Χορεύουμε για την Κύπρο ! 20 Μάη 2017 στο θεατράκι στη μαρίνα Πάτρας 20.15 μ.μ.

Γραμματόσημο της Πολιτικής Διοίκησης του ΕΔΕΣ στη Λευκάδα (1944)

Στις 12 Σεπτέμβρη του 1944 οι Γερμανοί φεύγουν από τη Λευκάδα. Τρεις περίπου μήνες νωρίτερα, τα μέσα Ιούνη του 1944, οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ στο νησί έχουν υποστεί με την καθοριστική συμβολή των γερμανικών δυνάμεων κατοχής και των συνεργατών τους, που πολέμησαν δίπλα-δίπλα με τους «οπλαρχηγούς» της Δεξιάς, συντριπτική ήττα στη λεγόμενη Μάχη της Λευκάδας, στα υψώματα του Λαϊνακιού. Εκατοντάδες τα θύματα μέσα στις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ από το άγριο, κυρίως, κυνηγητό που ακολούθησε.



Γράφει ο Τάσος Γιάννη Κονιδάρης (Η Λευκάδα στη σκιά του εμφυλίου πολέμου 1943-1947, Ι. Σίδερης, 1985) για τα γεγονότα μετά τη μάχη: «Επακολούθησε μακελειό… Περίπου 80 άντρες του ΕΛΑΣ πότισαν με το αίμα τους την πεδιάδα της Βασιλικής…». Ο Ζώης Τ. Κουτσαύτης (Η εθνική αντίσταση στη Λευκάδα – Ιταλική και Γερμανική Κατοχή, Έκδοση Π.Ε.Α.Ε.Α. Λευκάδας, Αθήνα 1991) επισημαίνει για την αποχώρηση των Γερμανών: «Δεν είναι ανάγκη να διηγηθούμε τα ευτράπελα και γελοία που έγιναν με την κατευόδωση των Γερμανών από τους δεξιούς «οπλαρχηγούς» κλπ. Αρκεί να τονίσουμε ότι τους απέδωσαν τιμές, ότι τους ζητωκραύγαζαν και ότι πυροβολούσαν δηλ. έριχναν αποχαιρετιστήριες βολές. Ακόμα είχαν το θράσος να γράψουν οι ΕΔΕΣίτες σε μια εφημερίδα τους, ότι κατέλαβαν τη Λευκάδα ύστερα από σκληρή μάχη με τους Γερμανούς. Ξεχνάνε όμως να πούνε ότι οι Γερμανοί έφυγαν από τη Λευκάδα στις 12 του Σεπτέμβρη του 1944».



Στις 14 Σεπτέμβρη του 1944 ο λευκαδίτης ταγματάρχης Μαραγκός μαζί με τον Ιωάννη Φωτόπουλο και 150 άνδρες αποβιβάζονται στον Άγιο Νικήτα, ύστερα από επαφές των «οπλαρχηγών» της Λευκάδας με το Στρατηγείο του Ζέρβα.

Κάπως έτσι, λοιπόν, ήρθε «η Απελευθέρωσις της Λευκάδος» από τον ΕΔΕΣ. Στις 21 Σεπτέμβρη του 1944 ο «Γενικός Αρχηγός των Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών Στρατηγός Ναπολέων Ζέρβας» κηρύσσει, μεταξύ άλλων, και το νησί της Λευκάδας σε «κατάσταση πολιορκίας» και θέτει σε ισχύ «τον Στρατιωτικόν Νόμον αναστέλλοντες τας συνταγματικάς διατάξεις περί ελευθεροτυπίας, δικαιώματος του συνέρχεσθαι κτλ. περί αρμοδιότητος και διαδικασίας διώξεως και εκδικάσεως αδικημάτων». Η εκτέλεση ανατίθεται «εις τους κατά τόπους στρατιωτικούς διοικητάς δυναμένους να εκδίδουν προς εκτέλεσιν λεπτομερεστέρας διαταγάς».

Την εποχή εκείνη εκδόθηκε από τον ΕΔΕΣ (Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος), με απόφαση της πολιτικής διοίκησης του νησιού, και το πιο πάνω γραμματόσημο με την επισήμανση: «Ε.Δ.Ε.Σ. – Απελευθ. Λευκάδος – Πολιτ. Διοίκησις – 12-9-1944» και νέα αξία 5.000.000 δραχμών. Είναι ένα Τοπίο Κατοχής, η (Παναγία) Εκατονταπυλιανή της Πάρου, κι όπως αναφέρει το site greekstamp.blogspot.gr κυκλοφόρησαν στην ίδια σειρά («Επισήμανση Λευκάδας») δυο ακόμη κλάσεις ίδιας αξίας με Τοπία Κατοχής. Είναι χαρακτηριστικό επίσης ότι στη πίσω όψη τα γραμματόσημα σφραγίστηκαν ανά τέσσερα ή δύο με τη σφραγίδα της Ε.Ο.Ε.Α. «Εθνικαί Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών ΕΔΕΣ Ε.Ο.Ε.», κι αυτό φαίνεται στην δεύτερη φωτογραφία.

Το βρήκαμε, για κάθε ενδιαφερόμενο, στον ηλεκτρονικό οίκο γενικών δημοπρασιών eBay και κοστίζει γύρω στα 32 ευρώ.

Από εκεί είναι επίσης και τα πιο κάτω γραμματόσημα του ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) που προοριζόταν για τις ταχυδρομικές ανάγκες της ελεύθερης Ελλάδας και την ταυτόχρονη οικονομική ενίσχυση του Ε.Α.Μ. Τα γραμματόσημα δεν χρησιμοποιήθηκαν, απλώς κάποια σφραγίστηκαν με τις διοικητικές σφραγίδες του Ε.Α.Μ.

 

Για όσους τέλος θα ήθελαν να εμβαθύνουν στα γραμματόσημα που κυκλοφόρησαν κατά τη διάρκεια της κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης προτείνουμε την εδώ κατατοπιστική ανάρτηση του greekstamp.blogspot.gr.

http://www.kolivas.de

Η Λευκάδα ξέρει να πλανεύει… πάσης φύσεως ταξιδιώτες

12 Μαΐου 2017




Υπέροχα ηλιοβασιλέματα, εντυπωσιακές παραλίες με διεθνείς διακρίσεις, μακραίωνη Ιστορία, κοσμοπολίτικες διαδρομές, παραδοσιακοί οικισμοί και ντόπιες γεύσεις συνθέτουν το σεργιάνι μας σε τούτο το ξακουστό κομμάτι γης, που «πλέει» διαφορετικά από τα συνηθισμένα νησιά!

Γιατί η Λευκάδα είναι το μοναδικό νησί που μπορείτε να επισκεφτείτε με το αυτοκίνητο, χωρίς να πάρετε φεριμπότ, λόγω της πλωτής γέφυρας που την ενώνει με την Ακαρνανία. Στα δυνατά χαρτιά της σημειώστε τη δροσιά του απόλυτου γαλάζιου και τη φρεσκάδα του βουνού. Οσο για τη διαμονή και τη διασκέδαση σας, το νησί προσφέρει προτάσεις για όλους: από κάμπινγκ και ενοικιαζόμενα δωμάτια μέχρι πολυτελή και διακεκριμένα ξενοδοχεία. Για τους πιο περιπετειώδεις τύπους το νησί προσφέρει εναλλακτικές δραστηριότητες στη φύση, μέρη για αλεξίπτωτο πλαγιάς αλλά και για πεζοπορίες σε πολυθρύλητα φαράγγια.

Με όλες αυτές τις ομορφιές να ξεδιπλώνονται στα μάτια ντόπιων και επισκεπτών, καταλαβαίνει κανείς τι ενέπνευσε σπουδαίους ανθρώπους των Τεχνών και των Γραμμάτων -τέκνα του νησιού-, όπως τους Ιωάννη Ζαμπέλιο, Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, Αγγελο Σικελιανό και Νάνο Βαλαωρίτη. Η πρώτη γνωριμία με το νησί γίνεται στην πόλη της Λευκάδας. Η πρωτεύουσα του νησιού απλώνεται πάνω στο… απάνεμο λιμάνι, απ’ που ξεκινούν καΐκια και ιστιοπλοϊκά για το γύρο του νησιού.

Περπατήστε στα σοκάκια της πόλης. Μετά τον καταστρεπτικό σεισμό του 1825 η πόλη ανοικοδομήθηκε εκ νέου με βάση τον αγγλικό αντισεισμικό κανονισμό. Ανάμεσα στα σοκάκια θα δείτε και θα θαυμάσετε κάποια επιβλητικά κτίρια, όπως είναι οι Ναοί του Αγίου Σπυρίδωνα, του Αγίου Νικολάου, του Παντοκράτορα, το τριώροφο κτίριο της οικογενείας Σταματοπούλου. Ο κεντρικός πεζόδρομος ονόματι Ντέρπφελντ αποτελεί την αρχή και το φινάλε των περιπάτων σας. Το όνομα της οδού οφείλεται στο μεγάλο Γερμανό αρχαιολόγο Γουλιέλμο Ντέρπφελντ, ο οποίος αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του σε ανασκαφές σε διάφορα σημεία της Λευκάδας. Στην είσοδο της Λευκάδας υψώνεται το εντυπωσιακό κάστρο της Αγίας Μαύρας, πρότυπο οχυρωματικής αρχιτεκτονικής του Μεσαίωνα.



Χτίστηκε περίπου το 1300 από τους Ορσίνι με σκοπό την απόκρουση των πειρατών. Επίσης, αξίζει να επισκεφθείτε τη Μονή Φανερωμένης, την προστάτιδα των Λευκαδιτών, που αποτελεί σημαντικό θρησκευτικό μνημείο του νησιού. Πλήθος πιστών την επισκέπτονται του Αγίου Πνεύματος που εορτάζει. Το σημείο όπου είναι χτισμένη προσφέρει μοναδική θέα, ενώ απέχει 4 χλμ. από την πόλη.



Για πιο κοσμικές εμφανίσεις, στο χάρτη της Λευκάδας ξεχωρίζει ο πεζόδρομος μπροστά στο μόλο, στην ανατολική παραλία, απέναντι από τη μαρίνα με τα σκάφη. Εάν κυνηγάτε ηλιοβασιλέματα, επιλέξτε την ξύλινη γέφυρα των στεναγμών ή των ερωτευμένων όπως την αποκαλούν. Για τον καλύτερο προσανατολισμό σας να θυμάστε ότι από τη Χώρα ξεκινούν δύο κύριοι δρόμοι που οδηγούν στα ανατολικά με τα ήπια τοπία και στα δυτικά παράλια με τις εξωτικές παραλίες. Προς την ανατολική ακτή, που είναι και η πλέον αναπτυγμένη τουριστικά, θα συναντήσετε ψαροχώρια, όπως η Λυγιά και η Νικιάνα. Ο δρόμος θα σας φέρει στο πολυσύχναστο, κοσμικό Νυδρί. Πρόκειται για την πρώτη περιοχή στη Λευκάδα που αναπτύχθηκε τουριστικά κυρίως λόγω του Σκορπιού του Αριστοτέλη Ωνάση που βρίσκεται απέναντί του. Τα καραβάκια στο λιμάνι πραγματοποιούν εκδρομές στα κοντινά νησάκια και τις παραλίες. Τρία χιλιόμετρα από το Νυδρί βρίσκεται το Βλυχό, με τον πανέμορφο κόλπο του, καταφύγιο ιστιοπλοϊκών σκαφών.

Συνεχίζοντας την πορεία σας προς το Νότο, θα συναντήσετε εικόνες με πλατάνια, κρήνες, ελιές και βελανιδιές. Προς τα δυτικά, το τοπίο αλλάζει. Απόκρημνοι βράχοι που κατεβαίνουν μέχρι τη θάλασσα συνθέτουν εικόνες που προκαλούν πολλά επιφωνήματα θαυμασμού. Σε αυτή την πλευρά του νησιού, λοιπόν, πρωταγωνιστούν το διάσημο Πόρτο Κατσίκι, μία από τις πρώτες καλύτερες παραλίες της Μεσογείου, και οι πολυφωτογραφημένοι Εγκρεμνοί.

Η διαδρομή προς τον Βορρά περιλαμβάνει παραλίες λιγότερο διάσημες αλλά εξίσου εντυπωσιακές. Μεταξύ άλλων ξεχωρίζουν το Κάθισμα, με νερά να τα… πιεις σε σφηνάκι, και ο Αγιος Νικήτας, με τα δυνατά ντεσιμπέλ. Ο όρμος της Βασιλικής αποτελεί ιδανική επιλογή για τους λάτρεις των θαλάσσιων σπορ, με έντονο nightlife και πληθώρα επιλογών για διαμονή και φαγητό. Εάν θέλετε να κάνετε εκδρομές στα ορεινά, αξίζει να πάτε στη γραφική Εξάνθεια σε υψόμετρο 600 μέτρων, στην παραδοσιακή Καρυά με την πλακόστρωτη πλατεία και φυσικά στον οικισμό Εγκλουβή με την ιδιαίτερη φακή της, όπου στις αρχές Αυγούστου πραγματοποιείται μια γιορτή αφιερωμένη αποκλειστικά στο συγκεκριμένο όσπριο.

Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής

Δείτε περισσότερα [εδώ]

https://www.mylefkada.gr

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Οι  Σύλλογοι των Επτανησίων Πάτρας:

Ιθακησίων «Ο Οδυσσεύς»,  Ζακυνθίων «Διονύσιος Σολωμός», Κερκυραίων «Ο Άγιος Σπυρίδων»,  Κεφαλλήνων «Ο Άγιος Γεράσιμος» και Λευκαδίων «Η Φανερωμένη»

σας προσκαλούν

να τιμήσετε με την παρουσία σας

τις εκδηλώσεις που ετοίμασαν

για την 153^η Επέτειο

 της Ένωσης της Επτανήσου με την Ελλάδα.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

KYΡIAKH   21  ΜΑΪΟΥ 2017

Στον Ιερό Ναό Αγίου Γερασίμου στην Ακτή Δυμαίων    

 ΩΡΑ 10:00  π.μ.                   Πανηγυρική Δοξολογία

Επίκαιρη ομιλία από τον κ. Ιωάννη Καραντζή,

Πρόεδρο του Συλλόγου  Ιθακησίων  Πάτρας

Μετά το τέλος της δοξολογίας θα προσφερθούν αναψυκτικά και γλυκά

ΣΑΒΒΑΤΟ  27  ΜΑΪΟΥ 2017              

Στον προαύλιο χώρο του   Ι.Ν. Αγίου Γερασίμου, Ακτή Δυμαίων

ΩΡΑ 08:00  μ.μ.                     Χορευτική – Μουσική βραδιά

 Συμμετέχουν τα χορευτικά  των Συλλόγων Κεφαλλήνων,  Λευκαδίων   και Δήμου Πατρέων  και  το Μουσικό συγκρότημα του Δήμου Πατρέων

                                 

ΚΥΡΙΑΚΗ 28 ΜΑΪΟΥ 2017          

Στο Συνεδριακό Κέντρο  του Πανεπιστημίου Πατρών

                   

ΩΡΑ 8:30 μ.μ.   Συναυλία  «Μουσική και Τραγούδια για τα παιδιά της Κιβωτού»

Συμμετέχουν  Οι  «Τραγουδιστάδες τση Ζάκυθος»  και    η «Πολυφωνική Χορωδία Πάτρας»

(Οργάνωση: ΚΙΒΩΤΟΣ  ΑΓΑΠΗΣ  -

ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΕΠΤΑΝΗΣΙΩΝ ΠΑΤΡΑΣ)

Τα έσοδα της συναυλίας θα διατεθούν για την ενίσχυση του Ιδρύματος  «Κιβωτός της Αγάπης»

Άρωμα Ιόνιου με Μοσχοβόλημα αγάπης στην Αχαική Πρωτεύουσα

                         

             
Με  Άρωμα  Ιόνιου και   Μοσχοβόλημα αγάπης  

 θα πλημμυρίσουν οι καρδιές όλων

το  βράδυ   της Κυριακής   , της 28 του  Μάη,   για τον Ορέστη ,την Μαρία

τον Νικόλα και όλα τα παιδιά της Κιβωτού της Αγάπης !

Με την πρωτοβουλία των Επτανησίων της Πάτρας

η  ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΉ ΧΟΡΩΔΙΑ της Πάτρας  

και οι "ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΑΔΕΣ ΤΣΗ ΖΑΚΥΘΟΣ"

 φιλοδοξούν να σας σεργιανίσουν...σε Μουσικούς δρόμους 

Αγάπης και προσφοράς, με τα μοναδικά χρώματα του Ιονίου !!! 

Τραγουδούν για τα Παιδιά της "ΚΙΒΩΤΟΥ ΑΓΑΠΗΣ" ,,

Κυριακή 28 ΜΑΗ ,ωρα 8.15 μμ στο Συνεδριακό του Πανεπιστημίου  , σας περιμένουν..

. Είσοδος 8 ευρώ !

ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ Δεληγιώργη 24 Αθήνα τ.κ. 10437 Τηλ. 210 5234950 / 210 8023629 Εmail: eptasyn@gmail.com

                                                             

Προς                                                                                   11 Μαΐου 2017 

Αξιότιμο   Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων               Αρ. Πρωτ.: 35      

κο Νικόλαο Βούτση

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε

Το Δ.Σ της Συνομοσπονδίας μας που αποτελείται από ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ, ΕΝΩΣΕΙΣ και ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΤΑΝΗΣΩΝ, με μεγάλη έκπληξη και απορία, με αφορμή πρόσφατο δελτίο τύπου που εξέδωσε η αστική μη κερδοσκοπική εταιρία με την επωνυμία, «ΕΝΩΣΗ ΕΠΤΑΝΗΣΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ», πληροφορηθήκαμε για πραγματοποίηση εκδήλωσης στη Βουλή των Ελλήνων στις 15 /5/2017, που θα είναι αφιερωμένη στην 153η επέτειο της Ένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα.

Η επιλογή της συνεργασίας αυτής με αστική εταιρεία, για την επετειακή αυτή εκδήλωση, έχει προκαλέσει τεράστια δυσφορία και αγανάκτηση στα Διοικητικά Συμβούλια των Σωματείων μας, στα μέλη μας καθώς και σε πλήθος Επτανήσιων. Επισημαίνουμε δε ότι, η Εθνική Επέτειος αυτή, γιορτάζεται σε όλα τα Επτάνησα από τα Τοπικά Πολιτιστικά Σωματεία σε συνεργασία με τους Δημόσιους Φορείς, και έχουμε την πεποίθηση ότι και στην Αθήνα αντίστοιχα, θα άρμοζε η συνεργασία της Πολιτείας με Επτανησιακούς Πολιτιστικούς Φορείς.

Είμαστε βέβαιοι, πως γνωρίζετε ότι στο χώρο του Πολιτισμού, των Πολιτιστικών αξιών, των Γραμμάτων, των Τεχνών, των Παραδόσεων, των Επιστημών αλλά και πολλών άλλων μορφών του Πνεύματος, αυτοί που συνεχίζουν να φυλάττουν Θερμοπύλες, είναι οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι της χώρας μας. Το γεγονός αυτό δεν θα έπρεπε να περνά απαρατήρητο και μάλιστα, όταν οι σύλλογοι αυτοί προσφέρουν έργο, συντηρούμενοι δεκαετίες τώρα, μόνο από την πενιχρή συνδρομή των μελών τους και χωρίς κάποια υποστήριξη από την Πολιτεία.

Η συνεργασία των πολυάριθμων Σωματείων μας, τα οποία απαρτίζουν την «ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ», ως εκπροσώπων των Επτανήσων σε όλες τις επετείους της ΕΝΩΣΕΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, γίνεται εδώ και πολλές δεκαετίες με κορυφαία εκδήλωση το 2014, έτος εορτασμού των 150 χρόνων της Ένωσης της Επτανήσου με την Ελλάδα, την παρουσίαση στο ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΤΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ ολόκληρου του έργου του Διονυσίου Σολωμού «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», με πάνω από εξακόσιους Επτανήσιους χορωδούς και καλλιτέχνες.

Παράλληλα, με τις χορωδίες και τα χορευτικά μας, με θεατρικές ομάδες, με ανθρώπους του Πνεύματος και των Επιστημών, με Επιτροπές και πίσω απ’ όλους αυτούς, με ένα πλήθος λαού, τα ζωντανά κύτταρα διαφύλαξης και παραγωγής του Πολιτισμού μας, έχουμε πραγματοποιήσει έως σήμερα, εκδηλώσεις, υψηλότατου καλλιτεχνικού και πνευματικού περιεχομένου. Εκφράζουμε την πεποίθηση ότι στο μέλλον, κάθε παρόμοια προσπάθεια θα ενδυναμώνεται και θα ενισχύεται από την επίσημη Πολιτεία.

Τέλος κ. Πρόεδρε, θέλουμε να εκφράσουμε την εμπιστοσύνη μας στο πρόσωπό σας και στους συνεργάτες σας, θεωρούμε ότι θα κάνετε αυτό που πρέπει για τη συγκεκριμένη περίπτωση και τονίζουμε ότι τα Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Όργανα της Συνομοσπονδίας μας, περιμένουν με αγωνία την δική σας απόφαση.

Διατελώντας με εξαιρετική τιμή

                                                  ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

                           Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                     Η Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

   ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ        ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ         

        

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Α.Ε. Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κο Προκόπη Παυλόπουλο
Α.Ε. Πρωθυπουργό της Ελλάδος κο Αλέξη Τσίπρα
· Υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού κα Λυδία Κονιόρδου
· Υπουργό Δικαιοσύνης Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κο Σταύρο Κοντονή
· Υφυπουργό Πολιτισμού κο Γεώργιο Βασιλειάδη
· Κοινοβουλευτικές Ομάδες
ΣΥΡΙΖΑ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ
ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ
Κ.Κ.Ε.
ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ
ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ
· Περιφερειάρχη Αττικής κα Ρένα Δούρου
· Περιφερειάρχη Ιονίων Νήσων κο Θεόδωρο Γαλιατσάτο
· Αντιπεριφερειάρχη Νήσων Αττικής κο Παναγιώτη Χατζηπέρο
· Δήμαρχο Αθηναίων κο Γεώργιο Καμίνη
· Δήμαρχο Κεφαλονιάς κο Αλέξανδρο Παρίση
· Μέλος Συμβουλίου ΙΟΝΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ Καθηγητή κο Νικόλαο Καραπιδάκη
ΜΜΕ

Ένα μεγάλο βιβλίο η κεντρική αγορά – Η πρωτοβουλία τριών φίλων

Αναρτήθηκε από: LefkadaPress 22/04/2017 7,549 Προβολές




Μα τι ωραία ιδέα ξημερώνοντας η παγκόσμια ημέρα βιβλίου…. Η Πάτυ Καλού κάτοικος της αγοράς πλέον χθες το βράδυ συναντήθηκε με δύο φίλες της… Την Νίκη και την Αγγελική για να τους πει την ιδέα της… Αύριο είναι η παγκόσμια ημέρα Βιβλίου και δεν θα ήταν άσχημα το απόγευμα της παραμονής (σήμερα) να γράψουν με κιμωλία στην κεντρική αγορά αποσπάσματα από τους αγαπημένους τους συγγραφείς… Και βγήκαν πριν λίγο… Και οι περαστικοί ενθουσιάστηκαν… Και άρχισαν να συμμετέχουν και αυτοί… Και όλο μαζευόταν κόσμος… Και η κεντρική μας αγορά έγινε ένα μεγάλο βιβλίο…
Μπρεχτ ,Λουντέμης, Σεφέρης, Ελύτης, Θερβάντες, Amitav Ghosh… Όποιον συγγραφέα αγαπά ο καθένας τον αποτυπώνει στο πλακόστρωτο της κεντρικής αγοράς… Και η Πάτυ δεν μπορεί να πιστέψει την ανταπόκριση που βρήκε η ιδέα της… ” Αύριο είναι η παγκόσμια ημέρα βιβλίου. Γράψτε σας παρακαλώ ότι καλούμε ολον τον κοσμο..να παρει κιμωλίες και να γράψει μια αγαπημένη φράση απο το αγαπημένο του βιβλίο”, θα μας πει η Πάτυ…. Ας το κάνουμε… Ας βάλουμε το βιβλίο και πάλι στη ζωή μας… Ας το τιμήσουμε … Με αυτό τον μοναδικό τρόπο… Ας κάνουμε την κεντρική αγορά απ’ άκρη σ’ άκρη μια αγκαλιά από συγγραφείς… Μπράβο κορίτσια!!!!




















































http://lefkadapress.gr/

Σπύρος Λ. Βρεττός: «Για να συμβεί ένα ιστορικό ποίημα, δεν χρειάζεται ο ποιητής να ξέρει ‘πολλή’ Ιστορία»

Συνέντευξη στην Ασημίνα Ξηρογιάννη //

Αφορμή για την συζήτηση το βιβλίο του «3+1 δοκίμια για τον Κ. Π. Καβάφη» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις poema. Ο Σπύρος Βρεττός με αυτό το βιβλίο ως αφετηρία μιλά για την Ιστορία του ιστορικού ποιήματος, για την ωραία ευθύτητα του Καβαφικού στίχου και την αποφθεγματική της διάσταση, για το ποίημα που «αισθηματοποιείται» για χάρη του ποιητή, για την διαχρονικότητα του Καβαφικού έργου: Ο Καβάφης προσχωρεί, είτε προγραμματικά, κατά τα τελευταία του χρόνια, είτε άθελά του, στο ενιαίο του κυκλικό «αφήγημα». Η ενότητα του έργου του αυτό φανερώνει: έναν Καβάφη που αποβλέπει σ’ αυτό το ενιαίο «αφήγημα», στο οποίο μπορεί να χωρέσει μια πλήρης, όσο γίνεται, και συνεκτική εικόνα για την Ιστορία. Μια Ιστορία κυκλικά επανερχόμενη. Ο Καβάφης είναι κοντά στην αέναη κυκλική κίνηση της Ιστορίας και στην κυκλική επαναφορά της» θα μας πει.

