικόν έλεγχον» η ιστορική Κοινότητα της Βενετίας

«αναπνέει από διημέρου τον αέρα της ελευθερίας». Η έκτακτη γενική 

συνέλευση εξέλεξε το νέο διοικητικό συμβούλιο και στη συνέχεια

 ψήφισε δια βοής την απόφαση που καταρτίσθηκε «από κοινού μεταξύ

 της Ελληνικής και Ιταλικής Κυβερνήσεως περί μεταβιβάσεως της περιουσίας 

εις το Ελληνικόν Ινστιτούτον Βυζαντινών και Μετα-Βυζαντινών Σπουδών».

Θα πρεπει να τονιστεί ότι το Ελληνικό Ινστιτούτο Βυζαντινών και

 Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας είναι το μοναδικό πνευματικό

 ερευνητικό ίδρυμα που λειτουργεί σήμερα στο εξωτερικό.

 Αυτό είναι πολύ σημαντικό. 

Ο Γεράσιμος Μεσσήνης  πέθανε το 1957 και το τάφος του είναι στη Βενετία.
Εχει δύο παιδιά το Σωτήρη και τον Μάριο που ζουν στη Βενετία και
 επισκέπτονται το καλοκαίρι τη Λευκάδα.Δρόμος στην πόλη της Λευκάδας
φέρει το ονομά του.
ΥΓ:Το Ινστιτούτο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών Βενετίας 
ιδρύθηκε το 1951 ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, 
εποπτευόμενο και επιχορηγούμενο από τα Υπουργεία Εξωτερικών
 και Εθνικής Παιδείας. Η εποπτεία ασκείται μέσω δύο τριμελών 
Επιτροπών, της Εποπτικής και της Διαχειριστικής, στις οποίες 
μετέχουν εκπρόσωποι των δύο συναρμοδίων Υπουργείων
, τη δε ευθύνη του επιστημονικού έργου και της εν γένει
 λειτουργίας του έχει ο Διευθυντής του.

Ο σκοπός του Ιδρύματος είναι επιστημονικός - ερευνητικός.
 Ειδικότερα, το Ινστιτούτο έχει δραστηριότητα εκδοτική, στο
 πλαίσιο της οποίας εκδίδει βιβλία Ελλήνων και αλλοδαπών επιστημόνων,
 καθώς και ετήσιο επιστημονικό περιοδικό, με τίτλο "Θησαυρίσματα"
, όπου δημοσιεύονται μελέτες ερευνητών. Επίσης, διοργανώνει 
επιστημονικά συνέδρια και διαλέξεις. Τέλος, παρέχει δωρεάν 
φιλοξενία σε ερευνητές-επιστήμονες που εργάζονται για διατριβές τους.

Με σκοπό να διευκολύνει Έλληνες επιστήμονες να ασχοληθούν με 
την έρευνα της Μεταβυζαντινής Περιόδου, προσφέρει κατ’ έτος 
συνολικώς έξι υποτροφίες μεταπτυχιακών σπουδών,
 διαρκείας 1-3 ετών. Στους υποτρόφους παρέχεται
 δωρεάν στέγη και μηνιαία αποζημίωση.

Το Ινστιτούτο Βενετίας, εξάλλου, είναι ιδιοκτήτης σημαντικής
 περιουσίας, ακινήτου και κινητής, η οποία του περιήλθε
 από δωρεά της Ελληνικής Κοινότητος Βενετίας. Πρόκειται 
για τριανταπέντε ακίνητα, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται 
και αρχιτεκτονικά μνημεία ιδιαίτερης πολιτιστικής σημασίας,
 όπως ο ναός του Αγίου Γεωργίου, το Μουσείο του Ινστιτούτου
 και η Φλαγγίνειος Σχολή.

Επίσης, το Ινστιτούτο έχει στην κυριότητά του 300 εικόνες
, μεταξύ των οποίων τρεις Παλαιολόγειες, 250 αντικείμενα και
 σκεύη λατρείας, το Αρχείο του Ελληνισμού Βενετίας (1498-1953),
 καθώς και συλλογή χειρογράφων. Εξαιρετικά δείγματα της
 Συλλογής αυτής αποτελούν η "Μυθιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου",
 βυζαντινό χειρόγραφο με μικρογραφίες, η Συλλογή Μουσικών
 Βυζαντινών Χειρογράφων, καθώς και Πατριαρχικά έγγραφα
 του 16ου αιώνα

ΛΕΩΝ ΚΑΡΑΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

ΛΕΩΝ ΚΑΡΑΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ:ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ

«O Λέων Καραπαναγιώτης και η πρόκληση της είδησης» είναι ο τίτλος της συνάντησης που διοργανώνει το Megaron Plus τιμώντας το ιερό τέρας της ελληνικής δημοσιογραφίας που εξέφρασε και σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή. 

