Περπάτησα όλο το πρωί, ψάχνοντας να βρω το χωριό Πηνελοπη Κοψιδα • 24 Αυγούστου 2017

Share 3


Της Πηνελόπης Κοψιδά



ΔΡΥΜΩΝΑΣ

Περπάτησα όλο το πρωί, ψάχνοντας να βρω το χωριό.
Περπάτησα στα στενά λιθόστρωτα σοκάκια. Όμορφα σπίτια, πέτρινα, ανακαινισμένα, σκεπασμένα με λευκό κεραμίδι, προσπαθούσαν να βρουν τη θέση τους στο χώρο, χωρίς να ενοχλήσουν, μέσα σ΄ένα σύνολο από μισογκρεμισμένους πέτρινους τοίχους, δέντρα και μνήμες.

Ο θνησιγενής χρόνος αφήνει ερείπια. Και αυτοί που έφυγαν, γιατί ο χρόνος τους τελείωσε, άφησαν τα σπίτια τους που έγιναν ερείπια. Κάποιοι απόγονοι όμως γύρισαν πίσω, αναστήλωσαν τα ερείπια κι έφτιαξαν όμορφα σπίτια, παρόμοια με τα παλιά.
Κάτι σαν τη μόδα που επαναλαμβάνεται μετά από κάποιες δεκαετίες. Όπως βρίσκουμε τα ρούχα της μαμάς μας σε κάποια άκρη της ντουλάπας και λέμε «α! αυτό ήρθε πάλι στη μόδα». Όμως τα καινούρια δεν είναι ίδια με τα παλιά. Είναι μια μίμηση…. Και αυτό είναι ξεκάθαρο. Τα παλιά δεν μπορούν πλέον να φορεθούν. Αντιπροσωπεύουν μια άλλη εποχή, όπως αυτή αποτυπώθηκε στα ρούχα της γενιάς εκείνης.

Κάπως έτσι και τα καινούρια σπίτια. Μοιάζουν ή ακόμα είναι τα ίδια τα παλιά, ανακαινισμένα. Όμως όταν στο ανακαινισμένο σπίτι, κρατάμε το τζάκι στη θέση που ήταν, αλλά για πολυτέλεια στη διακόσμηση, δεν πλησιάζει ούτε στο ελάχιστο την παλιά του χρήση. Τότε που ο ξεπαγιασμένος ξωμάχος γύριζε σπίτι του, μετά την ολοήμερη σκληρή δουλειά και το άναβε για να ζεσταθεί, να μαγειρέψει το φαγητό και να καθίσει δίπλα του να κάνει τον απολογισμό της μέρας και να σχεδιάσει τις δουλειές της επόμενης.



Οι θολωτές πόρτες στα κατώγια περίμεναν τα ζώα φορτωμένα με τις ελιές ή τα σταφύλια, να ξεφορτώσουν, να ξεδιψάσουν και να μπουν μέσα να ξεκουραστούν και να προφυλαχθούν από το κρύο. Τώρα αυτοί οι ίδιοι θόλοι αποτελούν περίτεχνη διακόσμηση στις εισόδους των σπιτιών, όσων γύρισαν πίσω κι έκαμαν τ΄ανώγεια και τα κατώγεια όμορφες κατοικίες.

Κι είναι κακό αυτό; Όχι βέβαια! Είναι το καλύτερο που θα μπορούσε να συμβεί. Άνθρωποι, αγαπώντας τον τόπο και τις ρίζες τους και τιμώντας τους προγόνους και το παρελθόν τους, έδωσαν νέα ζωή στις πέτρινες σκάλες, στα μπαλκόνια και στις αυλές τους. Αυτή είναι μια ευτυχής συνέχεια. Ούτως ή άλλως, άλλη δεν υπάρχει. Ο χρόνος προχωρεί, οι άνθρωποι φεύγουν, οι εποχές και οι καταστάσεις αλλάζουν. Όλα ακολουθούν μια κίνηση προς τα εμπρός, μια κίνηση που πότε καταστρέφει, πότε δημιουργεί, πότε μεταλλάσει και πότε εξελίσσει. Κοινό μυστικό επιβίωσης, η προσαρμογή.



Η μετανάστευση, εσωτερική κι εξωτερική, ρήμαξε το χωριό. Αλλά το χωριό, παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις όσων αγωνιούσαν για την τύχη του, δύο και τρεις δεκαετίες πίσω, δεν πέθανε… επιβίωσε. Προσαρμόστηκε, κι ίσως ταιριάζει να πούμε ότι μεταβλήθηκε σε θερινό προορισμό. Η αγάπη για τις πέτρες, τους τοίχους, τις ξερολιθιές και τα δέντρα, κληρονομήθηκε μαζί μ΄αυτά, στους απογόνους. Κι όλο γυρνάνε πίσω και δίνουν με το δικό τους τρόπο συνέχεια και ζωή στο χωριό.
Εγώ, όμως, περπάτησα όλο το πρωί για να βρω το χωριό. Το χωριό που ήξερα. Αλλά αυτό το χωριό δεν υπήρχε…

Όταν μεσολαβούν χρόνοι πολλοί και βλέπεις κάποιον άνθρωπο, ξαφνιάζεσαι στην αρχή από την εξωτερική του αλλαγή. Όμως δεν λυπάσαι, απλώς προσπαθείς να διακρίνεις την ομορφιά της σοφίας που του χάρισαν τα χρόνια. Όταν αντικρίζεις όμως, μετά από χρόνια ένα σπίτι λυπάσαι. Όχι μόνο για την πιθανή φθορά του, αλλά κυρίως γιατί αυτό το σπίτι έπαιρνε ζωή από αγαπημένους ανθρώπους που τώρα δεν υπάρχουν. Τα σπίτια έχουν αυτό το χαρακτηριστικό. Συνήθως ζουν πιο πολύ από τους ανθρώπους….



Το χωριό που έψαχνα δεν υπήρχε. Ή καλύτερα να πω, κάποιες φορές το συνάντησα εκείνο το πρωί, αλλά είχε μια διαφορετική σύσταση. Ήταν άυλο. Αποτελούνταν από ασπρόμαυρες εικόνες και ήχους που διαρκούσαν λίγο και χάνονταν και από γκρεμισμένους τοίχους που παρέμεναν εκεί, σταθεροί στις αισθήσεις.