-Δοκίμια για τον Καβάφη, λοιπόν! Δεν είναι γραμμένα όλα την ίδια χρονική περίοδο, αυτό που υπάρχει τελευταίο στο βιβλίο έχει γράφτηκε πρώτο. Ποιές διεργασίες έγιναν μέσα σας για να αποφασίσετε να γράψετε βιβλίο για τον Καβάφη; Aπό ποιά πίστη εκκινείτε;

Δεν χρειάζονταν πολλές και ιδιαίτερες διεργασίες για τον Καβάφη. Όταν κάτι υπάρχει μέσα σου αυτοδικαίως, κάποια στιγμή αυτοδικαίως θα σε προκαλέσει και για το περισσότερο. Η ποίηση του Καβάφη ερχόταν και ξαναερχόταν μέσα μου. Το καλό είναι ότι έρχονταν μέσα μου ποιήματα που δεν τα είχα πολυσυνηθίσει. «Έφταιγε» σε αυτό και η δική μου, ιστορικού τύπου, ενασχόληση με τα πράγματα και τα γεγονότα του παρόντος. Θέλω να πω ότι η ιδιοσυγκρασία μου έγερνε προς τα εκεί, ώστε τελικά προέκυψαν κατά τρόπο αυτοδίκαιο, όπως είπα, τα δοκίμια για τον ιστορικό, βασικά, Καβάφη.

–Ο Καβάφης γράφει σε ένα στίχο του αναφερόμενος στο ποίημα: «Σε δημιούργησα και συ αισθηματοποιήθηκες ολόκληρο για μένα». Ποιά και πόση η δύναμη του Καβαφικού ποιήματος, ώστε να εκπλήσσει το δημιουργό του; 

Στο ποίημα «Στον ίδιο χώρο», ένα από τα τελευταία του ποιήματα, ο Καβάφης αναφέρεται στο περιβάλλον της οικίας του και γενικότερα στο αστικό περιβάλλον, μέσα στο οποίο κινείται για πολλά χρόνια. Ένα περιβάλλον που ο ποιητής αισθάνεται πως το δημιούργησε ο ίδιος «μες σε χαρά και μες σε λύπες: με τόσα περιστατικά, με τόσα πράγματα». Τι θα περίμενε κανείς από το περιβάλλον που ο ίδιος δημιούργησε; Μια ανταπόδοση. Αυτή την ανταπόδοση φανερώνει ο Καβάφης με τον στίχο: «Κ’ αισθητοποιήθηκες ολόκληρο για μένα». Το περιβάλλον λοιπόν δεν το αισθητοποιεί ο ποιητής, αλλά αυτό είναι που αισθηματοποιείται ολόκληρο για τον ποιητή. Θα μπορούσε να πει: Σε δημιούργησα και σ’ αισθηματοποίησα. Όμως λέει: Σε δημιούργησα κι εσύ αισθηματοποιήθηκες ολόκληρο για μένα. Με όσα περιστατικά και μ’ όσα πράγματα κι αν γεμίσει κανείς το περιβάλλον του, όσες χαρές και όσες λύπες κι αν νιώσει μέσα σε αυτό, η αληθινή, ολοκληρωτική αισθηματοποίηση έρχεται μετά από όλα αυτά και έρχεται σαν ανταπόδοση. Αυτό το ποίημα ταιριάζει απόλυτα και στο πλέον δραστικό ποιητικό περιβάλλον του Καβάφη, που είναι το ιστορικό περιβάλλον. Ο Καβάφης φτιάχνει τα ιστορικά του ποιήματα με τον ίδιο τρόπο που ζει μέσα στο αστικό του περιβάλλον. Βάζει στα ποιήματά του τα αναγκαία ιστορικά «περιστατικά» και όλα τα «πράγματα», δηλαδή τους «φτωχικούς» και «αντιποιητικούς» του τρόπους, και ανακαλύπτει εκ των υστέρων το «αίσθημα» που παράγει το ιστορικό του ποίημα. Η ολοκλήρωση του ποιήματός του γίνεται από το ίδιο το ποίημα, γίνεται με την «αισθηματοποίησή» του. Ακόμα και η ειρωνεία του Καβάφη δεν είναι από τα «πράγματα» εκείνα που θα μπορούσαν να τον κάνουν να αισθανθεί ότι η χρήση της παράγει το «αίσθημα» του ποιήματος. Διότι ο Καβάφης δεν χρησιμοποιεί την ειρωνεία ευκαιριακά και προκειμένου να αποφέρει «αίσθημα». Εμφορείται από αυτήν και την ξεχνάει ως ποιητικό τρόπο, αφού δεν είναι απλώς ένας τρόπος, αλλά ένα παντεποπτικό βλέμμα. Είναι το ένστικό του, η ανάσα του. Ώστε λοιπόν μπορούμε να πούμε πως όντως η ολοκληρωτική αισθηματοποίηση του ιστορικού καβαφικού ποιήματος έρχεται εκ των υστέρων (σε αντίθεση π.χ. με τα ερωτικά του ποιήματα, όπου μετέρχεται ποικίλους ποιητικούς τρόπους

για να δημιουργήσει το «αίσθημα») και μάλλον εκπλήσσει τον «ιστορικό» Καβάφη, με τον τρόπο που εκπλήσσει και τον αναγνώστη της καβαφικής ιστορικής ποίησης.

–O Kαβάφης έγραψε ποιήματα που έχουν χαρακτηριστεί από τους μελετητές ως «ιστορικά». Ήξερε «πολλή» ιστορία;

Όπως γράφω στο βιβλίο μου «Για να συμβεί ένα ιστορικό ποίημα, δεν χρειάζεται ο ποιητής να ξέρει «πολλή» Ιστορία». Διαβάζοντας τον Καβάφη δεν έχω, ευτυχώς, την αίσθηση ότι ο ποιητής «γνώριζε» πολλά και πιστεύω πως ούτε κι ο ίδιος ήθελε να μεταδώσει την αίσθηση αυτή. Άλλωστε, η ανατρεπτική του ειρωνεία, όντας ειλικρινής, στοχεύει στο να τον καταδείξει, κάποιες φορές, παρά τα ιστορικά φαινόμενα, και ως σκοπίμως «ανιστόρητο». Και μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα ένα ιστορικό ποίημα: μέσα σε ένα «ανιστόρητο» τάχα περιβάλλον. Κάποτε λοιπόν τον ενδιαφέρει να ανατρέψει κατά κάποιο τρόπο την σοβαρότητα της Ιστορίας, ώστε η δική του ποιητική ιστορία και το δικό του ποίημα να φαίνεται πιο ισχυρό μέσα σε ένα ματαιωμένο γενικότερο πλαίσιο.

–Τί σας έλκει περισσότερο στον Καβαφικό στίχο;

Θα έλεγα ότι στον Καβάφη αυτό που με έλκει δεν είναι τόσο ο στίχος, ο οποίος μπορεί να είναι ακόμα και εντελώς στεγνός, μέχρι και αντιποιητικός, αλλά το συνολικό ποίημα. Ίσως αυτό να σχετίζεται με αυτό που είπα παραπάνω, ότι δηλαδή τόσο για τον ποιητή όσο και για τον αναγνώστη το ποίημα μοιάζει να «αισθηματοποιείται» στο τέλος του ή ίσως και μετά από αυτό. Στο τέλος αναδεικνύεται το άρωμα της ειρωνείας. Στο τέλος συγκολλιέται το ποίημα με όσα συγκολλητικά στοιχεία έχει ήδη μέσα του. Βέβαια δεν μπορεί να παραγνωριστεί η ωραία ευθύτητα του καβαφικού στίχου και η αποφθεγματική της διάσταση. Δεν μένω όμως σε αυτά. Το σύνολο του ποιήματος μού μιλάει περισσότερο.

-Tο έργο του θεωρείται διαχρονικό. Πώς διαβάζεται μέσα στο πλαίσιο της εποχής που διανύουμε; Μέσω ποιάς κίνησης της ιστορίας φιλοσοφεί και γίνεται παραινετικός;

Το έργο του Καβάφη είναι όντως διαχρονικό. Και δεν χρειάζεται να ξεχωρίσουμε τα ιστορικά από τα ερωτικά ποιήματα ή από τα παραινετικά. Όλα λειτουργούν διαχρονικά. Άλλωστε ο Καβάφης τον προσωπικό ερωτικό του χρόνο τον έχει μετατρέψει στα ποιήματά του σε χρόνο ιστορικό. Από κάποια στιγμή και μετά, τα ερωτικά του ποιήματα αναπτύσσονται με τον τρόπο του ιστορικού ποιήματος. Ο νέος του ποιήματος μοιάζει πλέον να ανήκει στην Ιστορία. Ο έρωτας αποκτάει ιστορική διάσταση. Ο Καβάφης προσχωρεί, είτε προγραμματικά, κατά τα τελευταία του χρόνια, είτε άθελά του, στο ενιαίο του κυκλικό «αφήγημα». Η ενότητα του έργου του αυτό φανερώνει: έναν Καβάφη που αποβλέπει σ’ αυτό το ενιαίο «αφήγημα», στο οποίο μπορεί να χωρέσει μια πλήρης, όσο γίνεται, και συνεκτική εικόνα για την Ιστορία. Μια Ιστορία κυκλικά επανερχόμενη. Ο Καβάφης είναι κοντά στην αέναη κυκλική κίνηση της Ιστορίας και στην κυκλική επαναφορά της. Όσο κι αν φαίνεται κάποιες φορές να «καθοδηγεί» προς ένα «τέλος» της Ιστορίας (π.χ. σε κάποια του ποιήματα με φιλοσοφικές, παραινετικές προεκτάσεις), εν τούτοις μόνο μέσω μιας κυκλικής κίνησης της Ιστορίας μπορεί ο ίδιος να γνωρίζει, ώστε τελικά να φιλοσοφεί και να γίνεται παραινετικός. Επειδή λοιπόν κανένα τέλος της Ιστορίας δεν είναι προ των πυλών, αλλά αυτή δείχνει να ξαναφέρνει στο προσκήνιο τον παλιό και γνώριμο εαυτό της, η ποίηση του Καβάφη δεν χάνει την διαχρονικότητά της. Ο ιστορικός της χρόνος έρχεται και ξανάρχεται μπροστά μας. Φωτογραφίζει την τρέχουσα πραγματικότητα. Την φανερώνει. Η καβαφική ποίηση διαβάζεται σα να είναι γραμμένη σήμερα.

Μοιραστείτε το άρθρο:

Ετικέτες: 1, F, Ασημίνα Ξηρογιάννη, Δοκίμιο, Συνεντεύξεις

http://fractalart.gr/spyros-vrettos

Αγνωστη Σαπφώ Στο φως δυο νέα ποιήματα της σημαντικότερης λυρικής ποιήτριας της αρχαιότητας

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 30/01/2014 18:45

Σύμφωνα με τα αγγλοσαξονικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (Guardian, BBC News κ.α.) ένα ποίημα της ποιήτριας Σαπφούς αναφερόμενο στον Χάραξο και στον Λάριχο και ένα που είναι Ύμνος στην Αφροδίτη ανακαλύφθηκαν προσφάτως στο Λονδίνο.

Για την αυθεντικότητα των δυο ποιημάτων ζητήθηκε η γνώμη του καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, παπυρολόγο Ντερκ Ομπινκ από τον κάτοχο του αρχαίου παπύρου με τα δυο ποιήματα. Η ταυτότητα του ιδιώτη συλλέκτη δεν έχει δημοσιοποιηθεί.

Ο κ. Ομπινκ ταυτοποίησε τα ποιήματα της Σαπφούς βρίσκοντας συγγένεια με άλλα αποσπάσματα ποιημάτων της.

Η κατάσταση στην οποία έχει διατηρηθεί ο Υμνος στην Αφροδίτη δεν είναι καλή.

Σύμφωνα με τιs αρχαίες πηγές ο Χάραξος και ο Λάριχος είναι δύο από τα αδέλφια της Σαπφούς. Τον Χάραξο τον συναντάμε στις αρχαίες πηγές, στις οποίες αναφέρεται αυτός, η ερωτική του περιπέτεια με μια σκλάβα, η μετανάστευσή του στην Αίγυπτο χωρίς τη νόμιμη σύζυγό του και η αντίδραση της ποιήτριας.

Γνωστή και ως Σαπφώ η Λεσβία λόγω του τόπου καταγωγής της (Ερεσός Λέσβου), η Σαπφώ _της οποίας το όνομα έχει συνδεθεί με τον λεσβιακό έρωτα_ θεωρείται η σημαντικότερη λυρική ποιήτρια της αρχαιότητας.

Για τον Πλάτωνα η Σπαφώ ήταν η «δέκατη Μούσα», για τον Ανακρέοντα «ηδυμελής» και ο Οράτιος στη δεύτερη ωδή του λέει ότι ακόμα και οι νεκροί στον κάτω κόσμο ακούν τα τραγούδια της με θαυμασμό σε ιερή σιγή.

Να σημειωθεί τέλος ότι την Ανοιξη του 2014 ο κ. Ομπινκ θα δημοσιεύσει σχετικό με την ανακάλυψη άρθρο του.

Η δημοσίευση θα γίνει στο ειδικό γερμανικό περιοδικό Παπυρολογίας και Επιγραφικής Zeitschrift fur Papyrologie und Epigraphik.


http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=562

Το Λευκαδίτικο Σπίτι φιλοξενεί έργα του Λευκαδίτη ζωγράφου Μάριου Σίδερη 8 Μαΐου 2017

Δελτίο Τύπου και φωτογραφικό υλικό του Συλλόγου Λευκαδίων Ηλιούπολης και Γύρω Δήμων “Η Φανερωμένη”.

Με ιδιαίτερη χαρά σας πληροφορούμε ότι το Σάββατο 6 – 5 – 2017 το Λευκαδίτικο Σπίτι άνοιξε τις φιλόξενες πόρτες του στις εικαστικές τέχνες, φιλοξενώντας έργα του Λευκαδίτη ζωγράφου Μάριου Σίδερη.