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου (ώρα 7 μ.μ.) στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (αίθουσα Νίκος Σκαλκώτας) και θα μεταδοθεί ζωντανά για τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας από το Εθνικό Δίκτυο Έρευνας & Τεχνολογίας (http://diavlos.grnet.gr).

Ομιλητές είναι ο Παντελής Καψής, δημοσιογράφος, υφυπουργός Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, ο Αλέξης Παπαχελάς, δημοσιογράφος, διευθυντής της εφημερίδας «Καθημερινή», ο Νικόλαος Αλιβιζάτος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο Κώστας Μητρόπουλος, γελοιογράφος, η Μικέλα Χαρτουλάρη, δημοσιογράφος και ο Χρήστος Μεμής, δημοσιογράφος, διευθυντής της εφημερίδας «Τα Νέα». Παρεμβαίνει ο δημοσιογράφος Στάθης Ευσταθιάδης και συντονίζει ο Ν. Αλιβιζάτος. 

Ο Λέων Καραπαναγιώτης, άνθρωπος με πλούσια και πολύπλευρη μόρφωση, αποτέλεσε μια ξεχωριστή προσωπικότητα της δημοσιογραφίας, του πνευματικού κόσμου και της πολιτικής, και στάθηκε δάσκαλος για δύο γενιές δημοσιογράφων τους οποίους καθοδήγησε στις αρχές και τις αξίες της υπεύθυνης δημοσιογραφίας.

Κορυφαίοι δημοσιογράφοι, στενοί συνεργάτες και φίλοι του Λέοντα Καραπαναγιώτη μεταφέρουν στιγμές και αναμνήσεις από την μοναδική εμπειρία της κοινής τους πορείας. Μια πορείας που αποτυπώνει το πνεύμα μιας ολόκληρης εποχής, τα βιώματα και τα διδάγματα της οποίας μπορούν να καθοδηγήσουν τη δημοσιογραφία του σήμερα. 
Ο Λέων Καραπαναγιώτης γεννήθηκε στις 3 Οκτωβρίου του 1931 στην Αθήνα. Πατέρας του ήταν ο Βύρων Καραπαναγιώτης βουλευτής Λέσβου και υπουργός των κυβερνήσεων Ελ. Βενιζέλου, ενώ συμμετείχε επίσης και στο κίνημα Νικολάου Πλαστήρα. Μητέρα του ήταν η Άννα Καραπαναγιώτη, ενώ είχε δύο μικρότερα αδέλφια, την Μαρία και τον Ξενοφώντα (Μπίλλυ).

Πήγε σχολείο στο Κάιρο, όπου η οικογένειά του βρισκόταν στη διάρκεια της Κατοχής. Με την επιστροφή του στην Αθήνα συνέχισε στο Κολέγιο Αθηνών και μετά από μετακινήσεις της οικογένειας αποφοίτησε από το Αβερώφειο της Αλεξάνδρειας.

Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στη Παρίσι στην Sciences Politiques και κατόπιν στην Ελβετία στην Ecole des Hautes Etudes Internationales.

Η δημοσιογραφική πορεία του ξεκίνησε από την εφημερίδα «Το Βήμα» το 1956, όπου ασχολήθηκε με το καλλιτεχνικό ρεπορτάζ, και ειδικότερα τον κινηματογράφο, τον οποίον λάτρευε - είχε εξάλλου δουλέψει και κάποιο χρονικό διάστημα βοηθός σκηνοθέτη του Τσιφόρου στην χρυσή εποχή του ελληνικού σινεμά. 

Στη συνέχεια πέρασε στο διπλωματικό ρεπορτάζ, το οποίο και θεμελίωσε στην ουσία, καθώς εν πολλοίς ήταν άγνωστο στον ελληνικό Τύπο και από εκεί έκανε την μετάβαση στο πολιτικό ρεπορτάζ.

Το  1963 παντρεύτηκε την Ελένη Βαλαωρίτη, με την οποία απέκτησε δύο κόρες, την Ναταλία και την Τατιάνα.

Την ίδια χρονιά, ανέλαβε διευθυντής σύνταξης του Βήματος υπό τον τότε διευθυντή Ανδρέα Δημάκο, θέση την οποία διατήρησε ως τον Φεβρουάριο του 1973, οπότε ανέλαβε διευθυντής της εφημερίδας, και τον Αύγουστο του 1974, με τη μεταπολίτευση, εκδότης.