Περπάτησα στα στενά σοκάκια. Πολλά είχαν μεταβληθεί σε αδιέξοδα, κλεισμένα από χώμα, πέτρες και βλάστηση. Μπροστά στα μάτια μου εκτυλισσόταν η διαρκής μάχη ανάμεσα στα έργα των ανθρώπων και τη φύση. Τη φύση που υπομονετικά, αλλά αργά και σταθερά, όταν της δίνεται η ευκαιρία, ανακαταλαμβάνει το χώρο από τον οποίο εκδιώχθηκε, απλώνοντας ρίζες και κλαδιά στα αδιάβατα πλέον σοκάκια.



Κοίταζα μέσα από τα ορθάνοιχτα παραθυρόφυλλα και με συγκλόνιζε το παράδοξο… να είμαι εγώ απ΄έξω και η φύση να με κοιτά θριαμβευτικά από μέσα. Ολοπράσινα κλαδιά δέντρων, είχαν βρει τη θέση τους ανάμεσα στα δοκάρια που στήριζαν κάποτε το πάτωμα και κάθε λογής αγριόχορτα στόλιζαν σαν παρτέρια τα χωνεμένα στους χοντρούς πέτρινους τοίχους κοιλώματα, που κάποτε ήταν τα ντουλάπια του σπιτιού.
Είδα εικόνες των πρώτων παιδικών μου χρόνων, να αναδύονται για λίγο και να ξεθωριάζουν, να σβήνουν, αφήνοντας την λαχτάρα μου ακόρεστη.



Άκουσα γέλια και παιδικές φωνές και είδα παιδικά παντελονάκια να στρίβουν στις γωνιές των δρόμων. Ένα μακρύ φουστάνι να χάνεται στο δροσερό, σκοτεινό κατώι, κρατώντας ένα δεμάτι άχυρο. Άκουσα μακρινά βελάσματα από τους στάβλους και είδα καπνισμένες κατσαρόλες να κοχλάζουν πάνω στην πυροστιά.

Κι όλο έσβηναν, έσβηναν κι εγώ φωτογράφιζα ότι έμενε και προχωρούσα σ΄άλλη γειτονιά με τη λαχτάρα να μου εμφανιστούν νέες εικόνες.

Κι έτσι περιπλανήθηκα ώρα πολύ. Κι όταν ο ήλιος άρχισε να βάφει χρυσοκόκκινο το πέλαγος, ένιωσα τελικά ότι μ΄άγγιξε κι εμένα η σοφία του χρόνου. Κι είπα: το χωριό που ψάχνω δεν υπάρχει πια… το χωριό που ψάχνω το κουβαλάω μέσα μου…

http://aromalefkadas.gr/περπάτησα-όλο-το-πρωί-ψάχνοντας-να-βρω

Η Σχεδία του Οδυσσέα ! για πρώτη φορά στην Πάτρα Μια μελέτη από τον Λευκαδίτη Αρχιτέκτονα Μάριο Σίδερη που αφιέρωσε τη Ζωή του στον Όμηρο και τα Ομηρικά έπη ! προλογίζει η Αρχιτέκτων Συγγραφέας χαρά Παπαδάτου -Γιαννοπούλου

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Σχεδία του Οδυσσέα 

Ο Σύλλογος Λευκαδίων Πάτρας «Η ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ»

έχει την τιμή και την χαρά να σας προσκαλέσει 

το Σάββατο, 19 Μαίου 2018 και ώρα 19.00 μ.μ στην Αίθουσα Αγοράς Αργύρη

στην διάλεξη του εκλεκτού Λευκαδίτη Αρχιτέκτονα, Μάριου Σίδερη

με θέμα: Η Σχεδία του Οδυσσέα.

Ο Μάριος Σίδερης έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του 

στην μελέτη του Ομήρου.

Η διάλεξή του αυτή , αφορά στην αναπαράσταση και προσέγγιση 

της Σχεδίας του Οδυσσέα μέσω των αναφορών στο έπος,

με ανάλυση αστρονομικών και ναυπηγικών δεδομένων,

αλλά και κανόνων ναυσιπλοΐας. 

Προλογίζει: η Αρχιτέκτων- Συγγραφέας : κ. Χαρά Παπαδάτου - Γιαννοπούλου

Θα ακολουθήσει συζήτηση. 

Για το Δ.Σ. :

ο Πρόεδρος Γιάννης Σίδερης, η Γραμματέας Ελένη Περδικάρη

Ο Λευκαδίτης Αρχιτέκτονας,κ.Μάριος Σίδερης εσπούδασε Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο όπου ευτύχισε να έχει μεγάλους Καθηγητές , όπως τους αείμνηστους δασκάλους Π. Μιχελή, Α. Ορλάνδο, Δ. Πικιώνη και Ν. Χατζηκυριάκο – Γκίκα. 

Ταυτόχρονα εξασκούσε πάντοτε και τη μεγάλη του αγάπη, τη ζωγραφική. Επί μεγάλο χρονικό διάστημα χρημάτισε μέλος της Ορχήστρας Εγχόρδων της Καλλιτεχνικής Εταιρίας Επιστημόνων.Ο Μάριος Σίδερης έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στην μελέτη του Ομήρου.

Η έρευνά του επικεντρώθηκε κυρίως στην αναζήτηση της Ομηρικής Ιθάκης. Η διάλεξή του αυτή , αφορά στην αναπαράσταση και προσέγγιση της σχεδίας του Οδυσσέα μέσω των αναφορών στο έπος, με ανάλυση αστρονομικών, ναυπηγικών δεδομένων αλλά και κανόνων ναυσιπλοΐας.