Ο καλλιτέχνης εμπνευσμένος από την όμορφη Λευκάδα μας, κατάφερε να μας μεταφέρει στο νησί μας.

Την παράσταση έκλεψε η τρισδιάστατη σχεδία του Οδυσσέα, που φιλοτέχνησε με το πλούσιο ταλέντο του, βασιζόμενος σε μελέτες που αναλύει στο βιβλίο του. Είναι μια διαθεματική προσέγγιση που αξίζει τον κόπο να τη δει κανείς.

Η έκθεση θα παραμείνει στο Λευκαδίτικο σπίτι μέχρι τις 14 Μαΐου 2017.

Derinkuyu: Μια υπόγεια αρχαία πόλη που εντυπωσιάζει ακόμα και τους σύγχρονους μηχανικούς

BY ENALLAXNEWS.GR ON 24/04/2016 08:41ΚΟΣΜΟΣ


Το 1963 ένας κάτοικος του Derinkuyu (Μαλακοπή της Καππαδοκίας) κατεδάφιζε έναν τοίχο του σπιτιού του όταν ανακάλυψε έκπληκτος ότι πίσω από αυτόν ήταν ένα μυστηριώδες δωμάτιο που δεν το είχε δει ποτέ! Αυτό το δωμάτιο οδηγούσε σε ένα άλλο και αυτό σε ένα άλλο και το άλλο σε άλλο.












Είκοσι υπόγειοι όροφοι και 85 μέτρα βάθος προκάλεσαν έκπληξη όχι μόνο στον άντρα που έκανε την ανακάλυψη αλλά και στους αρχαιολόγους που εξερευνούν μέχρι και σήμερα την υπόγεια πόλη Derinkuyu. H πόλη δημιουργήθηκε από τους Χεταίους γύρω στο έτος 1400 π.Χ. και είχε χρησιμοποιηθεί ως καταφύγιο από χιλιάδες ανθρώπους που ζούσαν στις σπηλιές για να προστατευθούν από τις συχνές επιδρομές που δέχθηκε η Καππαδοκία. Επίσης χρησιμοποιήθηκε από τους πρώτους Χριστιανούς.





Τα υπόγεια περάσματα των Derinkuyu (στα οποία υπάρχει χώρος για τουλάχιστον 10.000 άτομα), θα μπορούσαν να φράξουν σε τρία στρατηγικά σημαντικά σημεία με την κίνηση κυκλικών πέτρινων θυρών, εμποδίζοντας τους εχθρούς να εισέλθουν. Επιπλέον, το Derinkuyu έχει μια σήραγγα περίπου 8 χιλιόμετρα σε μήκος, που οδηγεί σε μια άλλη υπόγεια πόλη της Καππαδοκίας, την Kaymakli.









Για τις υπόγειες πόλεις αυτής της ζώνης, ο Έλληνας ιστορικός Ξενοφών αναφέρθηκε στο έργο του «Κύρου Ανάβασις». Εξήγησε ότι οι άνθρωποι που ζούσαν στην Ανατολία είχαν σκάψει τα σπίτια τους κάτω από τη γη και ζούσαν σε αρκετά μεγάλα καταλύματα με όλη την οικογένεια, τα κατοικίδια ζώα τους και με αποθηκευμένα τρόφιμα.





Στο αναγεννημένο επίπεδο έχουν εντοπιστεί στάβλοι, τραπεζαρίες, μια εκκλησία, κουζίνες, πρέσες για κρασί και για λάδι, αποθήκες, χώροι σίτισης, ένα σχολείο, πολυάριθμες αίθουσες, ακόμη και ένα ταβερνείο.












Η πόλη ευνοήθηκε από την ύπαρξη ενός υπόγειου ποταμού! Είχε πηγάδια νερού και έναν υπέροχο ανεμιστήρα εξάτμισης (ανακαλύφθηκαν 52 φρεάτια εξαερισμού) που καταπλήσσουν τους σύγχρονους μηχανικούς.









https://www.enallaxnews.gr/


DERINKUYU ΑΡΧΑΙΑ ΠΟΛΗ Καππαδοκία

SHARE.

Η ζωτική ανασεμιά της ντοπιολαλιάς

Μητρική αγκαλιά η γύρωθεν μάνα Φύση μας «μιλάει» σιγοψιθυρίζοντας ήχους αρμονίας και ακτινοβολώντας ιριδίζουσες λάμψεις φωτός, στην εναλλασσομένη βιοποικιλότητά της.Μετρικά, ρυθμικά ακουρμαινόμαστε τον ζωτικό ανασασμό της και μετρικά ρυθμικά ανασαίνουμε και εμείς τον φλοίσβο της θάλασσας, το βουητό τ’ αγέρα μέσα στα πυκνόφυλλα στοιχειωμένα δάση των βουνών μας, το τραγούδι των σπίνων, το ποδοβολητό των αλόγων στα ξέφραγα μονοπάτια της ασύνορης σκέψης μας, ακόμα ακόμα και το υποχθόνιο σούρσιμο των ερπετών της.

Το Σ, το Ζ, το Ρ, το ά….της καρδιάς μας, το ι, η αί…των σπαραγμών μας, δικές της κραυγές και καλέσματα είναι.

Καλότυχα, χίλιες φορές καλότυχα, τα παιδιά που αναστήθηκαν με τον λόγο-ανασασμό των νανουρισμάτων της μητρικής αγκαλιάς της Ελληνίδας Μάνας και δη της αγρότισσας και με τα μελωδικά ταχταρίσματα στην υφαντή ποδιά της προγιαγιάς, τα παιδιά της κούνιας και της σαρμανίτσας, στην Ήπειρο, στον Πόντο, στην Κρήτη, στα Επτάνησα, στην Θράκη, στην Δωδεκάνησο, στην Μακεδονία, στην Κύπρο, ή όπου αλλού, με την ποιητικότατη ηχώ της ντοπιολαλιάς. Γιατί η κάθε ζωτική έκφραση ντοπιολαλιάς είναι υφασμένη με το ιδιαίτερο φως, την μυρωδιά, το ήθος και τις συνήθειες των ανθρώπων, άρρηκτα συνδεδεμένα με το απάνεμα και το ξαστέρωμα του τοπίου τους.

«Κορτσούδι μου, κοπέλα μου, κοπέλι και θυ’ατέρα μου, γιέ μου και παλληκάρι μου, άστρο κι αυγερινέ μου, στην αγκαλιά μου μέρωσε και στην φωνή μου ησύχα. Χαρώτο το παιδάκι μου, χαρνέτο το παιδί μου, να σε χαρώ και μια και δυό, λάγιασε την ψυχή μου…». (Ρυθμική έκφραση διαφόρων ειδών ντοπιολαλιάς)

Οι ρίζες Μάνες φωνές, οι λάγαροι ανασασμοί μαζί με το ιερό νάμα του κορμιού τους, μας ποτίζουν σταγόνα σταγόνα με την μελιστάλαχτη ηχώ της χροιάς της φωνής τους. Γι αυτό η ιδιαιτερότητα έκφρασης των φθόγγων και των συλλαβών της ντοπιολαλιάς υπομνήσκει ζεστασιά, μυρωδιά, απάνεμα κι απρόσμενα γαληνέματα καρδιάς. Συλλαβές τραγουδιστές ηχούν στην θύμησή μας, «καμάρι μου», «ψυ χή μου», «ψυχή τση ψυχής μου», ακόμη και η ορμήνια τους, η προτροπή τους, το πρόσταγμά τους και η απειλή τους, ρυθμική ανασεμιά των σπλάχνων τους αντανακλούσε: «Ωρή, μαρή εκεί π’ θα πάς, να μη ματαγυρίσεις». Ο αυθόρμητος πηγαίος λόγος, όχι μόνο της ρίμας και του τραγουδιού, αλλά και του πόνου και του στεναγμού, μουσικοποιητικά δομείται και εκφράζεται. Προσθαφαιρούνται συλλαβές για να αποκτήσει μέτρο και αρμονία, ρυθμό και παλμό, η όποια ζωτική τους έκφραση ανασεμιάς. Το καταπληκτικότερο δε όλων είναι ότι απρόσκλητα και πηγαία αναβλύζουν κι απ’ το δικό μας υποσυνείδητο ξαφνιάσματα αναπάντεχα και μας διακατέχουν και εμάς, και εμείς αυθόρμητα με την σειρά μας τα ματαλέμε…

Δεν κληρονομείται μόνο το βιολογικό μας υπόστρωμα, το DNA, αλλά και το λεγόμενο συλλογικό προγονικό ασυνείδητο και φέρεται κληρονομούμενο από γενιά σε γενιά , από στόμα σε στόμα, από καρδιά σε καρδιά. Ένα νεύμα, μια λέξη, ένα όνομα, ένας στίχος, ένα έθιμο, ο τρόπος του «φέρεσθαι, του «συμποσιάζειν», του «τρώγειν», του «ενδύεσθαι», κ.λ.π., φέρουν μια μακρά πορεία πλεύσης μέχρι να κατασταλάξουν στο δικό μας στόμα, στην δικιά μας καρδιά, στο δικό μας ντύσιμο, φαγητό, διασκέδαση, ήθη και έθιμα… Π.χ. το νεύμα και η συνήθης λευκαδίτικη έκφραση αποδοκιμασίας, «άει ξεσκότ’σέ μας», φέρει χιλιετίες πορεία και είναι ή ίδια έκφραση που χρησιμοποιούσαν σχεδόν αυτούσια από την Ομηρική εποχή «αποσυσκότισόν με» . Το ρ. ξεσκοτίζω (εκ+σκοτίζω=σκιάζω) σημαίνει μη με σκιάζεις, απομάκρυνέ μου την σκιά (του φόβου εννοείται).

Μπολιάστε την ψυχή των παιδιών σας με το φώς της γενέτειρας γης σας, με την χαρισματική ντοπιολαλιά σας κι αφήστε τους άνευρους κι ανέραστους ταριχευτές της ιερής πρωτογλώσσας μας, να μηρυκάζουν λέξεις ανάγκης και όχι διανοημάτων. Γιατί νοηματικός, βαθύτατα εννοιολογικός, ποιητικός και πνευματικός είναι μόνο ο λόγος ο ελληνικός, στην όποια έκφρασή του. Είναι ο μόνος λόγος που φέρει μέσα του ενσωματωμένο το φώς της γένεσης της αλήθειάς του, του «ετύμου», της θεματικής του ρίζας, κι είναι ο μόνος που αποδίδεται συλλαβιστά. Δομείται συλλαβιστά, δηλαδή προσωδιακά, ποιητικά. Αρμονικά συνυφαίνονται οι τονικές ταλαντώσεις από τα μακρόχρονα και τα βραχύχρονα, τα οξύτονα και τα βαρύτονα φωνήματα συλλαβές. Άφωνα και φωνήεντα συνδομούνται και μουσικά πάλλονται, δίνοντας ποιητικό ρυθμό καρδιακού ανασασμού στην κάθε μα κάθε ελληνίδα λέξη-φωνή.

Το φως της λέξης είναι η συλλαβική ανασεμιά της ρίζας της, που ομορφοντύνεται με τις προθέσεις, τις καταλήξεις, τις εκθλίψεις, τις αναιρέσεις, τους προσθετικούς αναδιπλασιασμούς, τις αφαιρετικές αποβολές, χάριν της ποιητικής και μόνο προσωδίας και της καλαίσθητης ευφωνίας, με στόχο πάντοτε την πάλλουσα σαγήνη του ηχοκυματισμού της. Πάλλεται και δομείται, δομείται και πάλλεται, μέχρι να αποκτήσει τον αξεπέραστο ρυθμό της ανασεμιάς, της συνυφασμένης με τον πάλλοντα καρδιακό ρυθμό…

Ιωάννα Κόκλα

Ποιήτρια -συγγραφέας

Νικιάνα Λευκάδος

http://www.mylefkada.gr/lefkada

                 Άνοιξη

Να γύριζε η ψυχή μου σε μιαν   Άνοιξη 

Τότε που η καρδιά   ακουμπισμένη στο πρεβάζι

ονειρευότανε ,καρτερώντας

κι η  μοίρα σμιλεύοντας,  έγνεθε  τραγούδια στον αργαλειό

Τότε που ο αγέρας , γέμιζε όνειρα

και το φεγγάρι παίζοντας , ζητούσε αγάπη .