Η θητεία του στο «Βήμα» συνοδεύτηκε από την μετεξέλιξη της εφημερίδας σε μαχητικό, δημοσιογραφικό όργανο της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης στην κρίσιμη μεταπολιτευτική περίοδο.

Παρέμεινε στο «Βήμα» έως τον Απρίλιο του 1982, όταν, μετά την υπουργοποίηση του μέχρι τότε διευθυντή Γιάννη Καψή, έγινε διευθυντής των «Νέων». Την εικοσαετία της διεύθυνσής του, «Τα Νέα» μετεξελίχθηκαν σε μία σύγχρονη, ζωντανή εφημερίδα που κατέκτησε την πρώτη θέση στις κυκλοφορίες μεταξύ όλων των εφημερίδων της χώρας.

Παρέμεινε στη θέση αυτή ως το 2002, οπότε παρέδωσε τη σκυτάλη στον Παντελή Καψή και ανέλαβε εκδότης της εφημερίδας, εξελέγη μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και αντιπρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής του.

Ως δημοσιογράφος, συνέδεσε το όνομά του με γεγονότα-σταθμούς της νεώτερης πολιτικής ζωής της χώρας. Σταθερά ταγμένος με τη δημοκρατική παράταξη, έδωσε αγώνες με την πένα του για τη Δημοκρατία σε καιρούς δύσκολους για τον τόπο. Είχε στενή προσωπική φιλία με τον Ανδρέα Παπανδρέου από το πρώτο κιόλας διάστημα που ο μετέπειτα ηγέτης του ΠΑΣΟΚ ήρθε στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Βρέθηκε δίπλα στον Γεώργιο Παπανδρέου και έπαιξε καταλυτικό ρόλο στον «ανένδοτο» που κήρυξε ο Γέρος της Δημοκρατίας παραδίδοντας του συγκλονιστικά στοιχεία για τις εκλογές «βίας και νοθείας» της ΕΡΕ το 1961.

Το 2002 ο Λέων Καραπαναγιώτης τιμήθηκε από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωστή Στεφανόπουλο, για την προσφορά του στη δημοσιογραφία. Είχε λάβει πλήθος άλλων διακρίσεων, είχε ανακηρυχθεί εταίρος δύο πανεπιστημίων, κατά καιρούς υπήρξε μέλος αρκετών διοικητικών συμβουλίων πνευματικών ιδρυμάτων, και είχε διδάξει στο Δημοσιογραφικό Εργαστήριο του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου.

Απεβίωσε το 2006 σε ηλικία 74 ετών.

ΥΓ:Εγω να προσθέσω ότι ο Λ. Καραπαναγιώτης ηταν ενας μεγάλος δάσκαλος και εξαιρετικός ανθρωπος.Ειναι τεράστιο το κενό της απουσίας του.Ειχα τη μεγάλη τύχη να τον εχω διευθυντή στα 'ΝΕΑ' για μια εικοσαετία.

«Τι σημαίνει να είσαι Ελληνας»

26-10-2013

«Τι σημαίνει να είσαι Ελληνας» - ένα βίντεο από το Σικάγο που κάνει τον γύρο του κόσμου

 

Εννέα Ελληνες μοιράστηκαν τις εμπειρίες τους για το τι σημαίνει να είσαι Ελληνας. Θα ήταν ένα ακόμη ελληνοκεντρικό βίντεο αρχαιοελληνικού κλέους αν δεν επρόκειτο για μια προσεγμένη και συγκινητική δουλειά που έγινε λίγο έξω από το Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών με αφορμή την εκδήλωση «Coming Together In Skokie: A Celebration of Greek Culture 2013».

Το Σκόκι είναι ένα προάστιο του Σικάγο. Που όμως δεν περιλαμβάνεται στα όρια της Πόλης των Ανέμων και αυτοπροσδιορίζεται ως «το μεγαλύτερο χωριό του κόσμου». Ο πληθυσμός του ξεπερνάει τις 60.000 κατοίκους και είναι ένα πρότυπο πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Ο δήμος του Σκόκι εξάλλου είχε πρωταγωνιστήσει τη δεκαετία του '70 σε μια σφοδρή νομική διαμάχη με νεοναζιστικές οργανώσεις, απαγορεύοντάς τους μια αντισημιτική πορεία στα όριά του.

Το 12λεπτο βίντεο με τίτλο «What it means to be greek», «Τι σημαίνει να είσαι Ελληνας», που προβάλλει τη σημασία της ελληνικής κουλτούρας, ταξιδεύει και συγκινεί τις τελευταίες μέρες τον κόσμο του διαδικτύου, προβάλλοντας την Ελλάδα, αλλά και υπενθυμίζοντας σε εμάς τους ίδιους αξίες που κάπου χάσαμε στην πορεία.