«Όλοι μαζί μ’ ένα σκοπό»

Εκδήλωση   για την  154η επέτειο της Ένωσης των Επτανήσων με τη

Μητέρα Ελλάδα.Kυριακή 20 Μαΐου 2018,


                                                Οι Eπτανησιακοί Σύλλογοι Πάτρας ,

 των Λευκαδίων Πάτρας Η ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ ,των εν Πάτραις Κερκυραίων, 

των εν Πάτραις Κεφαλλήνων 

των εν Πάτραις Ζακυνθίων,και Ιθακησίων 

με τη στήριξη της Περιφέρειας Δυτ. Ελλάδας,

παρουσιάζουν την Κυριακή 20 Μαΐου 2018, 

στο Συνεδριακό Κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών 

την Συμφωνική Λαϊκή Ορχήστρα Εν Χορδώ 

υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Μαέστρου Θοδωρή Γεωργόπουλου ,

 και τον Γεράσιμο Ανδρεάτο 

στην παράσταση «Όλοι μαζί μ’ ένα σκοπό» 

σε μία εκδήλωση με στόχο τη συγκέντρωση οικονομικής ενίσχυσης 

,για την αποπεράτωση των έργων αποκατάστασης

 του ιστορικού σεισμόπληκτου Ι.Ν. Αγίου Γερασίμου Πατρών.

Ερμηνεύουν: Γεράσιμος Ανδρεάτος, Δημήτρης Δημόπουλος, 

Γιούλη Ασημακοπούλου, Ανδριάννα Τσαγκάρη.

Συμμετ

έχουν: Ορχήστρα Πνευστών «Πατρεύς» και η Χορωδία Πανεπιστημίου Πατρών.

Όλοι 

οι καλλιτέχνες ανεξαιρέτως, προσφέρθηκαν εγκάρδια και συμμετέχουν αφιλοκερδώς. 

Τους ευχαριστούμε θερμά.

Η εκδήλωση οργανώνεται από τους Συλλόγους Επτανησίων της Πάτρας 

στα πλαίσια των εκδηλώσεων της 154ης επετείου της Ένωσης των Επτανήσων

 με τη στήριξη της Περιφέρειας Δυτ. Ελλάδας.

Ώρα προσέλευσης 8:00 μ.μ. ΄Ωρα έναρξης 8:30μ.μ.

Διάθεση προσκλήσεων από τα Δ.Σ. των Συλλόγων 

και από τα βιβλιοπωλεία Discover και Γωνιά του βιβλίου

ΟΙ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΕΣ ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΚΗΦΗ ΚΑΡΥΑΣ 12/03/2015 15:04VIEWS: 416

You are here: Home » Άρθρα από την εφημερίδα » ΟΙ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΕΣ ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΚΗΦΗ ΚΑΡΥΑΣ





Της Γεωργίας Αραβανή

Τα ΚΗΦΗ Καρυάς είναι ένα Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας Ηλικιωμένων που στεγάζεται στο δημαρχείο του χωριού και είναι το μοναδικό που υπάρχει στο νησί μας. Το μόνο σίγουρο βέβαια είναι, πως για όλες τις γιαγιάδες που το επισκέπτονται καθημερινά, δεν είναι απλώς και μόνο αυτό. Είναι η διέξοδός τους, η χαρά τους, η παρέα τους. Είχα ακούσει τόσες φορές τη γιαγιά μου, να παινεύει και να λησμονεί ‘’τις κοπέλες’’, όπως χαρακτηριστικά λέει, αν λείψει κάποιες μέρες, που ήθελα από κοντά να διαπιστώσω αυτή την ανάγκη της, αυτό το δέσιμο με το χώρο και τα πρόσωπα.



Την Τρίτη το πρωί βρέθηκα λοιπόν στα ΚΗΦΗ και μίλησα με την υπεύθυνη, κα Σοφία Σταύρακα. Πολύ γλυκιά και φιλόξενη, η κα Σταύρακα είναι υπεύθυνη του προγράμματος από την στιγμή που ξεκίνησε. Από το 2005 όπως λέει κι η ίδια συμπορεύεται με ηλικιωμένους που βρίσκονται κοντά της μέχρι και σήμερα. Όπως μας ενημερώνει ‘’Το Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας Ηλικιωμένων λειτουργεί βάσει ενός ευρωπαϊκού προγράμματος, με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ, εδώ και μια δεκαετία στην Καρυά, κι ενώ αρχικά υπαγόταν στον δήμο Καρυάς, σήμερα υπάγεται στο δήμο Λευκάδας. Το πρόγραμμα εξυπηρετεί σήμερα 25 άτομα.’’

Τι γίνετε όμως με το προσωπικό που έχουν τα ΚΗΦΗ; Είναι επαρκές για τη φροντίδα τόσων ατόμων;

‘’Οι εργαζόμενοι εδώ είμαστε τέσσερα άτομα με την ειδικότητά του ο κάθε ένας. Εγώ είμαι η νοσηλεύτρια του προγράμματος, άλλα δύο άτομα είναι κοινωνικοί φροντιστές κι υπάρχει κι ένα ακόμη που έχει την θέση του βοηθητικού προσωπικού’’ απαντά η κα Σταύρακα.

Στα ΚΗΦΗ Καρυάς εντύπωση μου έκανε, με το που μπήκα στο χώρο, η έλλειψη ανδρών. Όπως με ενημέρωσε η υπεύθυνη ‘’ Οι άνδρες που είναι εγγεγραμμένοι είναι μόλις τέσσερις σε σχέση με τις γυναίκες που ξεπερνούν τις είκοσι, η αλήθεια είναι πως είναι κυρίως γυναικοκρατούμενο το Κέντρο.’’