Άνοιξη   !    Πόσα μου έταξες που δεν μπόρεσες να μου δώσεις



Co 2016

μας το  στείλατε ..   το   δημοσιεύουμε 

Θεμελιωτές της Λευκαδιακής Κοινότητας Πάτρας Εισήγηση : Θεόδωρου Αχείμαστου

Πάτρα,

 6-7 Νοεμβρίου 2004

Θεμελιωτές της Λευκαδιακής  Κοινότητας Πάτρας

Εισήγηση : Θεόδωρου Αχείμαστου

Στα χρόνια τον Α" Παγκοσμίου Πολέμου μαρτυρούνται οι πρώτες, αραιές εγκαταστάσεις Λευκαδίων στην ευρύτερη περιοχή της Πάτρας και μάλιστα στην περιοχή των Σνχαινών, των Τσονκαλαιϊκων και των Βραχναιίκων. Εκεί, δηλαδή, όπού υπήρχαν καλλιέργειες αμπελοειδών.
 Εκείνοι, οι πρώτοι Λευκάδτοι, ήταν κυρίως σκαφτιάδες, ξωμάχοι κι άνοιξαν το δρόμο σε μια ολοένα και πυκνότερη μετακίνηση Λευκαδίτικου στοιχείου από το νησί στην αχαϊκή γη.
 Οι λόγοι των μετακινήσεων είναι φανεροί
. Η Λευκάδα τότε κατ ίσαμε τη δεκαετία τον '60 δεν είχε να προσφέρει παρά το φτενό της τόπο, ορεινό και ημτορεινό, με λίγα μονάχα πεδινά διαλείμματα.
 Εκείνα τα χρόνια όλα τα περίμεναν από τη γη και τ' αγαθά της, από το λάδι, το κρασί και το στάρι. Εκείνα τα δύσκολα χρόνια τίποτα δεν μαρτυρούσε την έκρηξη τον τουρισμού, που ανέτρεψε όλα τα δεδομένα κατ άλλαξε τη μοίρα τον μικρού μας τόπου
Τότε, λοιπόν, η ίδια η φτενή γη μας έδιωχνε τα παιδιά της.
 Η Αχαϊκή πρωτεύουσα ήταν το πρώτο κι ευκολότερο αποκούμπι τους. Οι δουλειές που βρήκαν, ήταν αυτές που ήξεραν καλά.
Το δούλεμα της γης, αλλά και τα πρώτα, δειλά εμπορικά τολμήματα.

Από τα πρώτα Λευκαδίτικα κονάκια που στήθηκαν εδώ ήταν
του Χαράλαμπου Σκλαβενίτη,
 τα Βουκελαταίϊκα 
και τα Διπλαίικα στα Συχαινά, 
του μπάρμπα-Γιώργη του Βλάχου στα Τσουκαλαίϊκα, 
του μπάρμπα-Γιώργη του Χόρτη στην Παραλία.

Τα χωριά των Σταυρωτών, τα Διαμπουλιάνια όπως τα ξέρουμε στη Λευκάδα, ήτανε τα πρώτα που 'στειλαν αποίκους σε τούτη την πόλη.
 Ας μην ξεχνάμε πως η Πάτρα τα μεσοπολεμικά χρόνια φάνταζε αρχοντόπολη, είχε μεγάλες οικονομικές προοπτικές και χρειαζόταν χέρια και ανήσυχα μυαλά - ό,τι ταίριαζε στους ακάματούς και εύστροφους Λευκαδίτες.
 Μου είναι αδύνατο να βάλω σε σειρά χωρίς να πέσω έξω τις πρώτες και κατοπινές μετακινήσεις προσώπων και φαμελιών.
Αναφέρομαι, όμως, σε πρόσωπα, σε φαμελιάρηδες, που μπήκαν μπροστά, που ετοίμασαν το έδαφος κι έχτισαν, πρώτοι εκείνόι την κοινοτική μας συγκρότηση.
Τέτοιοι φαμελιάρηδες ήταν :

Ο Βαγγέλης ο Χόρτης, από τα Χορτάτα, φυσικά.
'Ηρθε στην Πάτρα προπολεμικά. Έστησε ένα μικρό μπακάλικο στην 120υ Συντάγματος και για αρκετά χρόνια διηύθυνε το Σύλλογο Λενκαδίων Πάτρας.
Σ' όλες τις γιορτές έβαζε τη σημαία τον Συλλόγου στο μαγαζί τον, γράφοντας στο τζάμι της πόρτας : Εδώ είναι ο Σύλλογος Λενκαδίων. 
"Εκανε ό,τι μπορούσε και πάνω από τις δυνάμεις τον για τους συντοπίτες τον, που τότε ήτανε λιγοστοί, μα πάντα είχαν την ανάγκη της συνοχής και της αλληλεγγύης.

Ο Σπύρος ο Σταματέλος από τους Τσουκαλάδες.
"Ηταν Δικηγόρος. Δικηγορούσε χρόνια πολλά στην Πάτρα.
Υπήρξε  πρόεδρος τον Συλλόγου στα 1925 - στην ίδρυσή τον. "Ηταν άνθρωπος ήθους και μέτρου. Σαν πρόεδρος τον Συλλόγου Λευκαδίων Πάτρας καθιέρωσε τις γνωστές και αναγνωρισμένες μέχρι σήμερα εκδηλώσεις.
 α) Τις συνεστιάσεις της Αποκριάς μεταξύ των μελών και πολλών φίλων τον Συλλόγου μας και τον νησιού μας.
 β) Τη θρησκευτική γιορτή της ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ, τον Αγίου Πνεύματος, που υπήρξε σημαντικός κρίκος γνωριμίας και δεσμού ανάμεσα στα μέλη της Κοινότητας.
 Ο Σπύρος Σταματέλος διακρίθηκε σαν δικηγόρος, τίμησε το λειτούργημά του και συνοικοδόμησε με την όλη δραστηριότητά τον την οικονομική και κοινωνική προοπτική της Πάτρας.

 Ο Σωτήρης ο Κορφιάτης. 
Ενας από τους επώνυμους Λευκαδίτες στον επαγγελματικό χώρο. Αυτοκινητιστής από το Αθάνι μέτοχος και Πρόεδρος του Αστικού Κ.Τ.Ε.Λ. Πάτρας.
Προήδρευσε στο Σύλλογο Λευκαδίων Πάτρας και πρόσφερε πολύτιμες υπηρεσίες στη συνοχή και λειτουργία της κοινότητας.
Πρόσφερε επίσης με την επαγγελματική του δραστηριότητα και στην οικονομική και κοινωνική ζωή της Πάτρας.

 Ο Δημήτρης ο Κάτσενος  από την πόλη της Λευκάδας.
 Είχε φροντιστήριο για αρκετά χρόνια σε κεντρικό δρόμο της Πάτρας. Προδικτατορικά υπηρέτησε ως Δημοτικός Σύμβουλος Πατρέων και από τη Θέση εκείνη πρόσφερε στην πόλη, αλλά και στην παροικία Λευκαδίων. Στο Δημοτικό Συμβούλιο της Πάτρας διακρίθηκε για την ορθή κρίση και το Θερμό ενδιαφέρον τον στα πολύπλευρα ζητήματα της πόλης.

Ο Γεώργιος Κατηφόρης  από τον Άγιο Πέτρο.
Ψημένος οικοδόμος, με πλούσια δραστηριότητα στη σφαίρα της οικοδομής. Για αρκετά χρόνια ήταν ταμίας τον Συλλόγου στα πολύ δύσκολα χρόνια, τα πέτρινα εκείνα χρόνια. Με την ακατάπαύστη δραστηριότητά τον πρόσφερε πολλά, κυρίως στην οικονομική επιβίωση τον Συλλόγου Λευκαδίων Πάτρας. Σαν πολύπειρος οικοδόμος συνέβαλε με το δικό τον μέτρο και μέγεθος στην οικονομικοκοινωνική ζωή της Πάτρας.

Ο Νίκος Βουκελάτος από τα χωριά των Σταυρωτών, αξιωματικός τον στρατού σε πολεμική διαθεσιμότητα, από τούς διακριθέντες στους τελευταίους πολέμους. Πρόεδρος τον Συλλόγου για 8 χρόνια. Υπηρέτησε ένθέρμα το Σύλλογο, προσφέροντας όλες τον τις δυνάμεις για όλούς τους σκοπούς τον Συλλόγου.

Ο Γιώργος ο Ράπτης, ανήσύχος και εύστροφος Ξαθείτης.
Εργαζότανε στη ΜΟΜΑ, στο Ρηγανόκαμπο Πατρών. 'Ηταν για μια 8/ετία πρόεδρος τον Συλλόγού μας. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας τον με άλλα μέλη τον Δ.Σ. επισκεπτόταν χωριά της Λευκάδας με σχολικά και άλλα δώρα στους μαθητές των σχολείων τον νησιού μας. 'Ηταν μια ξεχωριστή δραστηριότητα, πού ενίσχυσε τα γεφυρώματα με το νησί. Παντού ήταν μπροστάρης :
 Στην ίδρυση τον Εκπολιτιστικού Συλλόγού Ρηγανόκαμπον «Η ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ».
Στην οικοδόμηση του φερώνυμού Ναού.
Πάντα ανέβαζε σε επίπεδα ζηλευτά τις συλλογικές μας εκδηλώσεις, αλλά και τις επτανησιακές.
Είχε όραμα, όχι μονάχα  για τη δική μας παροικία, αλλά για όλη την παροικιακή σύνθεση της Πάτρας.

Ο Θωμάς ο Γράψας, από την Εξάνθεια Λευκάδας.
 Για πολλά χρόνια ήταν η ψυχή τον Συλλόγου μας σαν ταμίας τον κι όχι μονάχα. Τον θυμόμαστε όλοι με κείνο το τσαντάκι υπό μάλης να οργώνει τις στράτες της περιοχής, να επισκέπτεται τα Λευκαδίτικα σπίτια και να συντηρεί έτσι την επικοινωνία μεταξύ μας. 'Ηταν οργανωτής πληθώρας εκδρομών στην ελληνική επικράτεια κι έξω απ' αυτήν.
 Οι εκδρομές τον Συλλόγου για πολλά χρόνια με πρωτεργάτη το Θωμά Γράψα έμειναν ιστορικές.

Η Χαρά Παπαδάτον - Γιαννοπούλου, η καταξιωμένη αρχττεκτόνισσα. Ανέλαβε πρόεδρος του Συλλόγου μας μετά το Γεώργιο Ράπτη.
Η Χαρά έθεσε στην Υπηρεσία του Συλλόγου μας όχι μόνο όλες τις πνευματικές δυνάμεις, αλλά και το ίδιο το γραφείο της.
 Σ' αυτή την προσπάθεια έτυχε να είμαι Αντιπρόεδρος τον Συλλόγου Λευκαδίων Πάτρας.
Στη θητεία εκείνη ξεκίνησε η έκδοση της εφημερίδας τον Συλλόγου μας «ΝΗΡΙΚΟΣ», που τώρα κυκλοφορεί ως βιβλτοπεριοδικό πολύ πετυχημένο.
Η έκδοση τον εντύπου αυτού ήταν ιστορική, γιατί εξασφάλισε τη διαρκή επικοινωνία μας.
 Τότε ξεκίνησε η πολλή σοβαρή προσπάθεια να καθιερωθεί συγκοινωνία από Πάτρα - Λευκάδα και από Λευκάδα - Πάτρα.
Αυτό το μεγαλεπήβολο τότε σχέδιο και για μερικούς δύσκολο, τώρα είναι γεγονός. Δύο φορές την εβδομάδα συνδέεται η Πάτρα με τη Λευκάδα, προς εξυπηρέτηση όλων.

Ο μπάρμπα Γιώργης ο Χόρτης 
'Ηρθε από τα Χορτάτα την ίδια εποχή με το Φίλιππα τον Αρμούρη από το Κομηλιό. Κουβαλούσαν χώματα για την επιχωμάτωση της λεκάνης τον λιμανιού της Πάτρας, βόρεια τον τελωνείού Πατρών.
 Ο μπάρμπα - Γιώργης ήταν από τους Λευκαδίτες που βάσταξαν ως τα στερνά της ζωής τους άσβηστη τη φλόγα ταν τόπου μας.
 Πρόσφερε με τη δουλειά του μεγάλες υπηρεσίες στην προσπάθεια ανάπτυξης της περιοχής εκείνα τα χρόνια.
Ο Γεώργιος Χόρτης, κάτοικος Παραλίας Πατρών, έχοντας μεγάλη κτηματική περιουσία, διέθεσε τότε ΕΝΑ ΣΤΡΕΜΜΑ, για να χτιστεί εκκλησία της Παναγίας της Φανερωμένης. Οι δυσκολίες, οι πάρα πολλές δυσκολίες, δεν άφησαν να γίνει το έργο αυτό.
 Παρά ταύτα η ΤΙΜΗ κατ η ΑΓΑΠΗ παραμένει για την οικογένεια Χόρτη.

Οι Ρομποταίοι, ο Τάσος και ο Σπύρος Από το Αθάνι Λευκάδας.
Είχαν το καφενείο «ΛΕΥΚΑΣ», Αγίού Ανδρέου και Γούναρη,
 'Ηταν ένα στέκι συνάντησης και ανάσας για όλους τους πατριώτες Λευκαδίτες, που προπολεμικά έψαχναν να βρουν μεροκάματο και μια όαση ξεκούρασης.
 Εκεί τα έβρισκαν απλόχερα.
 Το καφενείο τους, σε μια νευραλγική θέση στην πόλη, ήταν σημείο διακριτό της φυσιογνωμίας της παλιότερης Πάτρας.

Οι ΑΦΟΙ Βανδώρου Νώντας, Ερρίκος, Κώστας
"Ηρθαν από την Εγκλουβή πριν από εβδομήντα τόσα χρόνια, κάπού στα 1930. Με τη δουλειά τους δημιούργησαν το καφενείο «Η ΛΕΥΚΑΣ», 'Οθωνος Αμαλίας και Πατρέως.
 "Ηταν το πρώτο  καταφύγιο των συντοπιτών τους, μετά από το καράβι της γραμμής, από τα παλτά ποστάλια, που κουβαλούσε σαν τσούρμο για δουλειά. 