Το βίντεο είναι δημιουργία του Ιβαν Σίλβενμπεργκ και της Γεωργίας Ταξάκη με αφορμή την εκδήλωση «Coming Together In Skokie: A Celebration of Greek Culture 2013».

Η εκδήλωση αποτελεί ενός προγράμματος-ομπρέλα με την επωνυμία «Coming Together In Skokie» το οποίο ξεκίνησε το 2010 με σκοπό να διερευνήσει σε βάθος μια διαφορετική κουλτούρα κάθε χρόνο.

Εφέτος η γιορτή είναι αφιερωμένη στον ελληνικό πολιτισμό. Στο βίντεο εννέα Ελληνες μοιράζονται τις απόψεις τους για το τι σημαίνει Ελλάδα. Δώδεκα λεπτά γεμάτα μυρωδιές, χρώματα, γεύσεις, ήχους και μαρτυρίες που φανερώνουν την αξία της Ελλάδας ως λίκνο της Δημοκρατίας, του Πολιτισμού και της ανοχής, ως γενέτειρα των γραμμάτων και των επιστημών, μιας χώρας που δεν έχει καμία σχέση με τον ρατσισμό και τον σκοταδισμό. 

Καλό Φθινόπωρο σε όλους !

Άρθρο του Ελληνικού Αρχείου

---

Όρφικός ύμνος Ήρας Posted: 15 Aug 2013 10:20 AM PDT                             Ήρας, θυμίαμα αρώματα Καθισμένη σε γαλάζιους κόλπους, αερόμορφε συ Ήρα  πού είσαι βασίλισσα των πάντων, μακαριά σύζυγος του Διός,  και παρέχεις (προσφέρεις) εις τους ανθρώπους ήπιες αύρες,  πού τρέφουν τάς ψυχάς. είσαι μητέρα των βροχών,  τροφός των ανέμων, έχεις γεννήσει τα πάντα.  Διότι χωρίς εσένα κανένα γενικώς  πλάσμα δεν γνωρίζει την φύσιν της ζωής  διότι συμμετέχεις εις όλα συγκερασμένη  με τον σεβαστόν αέρα.  Διότι μόνη εσύ είσαι κυρίαρχος όλων και όλων  είσαι βασίλισσα και με αέρινες ορμητικές κινήσεις  τινάσσεσαι (λούζεσαι) εις τα νερά.  Αλλά συ ή μακαρία θεά πού έχεις πολλά ονόματα  και είσαι ή βασίλισσα πάντων. είθε να μας έλθης ευμενής με ωραίο χαρούμενο πρόσωπο. Ήρας, θυμίαμα ἀρώματα. Κυανέοις κόλποισιν ἐνημένη, ἀερόμορφε, ῞Ηρα παμβασίλεια, Διὸς σύλλεκτρε μάκαιρα, ψυχοτρόφους αὔρας θνητοῖς  παρέχουσα προσηνεῖς, ὄμβρων μὲν μήτηρ, ἀνέμων τροφέ,  παντογένεθλε· χωρὶς γὰρ σέθεν οὐδὲν ὅλως ζωῆς φύσιν ἔγνω·  κοινωνεῖς γὰρ ἅπασι κεκραμένη ἠέρι σεμνῶι·  πάντων γὰρ κρατέεις μούνη πάντεσσί τ᾽ ἀνάσσεις  ἠερίοις ῥοίζοισι τινασσομένη κατὰ χεῦμα. ἀλλά, μάκαιρα θεά,  πολυώνυμε, παμβασίλεια, ἔλθοις εὐμενέουσα καλῶι γήθοντι προσώπωι. ἀλλά, μάκαρ, καθαραῖς γνώμαις μύσταισι συνέρχου,  φαύλους δ’ ἐκτοπίους θ’ ὁρμὰς ἀπὸ τῶνδ’ ἀπόπεμπε. https://dub124.mail.live.com/default.aspx?id

Θωμάς Κατωπόδης.-Επίτιμος Αρχηγός Στόλου, Πρόεδρος της Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών,

ΤΡΊΤΗ, 10 ΣΕΠΤΈΜΒΡΙΟΣ 2013 12:27

0 ΣΧΌΛΙΑ

Βαρύ το πλήγμα για την Λευκάδα.

Έφυγε από την ζωή σε ηλικία 65 ετών, ο Αντιναύαρχος  και Επίτιμος Αρχηγός Στόλου, καθώς και Πρόεδρος της Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών, Θωμάς Κατωπόδης. Ο θάνατος προήλθε από καρδιακό επεισόδιο την ώρα που κοιμόνταν.