Και συνεχίζουμε με το πιο σημαντικό κομμάτι του Κέντρου Φροντίδας, την άμεση βοήθεια και ενασχόληση με τους ηλικιωμένους που βρίσκονται εκεί. Ζητώ από την κα Σταύρακα να μου περιγράψει κάποιες από τις παροχές που τους προσφέρουν ‘’Κάθε πρωί, με το αυτοκίνητο της βοήθειας, μεταφέρουμε τους ηλικιωμένους που δεν μπορούν να έρθουν με τα πόδια μέχρι εδώ. Μεταφέρουμε κόσμο κι από τα γύρω κοντινά χωριά, όπως Πηγαδησάνοι και Λαζαράτα. Μόλις μαζευτούμε όλοι εδώ, σερβίρεται το πρωινό στην κάθε μία, και λίγο αργότερα το δεκατιανό. Μετά αρχίζουν οι δραστηριότητες. Κάποιες μέρες ασχολούμαστε με χειροτεχνίες, όπως ας πούμε τα Χριστούγεννα φτιάξαμε στολίδια από ζύμη και τα κρεμάσαμε στο δέντρο μας. Άλλες πάλι τους διαβάζουμε βιβλία, λέμε ιστορίες και τραγούδια και φυσικά πλέκουμε και κεντάμε παρέα. Παράλληλα με αυτά είμαστε υπεύθυνες και για την υγεία τους. Συχνά τους παίρνουμε την πίεση, τους δίνουμε τα φάρμακά τους, τους γράφουμε τα φάρμακα στο γιατρό και πηγαίνουμε να τους τα αγοράσουμε για να τις διευκολύνουμε και φυσικά τους κάνουμε και τα ψώνια που θέλουν’’.

Μέσα σ’αυτό το οικείο και φιλόξενο κλίμα που διέπεται από αγάπη και ασφάλεια αναρωτιέμαι πως είναι να δουλεύεις εδώ ‘’ Εμένα είναι το καλύτερό μου. Μου αρέσει πάρα πολύ που δουλεύω εδώ. Δέκα χρόνια τώρα είναι σαν το δεύτερο σπίτι μου. Τους ξέρω όλους προσωπικά, με ξέρουν κι αυτοί, με εμπιστεύονται νιώθω την αγάπη τους και την ανάγκη τους πολλές φορές και τους έχω ξεχωριστά έναν έναν στην καρδιά μου. Επίσης μαθαίνω πράγματα κοντά τους, καθώς από έναν ηλικιωμένο άνθρωπο μπορείς να πάρεις πολλά μαθήματα για τη ζωή. Είναι μια πολύ ωραία εμπειρία για μένα.’’



Όταν το λόγο πήραν οι πρωταγωνίστριες η συνέντευξη έγινε ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Όλες τους με ένα πλατύ χαμόγελο με υποδέχθηκαν και θέλησαν να μου μιλήσουν για την καθημερινότητά τους στα ΚΗΦΗ. Η Γιαγιά Ευαγγελούλα λέει πως έρχεται 9 χρόνια στα ΚΗΦΗ. Περνάνε πολύ καλά εδώ, κι είναι όλες πολύ ευχαριστημένες από τα κορίτσια που τις φροντίζουν. Όλες μου εκμυστηρεύονται πως οι άντρες του χωριού προτιμούν να πηγαίνουν στα καφενεία κι όχι στα ΚΗΦΗ γι αυτό και βρίσκονται κυρίως γυναίκες εκεί. Η Γιαγιά Ακριβούλα αναφέρει πως καθημερινά ασχολούνται με το εργόχειρο και με άλλες χειροτεχνίες που φτιάχνουν με τις υπεύθυνες, αυτό γεμίζει πολύ ευχάριστα και δημιουργικά το χρόνο τους. Η γιαγιά Σταμάτα στην συνέχεια μου λέει πως είναι η πιο μεγάλη εκεί μέσα, κι όμως το καλαμπούρι και το κέφι της της κόβουν τουλάχιστον μια δεκαετία ‘’Όλο γυναίκες είμαστε εδώ, όλα τα χουμε, οι άντρες μας λείπουν’’ μου λέει χιουμοριστικά και ξεκαρδιζόμαστε όλοι στα γέλια. Ενώ η Γιαγιά Δημήτρω πλέκοντας ένα κασκόλ συνεχίζει το ευχάριστο κλίμα και στην ερώτησή μου για ποιον το φτιάχνει μου απαντά ‘’ Για τον Βαρουφάκη’’ !

Η Γιαγιά Τασούλα μας κάνει την τιμή στην συνέχεια και απαγγέλλει ένα ποίημα που έγραψε μόνη της για την Καρυά και όπως λένε όλες οι γιαγιάδες θέλουν να ακουστεί γιατί αυτές θα φύγουν κάποια στιγμή και θέλουν να το ξέρει ο κόσμος.



Εδώ σε τούτο το χωριό, εδώ κι εξήντα χρόνια
Όπου εκατοικούσανε παππούδες και εγγόνια
Τώρα οι παππούδες πέθαναν και τα παιδιά γεράσαν
Και τα εγγόνια έφυγαν κι οι πλάτανοι αδειάσαν
Και λίγος κόσμος έμεινε για να το προστατεύει

Το καλοκαίρι που΄ρχεστε , να βρίσκετε τραπέζι,
να κάθεστε στο πλάτανο να πίνετε το ποτό σας
να ξέρετε ο τόπος αυτός, πως είναι ο δικός σας
Ετούτος ο τόπος έβγαλε, πάρα πολλούς ανθρώπους,
Εργάτες κι επιστήμονες, μα ζούνε σ΄άλλους τόπους
Παρακαλώ σε όλους σας εδώ για να επιστρέφουν
Στο αγαπημένο τους χωριό, και να το προστατεύουν,
Και στης Καρυάς το πλάτανο, να ρθούνε να καθίσουν
Τον Άγιο Σπυρίδωνα να παν να προσκυνήσουν.

Οι περισσότερες με ένα εργόχειρο στο χέρι πλέκουν και κεντάνε για τα εγγόνια τους. Όπως η γιαγιά Αρτέμω που ήρεμα κεντούσε κάτι στη γωνίτσα της. Όπως μου λένε έμαθαν πολλά η μία από την άλλη. Άλλες ήξεραν να πλέκουν σκουφάκια, άλλες κασκόλ, άλλες καζάκες και τώρα τα ξέρουν όλες όλα! Η γιαγιά Πιπίνα με τη σειρά της, κένταγε με το βελονάκι της για να περνά η ώρα όπως ανέφερε ενώ ήταν η μόνη που με προλάβαινε στις ερωτήσεις και μου πήρε ίσως αυτή συνέντευξη. Όσες δυσκολεύονται από την άλλη, λόγω μειωμένης όρασης ή δυσκολίας στα χέρια , να ασχοληθούν με κάποιο εργόχειρο κάνουν πολύ καλή παρέα μεταξύ τους όπως διαπίστωσα.