Αργότερα δημιούργησαν την ταβέρνα «Διόνυσος» στο στενό Αγίου Ανδρέου και Ρήγα Φερραίου με ένα λαμπρό μάγειρο από τη Βασιλική Λευκάδας, τον ΑΝΤΩΝΗ τον ΠΟΛΙΤΗ.
Προσέφεραν πάρα. πολλά από τη ζεστή αυτή τη φωλιά, τόσο στους συντοπίτες τους, όσο και στην Ιδια την πόλη της εποχής

Ο Πολίτης ο Αντώνης "Ηταν παιδί τον Ανδρέα Πολίτη από τη Βασιλική.
Προσέφερε κάθε δυνατή βοήθεια σε κάθε Λευκαδιτόπονλο, σε όλους τους αγροτοεργάτες.
Τίμησε τη Λευκάδα, τίμησε όμως και την Πάτρα.

Ο Νικόλαος Σκληρός Από την Κοντάραινα της Λευκάδας,
 Υπηρέτησε ως διευθυντής της Γεωργικής Σχολής Πατρών.
Το πέρασμά τον από εκεί άφησε ανεξίτηλα τα βήματά τον για πολλά, πολλά χρόνια.
Εξέδιδε και διεύθυνε το πολιτιστικό περιοδικό «Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΖΤΙΣΜΟΣ».
Στην κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική ζωή της Πάτρας συνεισέφερε πολλά.
'Ηταν πάντοτε σε όλες τες εκδηλώσεις τον Συλλόγου Λενκαδίων Πάτρας κατ είχε βασικό συνεργάτη τη γυναίκα τον

Οι αδελφοί Τζεφριού, Διονύσης, Γιάννης, Θανάσης, Σπύρος.
Από τον Άγιο Θεόδώρο Λευκάδας
. Είχαν δύο στέκια Λευκαδίτικα.
Το πρώτο ήταν το ξενοδοχείο ΑΘΗΝΑΙ, "Οθωνος Αμαλίας και Γεροκωστοπούλου.
Εκεί απάγκιαζαν οι ερχόμενοι για δουλειά στην Πάτρα Λευκαδίτες.
"Ηταν το πρώτο αποκούμπι τους.
Το άλλο στέκι ήταν ένα καφενείο στα Σύνορα, που όλο το χρόνο και κάθε Λαμπρή πήγαιναν για καφέ στο Σπύρο κατ στο Θανάση εκατοντάδες Λευκαδίτες.

Ο Θωμάς Ρομποτής από το Αθάνι.
Τον βρίσκεις Δ/ντή στο Ξενοδοχείο «Αθήναι», μετά συνέταιρο, στη συνέχεια επιχειρηματία. Ξενοδόχο στο ξενοδοχείο «Όλυμπος», στην οδό Κολοκοτρώνη κατ στην οδό Αγίου Ανδρέου, στο «Νέα Υόρκη». 'Ηταν παθιασμένος λάτρης της Λευκάδας, αλλά κατ της Πάτρας, πού την υπηρέτησε σαν επιχειρηματίας για χρονια.

Ο Νίκος Πολίτης 
από τον Πόρο της Λευκάδας, καταξιωμένος δημοσιογράφος, συντάκτης κατ διευθυντής της εφημερίδας «Η ΗΜΕΡΑ» για πολλά χρόνια. Φωτισμένος συγγραφέας της Πάτρας και των Πατρινών.
 Ο Νίκος Πολίτης τίμησε κατ τιμά διαρκώς την Πάτρα, την Ιστορία κατ τον πολιτισμό της όσο λίγοι. Στο χώρο της δημοσιογραφίας υπήρξε υπόδειγμα εργατικότητας, ήθους, ορθής εκτίμησης των καταστάσεων, ανατόμος της- καθημερινότητας και των διαμορφωτών της
. 'Ηταν ο πρωτεργάτης στην ίδρυση μουσείου τύπου, που για πολλά χρόνια το υπηρέτησε με πάθος και αυταπάρνηση.
 0 Νίκος Πολίτης, όμως, έδειξε κατ συνεχίζει να δείχνει και πόσο σπουδαίος συγγραφέας είναι.
 "Εχει συγγράψει μια δεκάδα βιβλίων με επίκεντρο την Πάτρα, τους Πατρινούς, τα δρώμενα και τον κοινωνικό της χαρακτήρα.
Η αχαϊκή πρωτεύουσα χρωστάει στο Νίκο Πολίτη το λιγότερο την αναγνώριση της κατάθεσής του στα διατρέχοντα τον πολιτισμό της.


Ο Ευάγγελος Καμινάρης
Άσκησε το επάγγελμα τον Δημοσιογράφου στην οικονομική υπηρεσία της εφημερίδας «Η ΗΜΕΡΑ», της οποίας υπήρξε η μεγάλη της ψυχή.
Δημοσιογράφος με πίστη και πείσμα σε κείνο που έκανε.
Τη Λευκάδα, ωστόσο, ποτέ δεν την λησμόνησε και το 'δείχνε με κάθε ευκαιρία.
Συνέβαλε πολύ στη συγκρότηση της φιλαρμονικής Λευκάδας και στον εξοπλισμό της με μουσικά όργανα.

Οι Αφοί Τούμπα, Σταύρος, Γιάννης, Θανάσης Από την Καρνά Λευκάδας.
 Ο Σταύρος ήταν σερβιτόρος, στέλεχος τον Συλλόγου για πολλά χρόνια.
Μετά έγινε υπάλληλος στο Επικουρικό Ταμείο τον Κλάδού στο ΤΕΑΜΕΖ.
Ο Γιάννης ήταν ένα ομορφόπαιδο, ένας δουλευτής με ζεστή καρδιά.
Δυστυχώς τον διέλυσε ιταλική βόμβα στο βομβαρδισμό της Πάτρας από φασίστες Ιταλούς στις 28 Οκτώβρη 1940.
Στο Γιάννη Τούμπα, ένα από τα Θύματα της Ιταλικής Αεροπορικής επίθεσης τον '40, με την ευκαιρία τη σημερινή, αποτίουμε φόρο τιμής και μνήμης• 

Ο Φίλιππος Μαραγκός
Από το Κομηλιό Λευκάδας.
Έζησε πολλά χρόνια στην Πάτρα.
Ασχολήθηκε με οικοδομικές εργασίες και διετέλεσε πρόεδρος τον Κλάδου του.
 Υπηρέτησε σαν Γενικός Γραμματέας τον Εργατικού Κέντρου Πάτρας.
 Τώρα είναι στο Δ.Σ. τον Συλλόγου Συνταξιούχων Εργατικών εκπροσώπων.
'Ενας φλογερός Λευκαδίτης με έντονη κοινωνική κατ συνδικαλιστική δραστηριότητα στην Πάτρα.

Οι Βαγεναίοι, Ο Λευτέρης Σκλαβενίτης, ο Κώστας ο Παλιός 
'Ηταν υπάλληλοι της Νομαρχίας Αχαϊας. 'Ολοι τους εκλεκτοί της Λευκαδίτικης Κοινότητας κατ της Πατραϊκής κοινωνίας.
Ο Σκλαβενίτης έκανε Γενικός Γραμματέας τον Συλλόγου μας, ο Κώστας ο Παλιός ήταν στην Τοπική Επιτροπή τον Ι.Κ.Α. Τ.Δ.Ε. στο Περιφερειακό Ι.Κ.Α. Πάτρας.
 `Ηταν έντιμος, δίκαιος, εργατικός, χιουμορίστας, δουλευταράς.
Μετά έγινε Γενικός Δ/ντής Νομαρχίας Ιωαννίνων.
Ο Βαγενάς πάντοτε γελαστός, πάντα εξυπηρετικός σαν Λευκαδίτης τζέντλεμαν.

Ο Γιάννης ο Μαργέλης  Από το Νικολί Λευκάδας.
Από σερβιτόρος στο Ζαχαροπλαστείο «Ολύμπια» στη Γούναρη, έγινε επιχειρηματίας στο ΠΑΓΓΑΙΟ Καφενείο ατην Πλατεία 'Ολγας.
Εκεί ξεδίπλωσε το ταλέντο τον, βοήθησε τους συμπατριώτες μας, έγινε σημαντικός οικονομικός παράγοντας στο Σύλλογο και διακρίθηκε στην Πάτρα σαν έντιμος και επώνυμος επαγγελματίας.
Το καφενείο τον ήταν τόπος συνάντησης των μελών τον Δ.Σ. και πολλών Λενκαδίων.

Ο Θόδωρος ο Κονδύλης 
Από τη Λευκάδα. Δούλεψε σαν ηλεκτροτεχνίτης στην Πάτρα.
'Ηταν Πρόεδρος τον Συλλόγου του Κλάδου τον για πολλά χρόνια.
Το 1964 εξελέγη Αντιπρόεδρος τον Εργατικού Κέντρού Πάτρας Ε.Κ.Π.
'Ετυχε να συνεργαστούμε στο Εργατικό Κέντρο τότε, εκείνος σαν Αντιπρόεδρος κι εγώ σαν Γεν. Γραμματέας.
Συνεργαστήκαμε αρμονικά, με αγωνιστικότητα και κατανόηση για όλα τα ζητήματα της περιόδου εκείνης.

Ο Γεράσιμος Ρομποτής Από Αθάνι Λευκάδας. '
Ηταν μια χαρακτηριστική περίπτωση εργαζομένου ανθρώπου και ζεστού συμπατριώτη. Εργάστηκε για χρόνια πολλά στο γνωστό κοσμοπολίτικο Ζαχαροπλαστείο ΟΛΥΜΙIlΑ, στην οδό Γούναρη 34. Σωστός επαγγελματίας, κοντινός φίλος, αδελφός συντοπίτης.

Οι Παπανελλόπουλοι, Σωτήρης και Σπύρος Από το Καλαμίτσι Λευκάδας.
Βιοτέχνες Πλεκτών και υποκαμίσων στα Κρύα Ιτεών για πολλά χρόνια.
Έδωσαν δουλειά σε πολλούς Λευκαδίτες και άλλους Πατρινούς εργαζόμενους.
 Η βιοτεχνία τους, τουλάχιστον για 2 δεκαετίες ήταν ανθηρότατη και απασχολούσε σημαντικό ανθρώπινο δυναμικό.
Τώρα λειτουργούν βιοτεχνία υποκαμίσων στην περιοχή Σαμακιά Αρόης Πατρών

Οι Φαλιέρηδες, Σπύρος και Βασίλης Από Νικολϊ Λευκάδας.
Ο πρώτος εργάστηκε στην καθαριότητα τον Δήμου Πατρέων.
 'Ηταν έντιμος, εργατικός και συνεπής.
Υπάλληλος με αφοσίωση στη δουλειά τον - μια δύσκολη δουλειά σε εποχές χωρίς εξοπλισμούς και μέσα.
 Μεγάλη η προσφορά των εργατών καθαριότητας στην πόλη, σπουδαία προσφορά για την εμφάνιση, τον πολιτισμό και την υγιεινή της
. Ο Βασίλης ο Φαλιέρης έμενε στα Σαγαίϊκα Αχαϊας με τα οκτώ παιδιά τον.
Με τη δουλειά τους, με το ήθος τους, οι ΔΕΚΑ πλέον οικογένειες τιμούν τον τόπο τους και τη δεύτερη αχαϊκή τους πατρίδα.

Ο Θωμάς ο Φραγκούλης
Από το Ρονπακιά Λευκάδας. Δούλευε στην καθαριότητα τον Δήμου Πατρέων. Σε μια εποχή χωρίς κανένα σύγχρονο μέσο, ο Θωμάς έμεινε ιστορική φιγούρα στην πόλη, όπως κι άλλοι. Με το βαρύ κάρο τον και τη βαριά κουδούνα πού την βρόνταγε για να βγάλουν τα σκουπίδια οι νοικοκυραίοι, έμεινε για χρόνια στη μνήμη των Πατρινών.

Ο  Φίλιππος ο Σίδερης   Από το Αθάνι Λευκάδος.
Πριν από ογδόντα χρόνια ήρθε στην Πάτρα.
'Εκαμε το καφενείο ΛΕΥΚΑΣ στο Τάσι - Γερμανού και Μπονκαούρη.
Στην Άνω Πόλη της - Πάτρας πέρασε στη συνείδηση τον κόσμου σαν ένας ζεστός και δουλευταράς Λευκαδίτης.
 'Ηταν συνδετικός κρίκος για όλους τους αγροτοεργάτες, και τους κτηματίες, που ήθελαν εργαζόμενους για τα κτήματά τους.

Ο Μήτσος ο Ρομποτής Από Αθάνι Λευκάδας.
Εδώ στην Πάτρα έκανε το επάγγελμα τον ελεύθερου μεσίτη. '
Ηταν άνθρωπος της αγοράς, έξυπνος, κινητικός, έντιμος και εργατικός. 'ταν οι κτηματομεσίτες ήταν ακόμη στα σπάργανα, ο Μήτσος Ρομποτής πρόσφερε σπουδαίες υπηρεσίες στην αγορά των ακινήτων.

Ο Χρίστος ο Μαργέλης - Ο Κοννέλος 
Από τον Άγιο Πέτρο Λευκάδας.
Εργαζότανέ κατ έμενε στην Πάτρα πριν από αρκετά χρόνια.
Εργαζότανε στα σφαγεία τον Δήμου Πάτρας.
 Για πολλά χρόνια ήταν πρόεδρος των εργαζομένων του Κλάδού τον.
 'Ηταν ένας καλόκαρδος Λευκαδίτης με χιούμορ και λεβεντιά.
 Ζεστός τύπος, χαρούμενος, με τον καλό λόγο στα χείλη.
Ο Δήμος Πατρέων υπήρξε το δεύτερο σπίτι τον.