Ο Θωμάς Κατωπόδης ήταν μια από τις σημαντικότερες σύγχρονες προσωπικότητες της Λευκάδας, δραστήριος και ενεργός σε όλη του την ζωή και σαν στρατιωτικός αλλά και μετά την συνταξιοδότηση του μέχρι και την τελευταία στιγμή.

Ακολουθεί το βιογραφικό του καθώς και βίντεο από την ομιλία του στις εκδηλώσεις για την Ένωση των Επτανήσων τον Μάη 2013.

ΚΑΤΩΠΟΔΗΣ, ΘΩΜΑΣ του Παναγιώτη  (ΑΜ 1283)  Λευκάδα, 12.01.1948

Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (Σ.Ν.Δ.) στις 19.09.1966, αποφοίτησε δε στις 30.06.1970 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Ακολούθως, προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 04.08.1973, σε Υποπλοίαρχο στις 31.08.1977, σε Πλωτάρχη στις 27.07.1982, σε Αντιπλοίαρχο στις 04.08.1986, σε Πλοίαρχο στις 10.01.1992, σε Αρχιπλοίαρχο στις 07.03.1977, σε Υποναύαρχο στις 22.02.2001 και σε Αντιναύαρχο την 01.03.2002, αποστρατεύθηκε δε στις 26.03.2004 ως Αντιναύαρχος ε.α. και, παράλληλα, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Αρχηγού Στόλου.

Εκπαιδεύθηκε σε μονάδες του 6ου Στόλου των ΗΠΑ (1970) και φοίτησε στη Σχολή Υποβρυχίων (1971, 1976 και 1980), στη Ναυτική Σχολή Πολέμου (1984) και στη Διακλαδική Σχολή Πολέμου των Ενόπλων Δυνάμεων. Μετεκπαιδεύθηκε στη διεύθυνση τηλεπικοινωνιακών συστημάτων στο Ναυτικό Πανεπιστήμιο του Μοντερέυ των ΗΠΑ (1984-1986) λαμβάνοντας σχετικό μεταπτυχιακό δίπλωμα (Master of Science in Telecommunications Systems Management) και αντίστοιχο πτυχίο εξειδίκευσης και φοίτησε στη Νατοϊκή Σχολή Ηλεκτρονικού Πολέμου στο Ομπεραμεργκάου της Γερμανίας (1988 και 1995). Έλαβε Πτυχίο Εξειδίκευσης Κυβερνήτη Υποβρυχίων, Συνεννόησης και Διεύθυνσης Συστημάτων Τηλεπικοινωνιών.

Υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας και υποβρύχια και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις, χρημάτισε δε καθηγητής στη Σ.Ν.Δ. (1986-1988 ναυτιλίας, 1987-1988 επιχειρήσεων, πολεμικών πλοίων και ναυτικών κανονισμών, 1987-1989 ναυτικών όπλων και 1988-1989 ναυτικής τακτικής).

Διετέλεσε Κυβερνήτης της τορπιλακάτου ΛΑΙΛΑΨ (1979-1980, Υποπλοίαρχος), των υποβρυχίων ΤΡΙΤ.Ν (1981-1982, Υποπλοίαρχος/Πλωτάρχης) και .ΚΕΑΝΟΣ (1982-1983, Πλωτάρχης), καθώς και του αντιτορπιλικού ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ (1991-1992, Αντιπλοίαρχος), παράλληλα δε, για ένα διάστημα, και Διοικητής της 2ης Μοίρας Αντιτορπιλικών (1991).

Κατόπιν, υπηρέτησε ως Διευθυντής ΓΕΝ/Α3 (1992-1994, Πλοίαρχος) και ΓΕΝ/Α4 (1994-1996, Πλοίαρχος), Διοικητής Υποβρυχίων (1996-1997, Πλοίαρχος /Αρχιπλοίαρχος), Διοικητής του Ναυστάθμου Σαλαμίνας (1997-1998, Αρχιπλοίαρχος) και Διευθυντής Ασκήσεων και Επιχειρησιακής Εκπαίδευσης του ΓΕΕΘΑ (1998-2001, Αρχιπλοίαρχος).

Τέλος, ανέλαβε καθήκοντα Αρχιεπιστολέα του Αρχηγού Στόλου (2001-2002, Υποναύαρχος) και Αρχηγού Στόλου (2002-2004, Αντιναύαρχος).
Ενδιαμέσως, εκτός από άλλες μονάδες του Στόλου, υπηρέτησε στο Επιτελείο της Διοίκησης Υποβρυχίων και του Αρχηγείου Στόλου, του Κέντρου Εκπαίδευσης ΠΑΛΑΣΚΑΣ, τη Σχολή Εξάσκησης Ναυτικής Τακτικής, το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού και σε επιτελείο του ΝΑΤΟ (NAVSOUTH, 1989-1991).