Το έργο του ΚΗΦΗ Καρυάς είναι σίγουρα πολύτιμο, καθώς κάνει καθημερινά τουλάχιστον 20 ψυχές χαρούμενες. Οι γιαγιάδες που γνώρισα θα μου μείνουν σίγουρα χαραγμένες στην καρδιά, όχι απλώς γιατί μοιάζουν με τη δική μου γιαγιά, αλλά γιατί φαίνονται χορτασμένες από τη ζωή, με πολύ αγάπη και χαρά μέσα τους, κι είναι όλες αξιοθαύμαστες!



Ευχαριστώ μία μία ξεχωριστά για την τιμή που μου έκαναν τις Γιαγιά Μαρία, Γιαγιά Χαρίκλεια, Γιαγιά Τασούλα, Γιαγιά Αρτέμω, Γιαγιά Ακριβούλα, Γιαγιά Ευαγγελία, Γιαγιά Ειρήνη, Γιαγιά Ελένη, Γιαγιά Μαρία, Γιαγιά Γκόλφω, Γιαγιά Δήμητρα, Γιαγιά Βασιλική, Γιαγιά Ανθίτσα, Γιαγιά Πιπίνα, Γιαγιά Ευαγγελία, Γιαγιά Τασούλα, Γιαγιά Ευαγγελία, Γιαγιά Ελένη, Γιαγιά Σταμάτα.


http://www.nealefkadas.gr 

από τις 27 Απριλίου 2018 έως και Κυριακή 13 Μαΐου 2018. με την στήριξη και του Συλλόγου Λευκαδίων Πάτρας , ανεβαίνει στο θέατρο Αντίμετρο η κωμωδία του Ντάριο Φο «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού»

 · 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Πάτρα 28-3-2018

Ο Σύλλογος Λευκαδίων Πάτρας «Η Φανερωμένη» προσκαλεί τα μέλη και τους φίλους του Συλλόγου να παρακολουθήσουν έως και Κυριακή 13 Μαΐου 2018 , Το έργο του Νατάριο Φο «Ο Τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού» στη σκηνή του θεάτρου Αντίμετρο, στην οδό Φαβιέρου, στην--Πάτρα

Κάθε Παρουσία Λευκαδίτη μέλους ή Φίλου του Συλλόγου των Λευκαδίων της Πάτρας , ενισχύει το Σύλλογο των Λευκαδίων της Πάτρας γι αυτό παρακαλούμε η ως άνω Ιδιότητά κάθε μέλους ή φίλου του Συλλόγου να δηλώνεται στην είσοδο του θεάτρου

Ο Σύλλογος ευχαριστεί τον κ Μίλτο Σπυρόπουλο για την προσπάθεια της ενίσχυσης των οικονομικών του Συλλόγου μέσω της εξαιρετικής αυτής θεστρικής παράστασης .

Δυό λόγια για το έργο !

Ένας σχιζοφρενής ύποπτος, από ανακρινόμενος, μετατρέπεται σε ανακριτή στα κεντρικά γραφεία της Αστυνομίας , και μεταμφιεσμένος σε ανώτατο δικαστικό ..............................

η συνέχεια στο θέατρο για να γευτείτε και ,να νοιώσετε ,από κοντά μέσα από το γνωστό τρελλό χιούμορ του Ντάριο Φο, που δεν αφήνει τίποτε ορθιο ,τον Μεγάλο προβληματισμό για τα προβλήματα που θέτει η Κοινωνία του ΣΗΜΕΡΑ !!!!

Στην Αθήνα έχει παρουσιαστεί με επιτυχία από τον Σπύρο Παπαδόπουλο.

σκηνοθεσία Μίλτος Σπυρόπουλος

Σκηνικά κουστούμια Θεοδώρα Τσούλου

Μουσική Στίχοι Χρήστος Γιαννόπουλος

Παίζουν Μίλτος και Κώστας Σπυρόπουλος ,Ηλίας Αναστασόπουλος 

Γεωργόπουλος Κώστας , Τζένη Μιχαλοπούλου

παραστάσεις Παρασκευή Σάββατο 21.30

Κυριακή 20.30

Είσοδος 10 ευρώ Για Φοιτητές άνεργους Πολύτεκνους 8. ευρώ 

Με τιμή για τον Σύλλογο

ο Πρόεδρος Τα μέλη

Συμμετοχή του Συλλόγου μας στις εκδηλώσεις Πρωτομαγιάς 2018

Ο Σύλλογος Λευκαδίων Πάτρας "Η Φανερωμένη"

 με το χορευτικό του τμήμα   θα πάρει μέρος

 στη "Γιορτή Χορευτικών Συγκροτημάτων - Πρωτομαγιά 2018"

 στα πλαίσια των εκδηλώσεων

του Δήμου Πατρέων για την Πρωτομαγιά 

στις 30-4-2018 στην πλατεία των Υψηλών Αλωνίων. 

Υπεύθυνος χορευτικού τμήματος :

 κ. Γρηγόρης Μικρώνης (με καταγωγή από Λευκάδα)

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων 

στις πλατείες Υψηλών Αλωνίων και Ομονοίας έχει ως εξής:

ΠΛΑΤΕΙΑ ΥΨΗΛΩΝ ΑΛΩΝΙΩΝ 

Παραμονή Πρωτομαγιάς 30-4-2018

19.30 - 21.30 ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΙ ΧΟΡΟΙ ΑΠΟ ΧΟΡΕΥΤΙΚΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ 

ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΠΑΤΡΕΩΝ

Πρωτομαγιά  1-5-2018

20.00 - 22.00 ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΕΟΝΤΗ

 με τους ερμηνευτές ΜΙΛΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ ΚΑΙ ΙΩΑΝΝΑ ΦΟΡΤΗ

ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΜΟΝΟΙΑΣ

21.00 - 24.00 ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΟΥ ΧΟΡΕΥΤΙΚΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΠΑΤΡΕΩΝ

Με ομιλητή τον τ. Γραμματέα του Συλλόγου μας , συγγραφέα κ.ΛΑΜΠΡΟ. ΒΡΕΤΤΟ το Φιλολογικό Βραδινό της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πατρών στις 23 Απριλίου 2018 .Θέμα: “Σώμα και ψυχή”

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

 Η Εταιρεία Λογοτεχνών Ν. Δ. Ελλάδας, 

η Δημοτική Βιβλιοθήκη Πολιτιστικός Οργανισμός Δήμου Πατρέων 

και ο Σύλλογος Λευκαδίων Πάτρας “Η Φανερωμένη” 

Σ α ς π ρ ο σ κ α λ ο ύ ν

 στο   Φιλολογικό Βραδινό της Δευτέρας 23 Απριλίου 2018 και ώρα 7 μ.μ. στην αίθουσα του 

αναγνωστηρίου της Δημοτική Βιβλιοθήκης (Μαιζώνος 110), 

στο οποίο θα μιλήσει ο εκπαιδευτικός - 

συγγραφέας ΛΑΜΠΡΟΣ Σ. ΒΡΕΤΤΟΣ με θέμα: “Σώμα και ψυχή” 

Την εκδήλωση θα προλογίσει και 

θα συντονίσει ο πρόεδρος της Εταιρείας Λογοτεχνών Ν.Δ. Ελλάδας Λεωνίδας Μαργαρίτης

 Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.

 ΤΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

Η ΒΡΥΣΗ ΜΑΣ Η ΑΧΥΡΕΝΑ - «Κερατάδες Αλεξανδρίτες

http://www.kolivas.de/archives
Γράφει ο συνεργάτης μας Αιθεροβάμων…

Ενός περίπου, χιλιόμετρου απόσταση από την πλατεία μας (Πλατεία Φωτεινού στα Λαζαράτα) του δρόμου που πάει προς Αλέξανδρο, είναι η βρύση μας η Αχύρενα (ίσως την είπανε έτσι γιατί κάποτε το καλοκαίρι στερεύει και δεν κρατάει νερό, ούτε .άχυρα!)


........................................

Σούρουπο πήγε να γεμίσει τη βαρέλα της στη βρύση η όμορφη χήρα η Μαριγούλα η Βιόλενα. Ψηλή, λυγερή, γαλανομάτα με πρόσωπο, χέρια, πόδια τριανταφυλλένια.

Ζεστή γυναίκα κι έχουν να λένε τάχα, πως αν έμεινε χήρα στα τριάντα πέντε της χρόνια, η δική της η κάψα ήτανε η αφορμή.
Τον έφαγε η λυσσάρω τον καημένο τον Αντώνη (τον άντρα της) λέγανε.
Την πήρε χαμπάρι πως πάει για τη βρύση ο γείτονας της ο Ζώης ο Βαλτσόλας τριανταπεντάρης κι αυτός και παντρεμένος, που από καιρό της «τα' ριχνε», μα που δε μπορούσε να τη ξεμοναχιάσει. Στενός ο κύκλος.
Κι ύστερα, βλέπεις, «ο λόγγος έχει αυτιά κι ο κάμπος μάτια», που λένε.
Ύστερα κι η Μαριγούλα μ' όλη την κάψα της σάρκας της, που δύσκολα μπορούσε να κρύψει μέσα στα μαύρα φουστάνια της και τις κατάμαυρες σπαλέτες, μανδήλες και ποδιές της, δεν ήθελε να πέσει τ' όνομά της στις φαρμακερές γλώσσες της γειτονιάς.
Την πήρε λοιπόν χαμπάρι ο Ζώης που την παρακολουθούσε πάντα κι ώσπου να φτάσει στη βρύση, νάτονε κι αυτός καβάλα στον ξέστρωτο γάιδαρό του, τάχατες για να τον ποτίσει.
Από πολλή ώρα είχανε σταματήσει οι χωριανές το πήγαινε έλα στη βρύση για νερό.
Οι δουλευτάδες στ' αμπελοχώραφα είχανε πια μπεί στο χωριό, τα κοπάδια θ' αργούσαν να περάσουν για το πότισμα και περαστικός κανένας δεν περνούσε.

Γλυκό απριλιάτικο δειλινό και κει ψηλά στους Αγίους Αποστόλους κάποιος μάγος ζωγράφος είχε βάψει τους ουρανούς με χίλια γλυκά ρόδινα χρώματα.

Έβαλε τη βαρέλα της η Μαριγούλα στο κανάλι να γεμίσει κι αυτή σκυμμένη απάνω της τύλιγε ένα πλατανόφυλλο για να βουλώσει τη βίγλα της βαρέλας της.
Ωστόσο, αν και σκυμμένη, ένοιωσε το διάνεμα του Ζώη.
Ήταν δα απ' τις γυναίκες που καθώς λένε « έχει κι ο κ.. τους μάτια».
Τον ένοιωσε να πλησιάζει μα έκανε την ανυποψίαστη τάχα και σκυμμένη προσπαθούσε να βουλώσει τη βίγλα. Μα έτσι προκλητικά σκυμμένη καθώς ήτανε, κι όπως μια χρυσόξανθη πλεξούδα απ' τη μαύρη της μαντήλα κι ανακατεμένη στα μαύρα της φορέματα φώναζε για την ομορφιά και τα νιάτα της, γινότανε πιο επιθυμητή.
Ο Ζώης την πλησίασε και κάτι μουρμούρισε σαν χαιρετισμό μα εκείνη έκανε πως δεν άκουσε. Τράβηξε το γάιδαρό του προς τον κορίτο για να τον ποτίσει μα εκείνος που δε διψούσε στύλωσε τα μπροστινά του πόδια και ούτε ήθελε το άτιμο το ζωντανό να προχωρήσει και να πλησιάσει τον κορίτο.
Το μάτι του Ζώη γυάλιζε που γυάλιζε.
Ήτανε πάνω στην προκλητικά σκυμμένη γυναίκα και κάποια στιγμή, αφήνοντας το κατραμόσχοινο, της ρίχτηκε.
Εκείνη δεν αντιστάθηκε. Μονάχα του' πε παρακαλεστικά, τάχα:
- Μη, κ'μπάρε Ζώη! Δεν κάνει, είναι αμαρτία.
- Κιο δε θα σε σφάξω ..
- Μη! Είναι αμαρτία.
- Κιο δεν είναι Παρασκευή.
- Ναι, παραδέχτηκε εκείνη. Σάββατο είναι, μα είναι αμαρτία.
- Μα τι οβριός είμαι, της απάντησε, ενώ τα χέρια του σφίγγανε τη ζουμερή σάρκα της.
- Είναι αμαρτία κ'μπάρε, έλεγε και ξανάλεγε εκείνη.
- Αμαρτία - ξαμαρτία, εσύ φταις που μου τουρλώθηκες έτσι. Δεν σε χαρίζω σήμερα.
Όμως, εκείνη τη στιγμή ένα ξαφνικό ποδοβολητό ζώων και φωνές ανακατεμένες με γέλια ακούστηκαν πέρα από το πρόβαλμα της βόλτας.
Ήταν κάποιοι Αλεξανδρίτες, που καθυστερημένοι γυρίζανε απ' τη Χώρα στο χωριό τους.
Πετάχτηκε επάνω ξαναμμένη η Μαριγούλα αναμμένη ροδοκόκκινη.
- Σα δε ντρέπεσαι κ'μπάρε Ζώη! Ντροπή σου!