Οι Αφοί Σολδάτου, Δημήτρης, Νιόνιος, Νίκος, Βασίλης
 'Ολοι τους ήταν από το Νικολή. Εργάστηκαν στην Πάτρα σε όλες τις δουλειές : ο Δημήτρης ήταν πωλητής αγροτικών προϊόντων, ο Νιόνιος είχε ταβέρνα στο Τάσι, ο γιος τον Ανδρέας δικάστηκε σε θάνατο στο Στρατοδικείο Κορίνθου το 1948. Ο Νίκος έκανε όλες τις δουλειές, καφενεία, εργατικά, οικοδόμος κι άλλα.
Ο Βασίλης δούλεύε σε ελαιοτριβείο στη Μπονκαούρη, στο Τάσι. Εκλέχτηκε πολλά χρόνια πρόεδρος των Εργατών Ελαιοτριβείού.

Ο Χρίστος Καλαφάτης
'Ηρθε στην Πάτρα πριν από πολλά χρόνια και εργάστηκε στην παραγωγή μπύρας στην τοπική εταιρεία Ζυθοποιϊας Π. ΜΑΜΟΣ. "Ηταν εργατικός, πάντα κοντά στο Σύλλογο Λενκαδίων Πάτρας. Υπηρέτησε για πολλά χρόνια ως πρόεδρος τον Συλλόγου εργατοτεχνικών Ζύθου και Πάγου.

Οι Αφοί Δρακονταειδή - Βαγγέλης, Σπύρος, Γεράσιμος, Λευτέρης
"Ολοι τους από το Ρονπακιά Λευκάδας. Πρόκοψαν στην Πάτρα, έκαμαν πολυμελείς οικογένειες, τίμησαν την κοινότητα. Πάντοτε κοντά στο Σύλλογο. Ιδρυτικά του μέλη και μπροστάρηδες. Ο Βαγγέλης διετέλεσε πολλές θητείες ως Αντιπρόεδρος τον Συλλόγου Λενκαδίων Πάτρας. "Ηταν ένας ΣΥΛΛΟΑΝΘΡΩΠΟΣ, όπως είχε πει ο Πρόεδρος στην κηδεία τον.

Ο Γιώργος ο Γράψας 

Οδηγός αυτοκινήτων στο ΚΤΕΛ Πατρών. "Ενας Ξαθείτης πανέξύπνος, δουλευταράς, έντιμος κατ πολύ καλός φαμελιάρης. 

Ο Πάνος ο Βλάχος

Οδηγός αυτοκινήτων ΚΤΕΛ Πατρών, για χρόνια Πρόεδρος τον Προσωπικού Οδηγών και Εισπρακτόρων τον ΚΤΕΛ Πατρών. Ο Βλαχούντιος, όπως τον έλεγαν οι συνάδελφοί τον, ήταν δραστήριος αγωνιστής για τα εργατικά. Συνδικαλίστηκε για χρόνια κατ αγωνίστηκε για τα συμφέροντα των συναδέλφων του. 

Ο Τάσος ο Σίδερης 

Από το Αθάνι. Εργάστηκε για πολλά χρόνια στο ΚΤΕΛ Πατρών Αχαϊας. Γενικός Γραμματέας τον Συλλόγου Προσωπικού Αυτοκινήτων, διέθετε όλες τις ώρες τον στα Εργατικά ζητήματα των συναδέλφων τον. Άλλος ένας κοινωνικός εργάτης με υπόληψη και αναγνώριση. 

Ο Ανδρέας ο Πεντεσπίτης

Με εξαμελή οικογένεια, αρχικά έμενε στη μικρή παροικία Λενκαδίων Βραχνεϊκων, μετά σκορπίστηκαν σ' όλη την Πάτρα, δουλεύοντας κατ εξυπηρετώντας την κοινωνία. 

Οι Βουκελαταίοι Γιώργος και Φίλιππας 

Από Άγιο Βασίλειο Λευκάδας, αποτελούσαν μικρή ομάδα Λενκαδίων δουλευτών στην περιοχή Κάτω Συχαινών Πατρών. 'Ηταν από τους πρώτους που έφτασαν εδώ και ακούμπησαν σε μια περιοχή με αγροτικές καλλιέργειες. 

Ο Θεοφάνης ο Δίπλας

 Στην περιοχή των Σνχαινών - Νέον Δρόμου είχε το μεγαλύτερο για τότε περιβόλι. Για πολλούς Λευκαδίτες, ήταν ένα γλυκό και χρήσιμο αραξοβόλι. Ακούραστος εργάτης της γης, ανέπτυξε όλες τον τις δυνατότητες και έφτιαξε οικογένειες με μεγάλη κοινωνική προσφορά στην περιοχή.

Ο Στάθης ο Σαπούλας 

Είχε καζάνι, που έκανε το καλύτερο τσίπούρο της περιοχής τότε. Ήτανε ένας Θυμόσοφος, καλόκαρδος Λευκαδίτης, που όλους τους πιέντιζε, όλους τους εκτιμούσε, δηλαδή, και τους υπολόγιζε. 

Ο μπάρμπα-Γιώργης ο Βλάχος από την- Εξάνθεια. 

Ζει ακόμα - στα 90 τον χρόνια - στα Τσονκαλαίϊκα, εκεί που απάγκιασε σαν ήρθε πριν από δεκαετίες στην περιοχή. Εύστροφος Λευκαδίτης, δουλευτής ακάματος της γης, ταλαντούχος της λαϊκής ποίησης. Λιγοστά γράμματα έμαθε, αλλά διέθεσε - διαθέτει πάντα - αστείρεύτη μαστοριά στη λαϊκή σοφία. Έχει γράψει τετράδια ολόκληρα με στίχους, ποιήματα, που θυμίζούν έξοχα δημοτικά τραγούδια, αλλά και πεζά, κείμενα με ενδιαφέρον και σημασία. Στοργικός, άριστος οικογενειάρχης. Πρόσφερε στην κοινωνία της Πάτρας παιδιά με σπουδαία συγκρότηση, όπως το δικηγόρο Φάνη Βλάχο. 

Κυρίες και κύριοι, 

Μου είναι αδύνατο να θυμηθώ και ν' αναφέρω την πληθώρα των παλτών Λενκαδίων, την πρώτη εκείνη γενιά, που πήρε των 16 ομματιών της σε χρόνια δύσκολα, σκληρά και απάγκιασε σε τούτη την πόλη. 

Να με συγχωρέσουν πρέπει όλοι εκείνοι που έφυγαν ή που υπάρχουν ακόμα ανάμεσά μας. 

Να με συμπαθήσουν (όπως το λέμε Λευκαδίτικα) που δεν τους ανέφερα σε τούτη τη σύντομη

εισήγηση .

 Σημασία έχει ότι όλοι τους, όλοι μας, από τον πρώτο ίσαμε το τελευταίο κατά το χρόνο της μετακίνησής τον, βρεθήκαμε στην αχαϊκή γη, ενσωματωθήκαμε στην πατραϊκή κοινωνία, πήραμε απ' αυτήν πολλά, δώσαμε σ' αυτή πολλά.

Σήμερα η κοινότητά μας είναι μια πολυπρόσωπη κυψέλη. Είμαστε πατρινοί, μα δεν χάσαμε ποτέ τον καταγωηιικό μας δεσμό. Τιμούμε με την ίδια φλόγωση και τις δύο μας πατρίδες. Εκείνη που μας -γέννησε και τούτη που μας μέστωσε

Σας ευχαριστώ
 Θεόδωρος Αχείμαστος 
Πάτρα 6-7 Νοεμβρίου 2004

Η Πόλις

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

http://www.kavafis.gr/poems/

Η ΛΕΥΚΑΔΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ Νάνος Βαλαωρίτης η «Λευκάδα Πέτρη» του Ομήρου

Νάνος Βαλαωρίτης

Εκ πρώτης όψεως θα έλεγε κανείς ότι προσφέρεται το τόσο άγριο και βραχώδες νησί -  η «Λευκάδα Πέτρη» του Ομήρου : παρ ' δ ' (σαν ώκεανο ϊο ροάς καί Λευκάδα πέτρην για την δημιουργία ποιητών. 
Όμως η Λευκάδα του Βαλαωρίτη και του Σικελιανού συναγωνίζεται λαμπρά τη Ζάκυνθο με τρεις ποιητές : Κάλβο, Σολωμό, Φώσκολο και την Κεφαλονιά με τους κυρϊως σατυρικούς Άβλιχο και Λασκαράτο. Όσο για την Κέρκυρα ο Πολυλάς δεν συγκρίνεται σε ανάστημα με τους δυο Λευκαδίτες. Η Κέρκυρα είναι μάλλον ένα νησί πεζογράφων (πλην του Ζακυνθινού Ξενόπουλου) και απουσιάζουν στη Λευκάδα - Δεν μιλάω για τυχόν συγχρόνους σε καμιά από τις δυο περιπτώσεις πεζογράφων-ποιητών, γιατί νέοι τείνουν να ανατρέψουν την ιστορική εικόνα μας. σημαντικές παρουσίες : π.χ. ο Νίκος Φωκάς και ο Αντρέας Παγκαλάτος, ποιητές Κεφαλλονίτες και ο φ. Δρακουταείδης, σημαντικός λευκάδιος πεζογράφος και άλλοτε ασφαλώς που είτε το ξεχνώ, είτε δεν το έχω υπόψη μου.
 Στη Λευκάδα ξεχωρίζουν από τους  νεώτερους ποιητές ο άτυχος Κυριάκος Φραγκούλης, που τον χάισαμε  νωρίς  πρόσφατα και ο Σπύρος Βρεττός : Ας μην ξεχνάμε και τους δυο σημαντικούς λόγιους και ποιητές με τον τρόπο τους, τον Ιωάννη και Σπύρο Ζαμπέλιο. Δεν παραγνωρίζω την παρουσία αναρίθμητων ιστορικών και φιλολόγων ιιτην Λευκάδα το 19° αιώνα.
 Η μεγαλοφυία του Σολωμού σκόνταφτε συνεχώς στον ειδικό τρόπο που έμαθε τα ελληνικά απ" τη μάνα τους - χωρίς παιδεία, αφού τόσο νέος στάλθηκε στην Ιταλία.
 Είχε μια προφορική, παρθένα γνώση της, με μια Ιταλική παιδεία που του έδινε μια άλλη διάσταση, κλασσική, ρομαντική ή ειδυλλιακή και την εμπειρία του γραπτού λόγου. Το ίδιο και ο Κάλβος με παιδεία ελληνική, κλασσική αλλά με την ηθελημένη άγνοια της ομιλημένης, ενώ ο Φώσκολος που διαλέγει ολόψυχα τα ιταλικά για να εκφράσει τον παθιασμένο ρομαντισμό του
 Η ανισορροπία των τριών αυτών προικισμένων ποιητών φανερώνει την αστάθεια της ελληνικής συνείδησης γύρω από τη γλώσσα : και συνεπώς γύρω από το θέμα της έκφρασης, κυρίως ποιητικής. Αυτό το πρόβλημα δεν παρουσιάζεται με τους δυο λευκάδιους.
 Ο μέν Βαλαωρίτης με κλασσική  παιδεία αρχίζει να γράφει στην καθαρεύουσα, και κατόπιν μόνο στη δημοτική στα ποιήματα αλλά όχι στα πεζά του.
 Η δημοτική του είναι άνετη, αφηγηματική και ποιητική συνάμα.
Εχει μια άνεση εκπληκτική για την εποχή, όπου ελάχιστοι ποιητές έγραφαν στη δημοτική. "Ηταν η άπλα του λόγου του και ικανότητα να μην κομπιάζει όπως ο Σολωμός. Βέβαια ο προσανατολισμός του ήταν διαφορετικός , επικο-δραματικός αντί για λυρικο-φιλοσοφικός, στην πλειονότητα των ποιημάτων του. Δεν υπάρχει όμως άλλος ποιητής με του εύρος της εκφραστικής του δύναμης. Από αυτόν βγαίνουν ο Παλαμάς απ" τη μια και ο Σικελιανός από την άλλη - όπου η δημοτική γλώσσα με τον Παλαμά συνεχίζει την Ιστορική κατεύθυνση του Βαλαωρίτη, τουλάχιστον στα μεγάλα ποιήματα και το Σικελιανό ωριμάζει και σαν φρούτο μεστό πια ξεχωρίζει στο επίπεδο της γλώσσας από πλούτο εικόνων, εκφράσεων και λεκτικών σχηματισμών πρωτόγνωρων :
 Η ρίζα της ποίησής μας είναι ασφαλώς αυτοί οι δυο - ενώ το άνθος είναι ο Σολωμός - ένα άνθος τόσο ξύστρωτο, όπως αυτά που ανθούν για ένα σύντομο διάστημα και έπειτα σrωπούν.
Η Λευκάδα Πέτρη παράγει τον κορμό που τα παρακλάδια του είναι οι άλλοι.
Συχνά τείνουμε να αγνοούμε τον κορμό για τα κλαριά γιατί εκεί βγαίνουν τα άνθη και ο καρπός. Ασφαλής ο Σικελιανός, είναι ένας μεστός καρπός - του οποίου ο Βαλαωρίτης είναι το κλαρί, ο κορμός που του δίνει τη δυνατότητα να εκφραστεί.
 Και ο Παλαμάς και ο Σικελιανός έπλεξαν το εγκώμιο του Βαλαωρίτη στον οποίο οφείλουν το μεγαλύτερο ύφος της ποιητικής τους αυτοπεποίθησης.
 Αλλιώς μένουμε με τους δυο εκκεντρικούς, τον Κάλβο και τον Καβάφη.
 Μεγάλοι ποιητές ασφαλώς αλλά όχι παραφυάδες της μεγάλης δημοτικής προφορικής παράδοσης. Όπως έγραψε ο Φωριέλ (που πρώτος συνάθροισε τα δημοτικά)- στην εισαγωγή του :
 «Η Ελλάδα έχει έναν μεγάλο ποιητή, τον ελληνικό λαό.
Έκανε εντύπωση στον Ευρωπαίο ο εκφραστική δύναμη της λαϊκής γλώσσας -πράγμα που συνέβαινε ίσως μόνο στις Άγγλο-σκωτσέζικες μπαλάντες ..
. Έτσι πίσω από τον Βαλαωρίτη και το Σικελιανό είναι πάντα ο ελληνικός λαός.
 Και βέβαια πολύ άμεσα και από το Σολωμό. Όμως δεν πρέπει όπως οι καθαρεύοντες υπερκριτικοί, όπως ο Αποστολάκης, να κατηγορούμε την προσωπική ποίηση εν ονόματι της δημοτικής, γιατί πρόκειται για πολύ   διαφορετικά προϊόντα, το γραπτό και το προφορικό.
Κανένας δεν κατηγόρησε τους Κόλεριντζ και Γουόρνττζορθ ότι πρόδωσαν το πνεύμα των λαϊκών μπαλάντων. Απλώς γράφανε προσωπική ποίηση και όχι συλλογική. Ο Λευκαδίτικος λαός έχει ανάμεικτο πληθυσμό- άλλοι από τον Κρήτη, πρόσφυγες του 17°" μάλλον, πρόσφυγες από την 'Ηπειρο κυρίως και την ακαρνανία.
Οι μεσαιωνικοί λευκαδίτες θερισμένοι απ" τις επιδημίες της πανώλης, έμειναν πολύ λίγοι. Όμως αυτές οι εισδοχές, με τον νησιώτικο συντηρητισμό, που έκανε να υπάρχουν ακόμα σήμερα οι γυναικείες ενδυμασίες και βέβαια ο πλούτος της προφορικής παράδοσης δημιούργησαν ένα κλίμα ετερόκλιτο και ρωμαλέο. Από αυτό το μίγμα βγήκε ένας φλογερός ρομαντικός ποιητής, που ήθελε να ιστορήσει τις πράξεις ηρωισμού και αυτοθυσίας των αγωνιστών του "21 για να μην ξεχαστούν και ετοίμασε τη συλλογή τα Μνημόσυνα, που είχαν σχέση όχι μόνο με τα ελεγειακά ποιήματα στο θάνατο φίλων και συγγενών, αλλά και επικολυρικά, όπως ο Αστραπό yιαωος, η Φυγή, ο Κατσαντώνης, που μνημόνευιrtν ηρωικές θυσίες και κατορθώματα. Αντίθετα με το Βαλαωρίτη για τον οποίο οι εξωτερικές πράξεις ήταν το κύριο θέμα του, ο Σικελιανός εστιάστηκε στην εσωτερικότητα, σε έναν υβρίιδο και συγκριτικό μυστικισμό που περιέχει όλες τις θρησκείες- ένα είδος θεοσοφικής αποκάλυιμης, και κυρίως τον αρχαιοελληνικό παγανισμό. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να επεκτείνει το Διονυσιασμό, και στο όνομα του Χριστού, της Θεομήτορος, της Μαγδαληνής, μαζί με την Ελένη της «Τροίας» και τους «Αργοναύτες».