Έγραψε, μαζί με τον Αντιναύαρχο ΠΝ (εα) Τιμόθεο Γ. Μασούρα (ΑΜ 1046), το ιστορικό δίτομο, δίγλωσσο (ελληνικά/αγγλικά) βιβλίο Τα Ελληνικά Υποβρύχια. Επίσης, έχει γράψει και πλήθος άρθρων, σε περιοδικά και εφημερίδες, ιστορικού και ναυτικού περιεχομένου.  

Έχει τιμηθεί από την Πολιτική και Στρατιωτική Ηγεσία με τα ακόλουθα Μετάλλια, Παράσημα και Διαμνημονεύσεις:
. Μετάλλιο της Στρατιωτικής Αξίας Β΄ Τάξεως (1983)
. Παράσημο Ιππότη του Χρυσού Σταυρού του Τάγματος της Τιμής (1983)
. Σταυρό Ταξιαρχών του Τάγματος του Φοίνικα (1989)
. Διαμνημόνευση Ευδοκίμου Διοικήσεως Γ΄ Τάξεως (1991)
. Διαμνημόνευση Υπηρεσιών Αξιωματικού Επιτελούς Β΄ Τάξεως (1993)
1 Δημητρακόπουλος, Κ. Αναστάσιος, Αντιναύαρχος Π.Ν. (εα), ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ Τ.Ν
  ΑΠΟΦΟΙΤ.Ν ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΝΑΥΤΙΚ.Ν ΔΟΚΙΜ.Ν. ΟΙ ΤΑΞΕΙΣ ΕΙΣΟΔΟΥ 1951-1973, Τόμος Γ΄,
  Γενικό Επιτελείο Ναυτικού, Αθήνα 2007, σελ. 180.
. Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής (1994)
. Διαμνημόνευση Ηγεσίας Μεγάλης Μονάδος Γ΄ Τάξεως (1998)
. Διαμνημόνευση Ευδοκίμου Διοικήσεως Α΄ Τάξεως (1998)
. Μετάλλιο της Στρατιωτικής Αξίας Α΄ Τάξεως (2001)
. Διαμνημόνευση ΑΞΙΑΣ και ΤΙΜΗΣ (2002)

Είναι Πρόεδρος της Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών, από το 2009, και μέλος Διοικητικών Συμβουλίων πολιτιστικών Συλλόγων της Λευκάδας.

Ο Αντιναύαρχος Θωμάς Π. Κατωπόδης είναι παντρεμένος με την Αικατερίνη (Καίτη) Παρασκευοπούλου και έχουν δύο παιδιά, τον Παναγιώτη, ο οποίος είναι Αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού με μεταπτυχιακές σπουδές στο Ναυτικό Πανεπιστήμιο του Monterey των ΗΠΑ όπου απέκτησε δύο πτυχία Master (Μηχανολόγος Όπλων και Ηλεκτρολόγος Μηχανικός) και Διδακτορικό (Ph.D.), και την Αμαλία, που είναι Αρχιτέκτων Μηχανικός, απόφοιτη από το Πανεπιστήμιο East London της Αγγλίας και με μεταπτυχιακό Master από το ίδιο Πανεπιστήμιο. Επίσης έχει δύο εγγόνια, από τον Παναγιώτη, τον Θωμά (γεννηθέντα το 2006) και την Όλγα (γεννηθείσα το 2008).

Πηγή Βιογραφικού : Βιογραφικό Λεξικό των Αποφοίτων Σχολής Ναυτικών Δοκίμων

http://www.mylefkada.gr/eidhseis/epikairothta/

Tags: Θωμάς Κατωπόδης  Ναύαρχος  

ΛΕΥΚΑΔΑ Παραδόσεις

   Φορεσιά  Γυναικεία  ( Νυφική )

 

Το νυφικό φουστάνι είναι μεταξωτό ή μαλλινομέταξο, σε πυκνή 

γυαλιστερή ύφανση. 

Απλώνεται φαρδύ, σχηματίζοντας πλατιές και φουσκωτές πτυχές.

 Κάτω στο γύρο του   είναι ραμμένα περιφερειακά  πλατιά χάρτζα,

 χρυσαφένια. Στολισμένη με χάρτζα είναι και η καμπζέλα - το πάνω

 μέρος του φουστανιού   - καθώς και ο ποδόγυρος. 