Ο Ζώης τα' χασε. Τραβήχτηκε πίσω, άρπαξε το σχοινί του γαϊδάρου και τον τράβηξε πέρα στον πλάτανο βλαστημώντας.
Κερατάδες Αλεξανδρίτες!

Πίσω από το μπουλούκι που προσπέρασε με συζητήσεις και γέλια ερχότανε κι η Δημητρούλα του Νταραμά, μια γεροντοκόρη κάπου εξήντα χρονών, που ζούσε μόνη κι έρμη η άχαρη, για να γεμίσει την τζετζερούλα της.


Έτσι και να ήθελε η χήρα η Μαριγούλα να ξεφύγει ή να ξεμείνει δε μπορούσε πιά. Περίμενε λοιπόν να γεμίσει τη τζετζερούλα της εκείνη και κίνησε μαζί της για το χωριό μουρμουρίζοντας κι αυτή, μέσα της όμως: «Κερατάδες Αλεξανδρίτες.»

MEGALI PETRA (Kevalikefta) amaizing beach / Lefkada / GoPro Hero FHD

Porto Katsiki - queen of Lefkada island

GREECE LEFKADA 2017

Kathisma beach, Lefkada

Η αγορά της Λευκάδας – Του Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη

Κωνσταντίνος Σκλαβενίτης • 28 Ιουνίου 2017

FacebookTwitterPinterestGoogle+Ανταλλαγή

Ένα νέο εκπληκτικό σκίτσο του Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη για την Λευκάδα. Πρόκειται για μια νέα σειρά σκίτσων με θέματα από γωνιές, σοκάκια, πλατείες, εκκλησιές της Λευκάδας. Ένα ταξίδι στο χρόνο και στις μνήμες του δημιουργού που θα έχουμε τη χαρά να παρουσιάζουμε.
http://aromalefkadas.gr

<< Ώ γλυκύ μου έαρ ,γλυκύτατό μου Τέκνον ! >> στο εκκλησάκι του Αγίου Θωμά στην Αχαϊα Κλάους με Ψαλμωδούς την Χορωδία του Συλλόγου των Λευκαδίων Πάτρας Η Φανερωμένη και Μαέστρο την κ. Δήμητρα Αψόμωτου .

Οι φίλοι και οι επισκέπτες της ΑΧΑΪΑ CLAUSS θα έχουν και φέτος την ευκαιρία να ψάλουν τα εγκώμια του Επιταφίου στο γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Θωμά, που έχει χτίσει ο Γουσταύος Κλάους εντός της Οινοποιίας του, στις 4..00 το απόγευμα της Μεγάλης Παρασκευής , μαζί με την Χορωδία του Συλλόγου των Λευκαδίων Πάτρας Η Φανερωμένη με Μαέστρο την Δήμητρα Αψόμωτου . 

Μαζί της οι : Γασπαρινάτος Δημήτρης , Γασπαρινάτου Γιόλα { Υψίφωνος } Δήμου Χρήστος , Ζακυνθινός Στάθης , Κάνιστρα Μαρία , Κονδύλης Βασίλης ,Κανδύλη -Μπάστα Άννα  , Λαζοδήμου Μάγδα, , ΜπάσσηΤώνια , , Μιχαλόπουλος Γιώργος , Μπάσσης Αντώνιος , Μπράβος Ηλίας .

Εκεί όπου, η  περιφορά του Επιταφίου  θα μας φέρει  κοντά στη  θεϊκή  ανάσα , ανάμεσα στα λιθόστρωτα  μονοπάτια  της καστροπολιτείας, λουσμένης με τα πουλιά ταμέτρητα που θα μας φτερουγίζουν και θα μας κελαιδούν  «ίσαμε τη στιγμή που η αναπνοή τους θα ενωθεί με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι του Επιταφίου και θα χαθεί»

Αξίζει νακούσετε  το    <<  Ώ γλυκύ μου έαρ ,γλυκύτατό μου Τέκνον ,  >>  από την υψίφωνό μας κ Γιόλα Γασπαρινάτου   θα συγκλονιστείτε !!!

==============

Οι πόνοι της Παναγιάς

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;

Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;

Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ' άδικο φωνάξεις.

Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τοσο γλυκή,

που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

Συ θάχεις μάτια γαλανά,θάχεις κορμάκι τρυφερό,

θα σε φυλάω από ματιά κακή κι από κακόν καιρό,

από το πρώτο ξάφνισμα της ξυπνημένης νιότης.

Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.

Εσύ νοικοκερόπουλο -όχι σκλάβος ή προδότης.

Tη νύχτα θα συκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,

να σκύβω την ανάσα σου ν' ακώ, πουλάκι μου ζεστό

να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,

κ' ύστερα απ' το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ

που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι

Kι αν κάποτε τα φρένα σου μ' αλήθεια, φως της αστραπής,

χτυπήσει ο Κύρης τ' ουρανού, παιδάκι μου να μη την πεις!