Τα έργα του Βαλαωρίτη έχουν ξαναμελετηθεί τελευταία από τον Καθηγητή Π.Δ. Μαστροδημήτρη, που συμπίπτουν οι ιδέες του με τις δικές μου σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Ιδίως στο θέμα της ιστορικότητας και της διαφοράς με τον Καβάφη- που τον είχε υπόψη του- και τον εκτιμούσε με κάποια επιφύλαξη. Υπήρξαν αντίθετοι. Ο ένας χαρτογραφώντας τη χιλιόχρονη παρακμή και διάλυση του ελληνισμού - ο άλλος απομονώνοντας τις ηρωϊκές στιγμές της πρόσφατης ιστορίας. 

Στην εισαγωγή μου στην επιλογή που Θα βγει στον Ερμή, υπογραμμίζω την «μεταποικιακή αυτοσυνείδηδη» του Βαλαωρίτη, και τη διαύγειά του, άσχετα από τα αισθητικά και γλωσσικά προβλήματα. 

Πάντως, σε σύγκριση με άλλες λογοτεχνίες, χωρίς τους δυο αυτούς ποιητές, η Ελλάδα Θα στερείτο από τον κορμό και θάχε μόνο τα κλαριά οδεύοντας από τον κλασσικισμό στον ρομαντισμό και από το ρομαντισμό στο συμβολισμό- ανοίγουν το δρόμο στο μοντερνισμό, έστω και μέσα από το δημοτικό κίνημα, αλλά με πολύ μεγαλύτερη ευαισθησία και αίσθηση της γλώσσας από τον Παλαμά και τη Σχολή του που καταλήγει στην ευτυχώς τεχνητή γλώσσα του Καζαντζάκη (στην Οδύσσειά του). 

Από το Βαλαωρίτη και το Σικελιανό περνάμε στον Υπερρεαλισμό χωρίς το πέρασμα αυτό να αποτελέσει «ανατροπή» αλλά εξέλιξη - ενώ σε σχέση με τον παλαμισμό αποτελεί ανατροπή. Γι' αυτό και ο νεοσυμβολισμός της δεκαετίας του 20-40 κυρίως με αρχηγούς τους Υράντη και Καρυωτάκη θα αποτελέσει κι αυτός ανατροπή στον Παλαμισμό- αλλά Θα αφήσει άθικτους το Βαλαωρίτη και το Σικελιανό, γιατί ουσιαστικά είναι μια επανάσταση της μορφής του ποιήματος απέναντι στην ατημέλητη μηχανική επανάληψη του Παλαμά και πολλών οπαδών του. 

Ποτέ ο Βαλαωρίτης ή ο Σικελιανός δεν αμάρτησαν μηχανικά πεζολογώντας, ακόμα και όταν οι ρυθμοί τους παρηγορούν σε μια «Φυγή, μια Φούγκα - όπως π. χ. ο «Αλαφροϊσκιωτος»- κι ανάλογα του Βαλαωρίτη, η Φυγή και ο Ασrραπόγιαωος.

 Ο ρόλος λοιπόν της Λευκάδας είναι χαραγμένος εκ των προτέρων από την αμφίρροπη θέση της ως νησί ή ως χερσόνησος- με στενούς δεσμούς στην ηπειρωτική Ελλάδα και την παράδοση των αγωνιστών της, αλλά και με την επτανησιακή καλλιέργεια, τη στραμμένη προς τη Δύση- Βενετία και Γαλλία, κυρίως όμως και μια μακρινή σχέση με το Ρομαντισμό της Σκωτίας στην οποία μοιάζει γεωγραφικά.

 Αν λοιπόν η Λευκάδα έπαιξε αυτόν το ρόλο στα γράμματά μας, έναν ρόλο καταλυτικό, δεν πρέπει να ξεχάσουμε και ένα υιοθετημένο τέκνο της, το Λευκάδιο Χερν, από μάνα Κυθηραία, τη Ρόζα Κασσιμάτη, που τον τριγύριζε παιδάκι σε όλη τη Λευκάδα, από τον οποίο και πήρε το όνομα του Λευκάδιος, και τον Ιρλανδό στρατιωτικό γιατρό, πατέρα του. 

Διάσημος για τα ταξίδια του, 

ιδίως στην Ιαπωνία (με την οποία ταυτίσθηκε εντελώς, είναι σήμερα διπλός ήρωας, των Ιαπωνέζων και των Λευκαδίων : ο άλλος που αξίζει να τον πολιτογραφήσουμε είναι ο αρχαιολόγος Dorpfeld, που θεώρησε τη Λευκάδα την Ομηρική Ιθάκη. Τα συγγράμματά του και οι ανασκαφές του πέτυχαν να θέσουν το Θέμα Λευκάδα στην προκλασσική εποχή, και τον ελλαδικό της πολιτισμό. Όταν όμως ο Όμηρος έγραφε- γιατί ασφαλώς έγραψε- «παρ' δ' ι σαν ώκεανο ίο ροάς και Λευκάδα Πέrρην», ό,τι και να εννοούσε, είτε τους γκρεμνούς, είτε το νησί, το είχε υπόψιν του ως κάτι ξεχωριστό από την Ιθάκη. Οι οπαδοί της Λευκάδας - Ιθάκης, θεωρούν το Λευκάδα πέrρη ως επίθετο -«λευκοί γκρεμνοί» αλλά και πάλι για τη Λευκάδα πρόκειται, όπως και να πάρουμε. Μ' αυτό καταλήγω να πω πως ξέχασαν σχεδόν σ" αυτόν τον ατελή απολογισμό του καλλιτέχνη Στάμιο, έναν σημαντικό διασπορικό Λευκάδιο, που τον χάσαμε πρόσφατα. Δυστυχώς δεν τον γνώρισα προσωπικά, αλλά εμπίπτει και αυτός στην ποιητική προοπτική ως «αφηρημένος εξπρεσσιονιστής» της Σχολής της Νέας Υόρκης.

Μου δόθηκε όμως η ευτυχία να γνωρίζω το Σικελιανό 

και η συνάντησή μου,

 όταν ήμουν νεαρός, με αυτόν Θα μου μείνει αξέχαστη.

 Είχε τη Λευκάδα στο αίμα του, και σχεδόν άκουγε κανείς 

το βουητό εκείνου   που απέπνεε η προσωπικότητά του. 

Όσο για τους διασπορικούς Λευκαδίτες, που σήμερα τιμούμε

 με αυτή τη συγκέντρωση, είναι αναρίθμητοι σε όλα τα επαγγέλματα, 

που είμαι βέβαιος ότι θα μνημονευθούν εδώ από τους ενδεδειγμένους συμμετέχοντες.

 Τους τιμώ και εγώ, χωρίς να τους γνωρίζω, με τη μικρή ετούτη προσφορά 

γύρω από την ποιητική διάσταση του αγαπημένου μας νησιού. 

Να μας ζήσει η Λευκάδα μας - στους αιώνες

 - και να ευδοκιμήσει και να προκόψει ο λαός της. 

Νάνος Βαλαωρίτης Παρίσι 8. 6. 98




Ο Νάνος Βαλαωρίτης γεννήθηκε στην Λωζάννη, στην Ελβετία και είναι γιος του Διπλωμάτη Κωνσταντίνου Βαλαωρίτη, γιου του Ιωάννη Βαλαωρίτη. Γράφει από νέος — πρωτοδημοσιεύει στα Νέα Γράμματα το 1939. Το 1944 δραπετεύει απ' την γερμανοκρατούμενη Ελλάδα μέσω του Αιγαίου στην Τουρκία, από εκεί στη Μέση Ανατολή και τελικά στην Αίγυπτο όπου συναντάει τον Σεφέρη ο οποίος υπηρετούσε την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση ως γραμματέας της ελληνικής πρεσβείας στο Κάιρο. Το 1944 μετά από προτροπή του Σεφέρη ο Βαλαωρίτης ταξιδεύει στο Λονδίνο για να βοηθήσει στην ανάπτυξη λογοτεχνικών δεσμών μεταξύ Ελλάδας και Βρετανίας. Συναντά τους Τ.Σ. Έλιοτ, Γ.Χ. Όντεν, Ντύλαν Τόμας και εργάζεται για τον Λούις ΜακΝις στο BBC. Εκτός από τη μελέτη αγγλικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου, κάνει και μεταφράσεις (στα αγγλικά) Ελλήνων μοντερνιστών ποιητών, μεταξύ των οποίων του Ελύτη και του Εμπειρίκου. Το 1947 εκδίδει την Τιμωρία των Μάγων, την πρώτη του ποιητική συλλογή, στο Λονδίνο. Από το 1954 μέχρι το 1960 συμμετέχει στην ομάδα των σουρεαλιστών του Παρισιού.


Το 1960 επιστρέφει στην Ελλάδα, και ανάμεσα 1963 και 1967 είναι ο εκδότης και διευθυντής του λογοτεχνικού περιοδικού Πάλι. Όταν η χούντα έρχεται στην εξουσία το 1967, νιώθει πως δεν έχει άλλη επιλογή παρά να αυτοεξοριστεί, έτσι το 1968 ταξιδεύει στις ΗΠΑ όπου και διδάσκει συγκριτική λογοτεχνία και δημιουργικό γράψιμο στο πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο, μια θέση που κράτησε για 25 χρόνια. Το 1983 βραβεύεται με το Α' Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Μερικές γυναίκες (ενώ είχε αρνηθεί ανάλογη βράβευση το 1958. Το 1976 είχε επίσης αρνηθεί την πρόταση να γίνει αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών). Το Δεκέμβριο του 2009 του απονεμήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολo του έργου του.https://el.wikipedia


==================================================