Τα χρώματα που προτιμούσαν για τα νυφικά φορέματα ήταν το θαλασσί, 

το ροζ, το μελιτζανί, το λαδί, το τριανταφυλλί. Πάνω από το φόρεμα φορούσαν 

τον τσουμπέ, έναν επενδύτη με κοντά και περίεργα μανίκια φουσκωτά

στους ώμους κι πιο κάτω εφαρμοστά που, σκεπάζοντας την πλάτη,

 κατεβαίνει ως κάτω στα πόδια και σέρνεται  απλωτός με

καλοσιδερωμένες πιέτες. Στο στένωμα των μανικιών υπάρχουν

 ωραιότατες διακοσμήσεις   με χάρτζα, ματαξογάιτανα και χρυσά σιρίτια.

 Ωραιότατο είναι και το κέντημα της πλάτης στον τσουμπέ. 

Όλη η επιφάνεια από τους ώμους μέχρι τη μέση είναι στολισμένη 

με κεντημένα λουλούδια από μετάξι και τη

 χρυσοκλωστή. Εντυπωσιακό μπροστομάντηλο είναι η σπαλέτα 

σε χρώμα λευκό, ροζ ή κίτρινο με ολόγυρα κρόσια καφασωτά. 

Απαραίτητο συμπλήρωμα   και στολίδι της σπαλέτας είναι τα χρυσαφικά:

 οι σπίλες, τα ποντάλια, οι καρφοβέλονοι και οι στηθοβελόνες. 

Τα ποντάλια  και οι σπίλες τα πλαισιώνουν χρυσές αλυσιδίτσες απ΄ τις

 οποίες πολλές φορές κρέμονται χρυσές καρδιές.

 Εκτός από τα κοσμήματα του λαιμού η εξάρτυση από χρυσαφικά περιελάμβανε

 και δαχτυλίδια  και   σκουλαρίκια. Υπέροχο επιστέγασμα της νυφικής

 στολής ήταν το φέσι. Οι νύφες το φορούν στραβά

 και πάντα στο αριστερά έτσι που να πιάνει ένα κομμάτι της χωρίστρας και

 να σκεπάζει λίγο   το μέτωπο.

 Είναι χρυσοκέντητο και όμορφα στολισμένο. Είναι από μαύρο βελούδινο

 ύφασμα κεντημένο στην επιφάνεια από χρυσοκλωστές άνθη και άλλες 

γραμμικές συνθέσεις. Το πιο όμορφο και χαρακτηριστικό

 κόσμημα που στολίζει το φέσι είναι η τρέμουλα, μια μετάλλινη βέργα

 μήκους 10 εκ. που στέκει όρθιο στην άκρη του φεσιού.

Στην κορυφή του ο μετάλλινος μίσχος έχει ένα άνθος με δύο - τρία χρυσά

 πλουμισμένα με διαμαντόπετρες.

 Πάνω από το φέσι μπαίνει το νυφικό αραχνοΰφαντο

 κεντητό  κεφαλοπάνι, που πέφτει πλούσιο και αστραφτερό

 στις πλάτες και τους ώμους

              

 

            

   

   

           

                 

         

.ΑΝΤΡΙΚΗ (ΓΑΜΠΡΙΑΤΙΚΗ) Ο γαμπρός φορούσε άσπρο ομορφοκεντημένο πουκάμισο κι από πάνω το γελέκι που άλλοτε ήταν σταυρωτό και άλλοτε μονό, φτιαγμένο συνήθως από γαλάζιο βελούδο. Η πλάτη του γελεκιού ήταν από γυαλιστερό μετάξι σε χρώμα βυσσινί, κόκκινο ή παγωνί, με πλατύφυλλα φιόρα. Φορούσε ακόμα βράκα τσόχινη ή διμιτένια, που ήταν κεντημένη στις κάτω άκρες της και κάλτσες που ήταν και αυτές κεντημένες. Τη φορεσιά συμπλήρωναν το ζωνάρι, το φατσολέτο ή φέσι με μαύρη φούντα και, συνήθως, το μαντήλι του λαιμού.

                          

ΜΟΥΣΙΚΗ

 Οι μουσικές προτιμήσεις των διαφόρων περιοχών του νησιού αντικατοπτρίζουν και την πολιτιστική του ανομοιογένεια. Τα χωριά ακούνε λαϊκά και ρεμπέτικα - αποτέλεσμα της μόνιμης επαφής που είχαν με τη Ρούμελη. Η πόλη προτιμά μουσική με χορωδίες και μαντολινάτες, δείγμα της στενής σχέσης της με την Ιταλία, αφού σ΄ όλη τη διάρκεια της Ενετοκρατίας, κι ως την ένωση με την Ελλάδα, τα παιδιά των πλούσιων οικογενειών σπούδαζαν ιατρική ή νομική στην Ιταλία και έφερναν, όταν γύριζαν, μαζί τους τον πολιτισμό και τις αξίες της Δύσης.

Οι Ενετοί απ’ την άλλη, προωθούσαν την κουλτούρα τους σε όλα τα Επτάνησα, με συνέπεια ακόμα και σήμερα να είναι ευδιάκριτη η μεγάλη επιρροή τους στη μουσική παιδεία.

Η Λευκάδα έχει την αρχαιότερη (μετά την Κέρκυρα) Φιλαρμονική της Ελλάδας (1850). Το δραστήριο Σωματείο συνέβαλε στην ανάπτυξη της μουσικής παιδείας των Λευκαδιτών ενώ έδωσε το παρόν σε σπουδαία ιστορικά γεγονότα, όπως η Ένωση των Επτανήσων το 1864, οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας το 1896, η Μεσολυμπιάδα του 1906, κ.ά. Το 1983 της απονέμεται το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών. Στη Φιλαρμονική λειτουργεί Μουσική Σχολή, Μπάντα, Μπαντίνα και Μουσικά Σύνολα.

Στη Λευκάδα, επίσης, δραστηριοποιούνται συγκροτήματα παραδοσιακών χορών, χορωδίες και μαντολινάτες με πανελλήνια, αλλά και διεθνή προβολή.

ΛΕΥΚΑΔΙΤΙΚΟ ΚΕΝΤΗΜΑ

Η σημαντικότερη δραστηριότητα οικοτεχνικού χαρακτήρα - που άνθισε ιδιαίτερα στο παρελθόν και επιβιώνει ως τις μέρες μας - είναι η τέχνη του κεντήματος και του υφαντού, που αναπτύχθηκε σε αρκετούς ορεινούς οικισμούς και κυρίως την Καρυά, που έχει διατηρήσει σε μεγάλο βαθμό την παράδοση και τα έθιμα της. Τα περίφημα καρσάνικα κεντήματα - για τα οποία φημίζεται - είναι ένα μοναδικό είδος κεντητικής τέχνης, που καλλιέργησε η Μαρία Σταύρακα ή Κουτσοχέρω, όπως την έλεγαν λόγω της αναπηρίας της. Η τεχνική της γνώρισε μεγάλη απήχηση και διαδόθηκε έξω από τα όρια του νησιού, ακόμα και στο εξωτερικό. Εξαιρετικά είναι και τα υφαντά της περιοχής, φτιαγμένα με ασυνήθιστα μοτίβα και περισσή δεξιοτεχνία.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΣΧΟΛΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ Η γεωργία υπήρξε για αιώνες η κυριότερη ενασχόληση των κατοίκων της Λευκάδας και η πιο σημαντική δραστηριότητα απ’ όσες εξασφάλιζαν την επιβίωσή τους. Προσφιλείς και προσοδοφόρες αγροτικές εργασίες ήταν η καλλιέργεια της ελιάς - κυρίως στα πεδινά - και η αμπελοκαλλιέργεια - στα ορεινά του νησιού - μια ασχολία αγαπητή στους Λευκαδίτες από την αρχαιότητα. Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς - όπως ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (23-79 μ.Χ.) και ο Αθήναιος (160-250 μ.Χ.), ο συγγραφέας των «Δειπνοσοφιστών» - κάνουν αναφορές στο ονομαστό λευκαδίτικο κρασί. Εκτός από τις γεωργικές εργασίες, άλλες σημαντικές βιοποριστικές ασχολίες των κατοίκων ήταν η κτηνοτροφία και η αλιεία και - κατ΄ ακολουθία - το εμπόριο και οι πρακτικές τέχνες της καθημερινότητας.

Από την καθαρά γεωργική και κτηνοτροφική απασχόληση των κατοίκων προέκυψαν, παγιώθηκαν και δημιούργησαν τη δική τους παράδοση επαγγέλματα αυτονόητα στις μικρές αγροτικές κοινωνίες: του ζευγά, του θεριστή και του αλωνιστή, του μυλωνά, του λιοτρουβιάρη, του σκαφτιά, του χτίστη, του καμινέρη. Τα υπόλοιπα παραδοσιακά επαγγέλματα - του τσαγκάρη, του μαραγκού, του βαρελά, του σιδερά, του ράφτη και του εμπόρου - πλαισίωναν και συμπλήρωναν τα κύρια βιοποριστικά επαγγέλματα των φαμελιών.

http://www.lefkada.gr