Θεριά οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν!

Δεν είν' αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.

Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν!

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

(1884-1974)

Ξημέρωνε Μεγάλη Πέμπτη… Βιολέττα Σάντα • 13 Απριλίου 2017

FacebookTwitterPinterestGoogle+Ανταλλαγή

Μια βόλτα στο παρελθόν με τον Πάνο Φέξη

Ήταν η πιο όμορφες νύχτες του χρόνου, το λευκό χρώμα του ασβέστη λαμπίριζε μέσα στο σκοτάδι καθώς το φώτιζε το ανοιξιάτικο φεγγάρι, τα σοκάκια έμοιαζαν κατάλευκα ποτάμια. Τα σπίτια και οι ασπρισμένες αυλές με τις κληματαριές τους ήταν λες και είχαν βγει μέσα από κάδρο, οι κορμοί των δένδρων που έστεκαν κατάλευκοι μέσα στα οργωμένα χωράφια, έμοιαζαν σαν μαρμάρινα γλυπτά, οι κωλοφωτιές αναβόσβηναν σαν καντηλάκια, τα βατράχια στις σούδες τραγουδούσαν ασταμάτητα σπάζοντας την σιγαλιά της νύχτας και τα κοκόρια που είχαν ξυπνήσει, λαλούσαν το ένα πίσω από το άλλο αναγγέλλοντας τον ερχομό της ημέρας.

Το μαύρο χρώμα της νύχτας ξεθώριαζε σιγά σιγά, το φεγγάρι έγερνε προς την λιμνοθάλασσα λες και ήθελε να δει τον εαυτό του στον ασημένιο καθρέπτη που είχε φτιάξει στα γκρίζα νερά, ο ουρανός και η θάλασσα είχαν ενωθεί, ένα μελαγχολικό γκριζογάλανο ατσάλινο χρώμα έκανε τα βουνά να μοιάζουν σαν κοιμισμένα θεριά ξαπλωμένα στις άκρες του ορίζοντα.

Και ένα γεμάτο υγρασία αεράκι , έσπρωχνε την πρωινή ανοιξιάτικη πάχνη νωχελικά πάνω από την πόλη, γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με λεπτά αρώματα κλεμμένα από την θάλασσα και τα λουλούδια των κήπων.

Ξημέρωνε Μεγάλη Πέμπτη ο ήλιος αγουροξυπνημένος άρχιζε να βάφει τον ορίζοντα και τα λίγα ξεχασμένα μικρά σύννεφα τα στόλιζε με χρυσά και μαβιά χρώματα που ταίριαζαν στο ύφος της ημέρας.

Το σκούξιμο, που έκανε η αλάδωτη σιδερένια ρόδα, της ξύλινης καριόλας του μπάρμπα Βαγγέλη του «καλόγερου», καθώς κυλούσε στους χωμάτινους δρόμους της γειτονιάς, συναγωνιζόταν το ασταμάτητο κελαίδημα των σπίγγων, πετούσαν από δένδρο σε δένδρο στους κήπους αναγγέλλοντας την αυγή, τα χελιδόνια τιτίβιζαν νωχελικά μέσα στις φωλιές περιμένοντας το φως του ήλιου για να αρχίσουν το ασταμάτητο πέταγμα πάνω από την πόλη.



«Καλμέρα κμπάρα» χαιρέτησε ο μπάρμπα Βαγγέλης, σπρώχνοντας την βαριά φορτωμένη καριόλα, με φρέσκα λαχανικά και φρούτα από το περιβόλι του. Πήγαινε όπως κάθε πρωί χειμώνα καλοκαίρι πάντα την ίδια ώρα τις παραγγελίες στα μαγαζιά των μανάβηδων της αγοράς, «καλμέρα κμπάρε», είπε η θεια Γιάννα που είχε ξυπνήσει από τα χαράματα.

Η γειτονία σιγά σιγά ξυπνούσε οι νοικοκυρές άνοιγαν τις πόρτες κα τα σκούρα από τα παράθυρα τους, το φως του ήλιου γέμιζε τα φρεσκοβαμμένα δωμάτια, ο πρωινός καλλωπισμός των γειτόνων στις αυλές είχε την τιμητική του, λίγα σπίτια είχαν κουζίνα, νεροχύτη, βρύση, και μπάνιο μέσα στο σπίτι.

Όσοι είχαν ξυπνήσει, νίβονταν στις γούρνες και στις μεταλλικές βρύσες που ήταν κρεμασμένες στις ξύλινες κολώνες στις κληματαριές, έριχναν νερό στα μούτρα τους με τις παλάμες τους και σκουπίζονταν με μια πετσέτα, κρεμασμένη δίπλα στο καθρέφτη, οι άνδρες έπαιρναν τον δρόμο για τους καφενέδες του μόλου και του παζαριού και οι γυναίκες άρχιζαν τις δουλείες.

Η γειτονία είχε ζωντανέψει, τα χελιδόνια στον ουρανό τιτίβιζαν χαρούμενα, οι φωνές τους μπερδεύονταν με τις φωνές των παιδιών που έτρεχαν στην γειτονία ,κάνοντας αποκρίσεις στους μεγαλύτερους.

Οι πεταλούδες πετούσαν τρελαμένες από λουλούδι σε λουλούδι στα ανθισμένα λαχανικά που στόλιζαν τις καλοφτιαγμένες βραγιές στους κήπους, της θεια Θελεσίας και της θεια Γιάννας, της Μπέλενας.

Οι μέλισσες, μιλιούνια έκαναν τσιμπούσι στις ανθισμένες λεμονοπορτοκαλιές του Μπόνια.

Ο μπάρμπα Γιάννης ο Ροζίνας είχε ξυπνήσει από τα αγρία χαράματα, καμάρωνε τον κήπο του έχοντας τα μάτια του δεκατέσσερα, πρόσεχε να μην μπουν από την μάντρα κρυφά τα παιδιά τις γειτονιάς και του κόψουν τα λουλούδια για να στολίσουν τους επιτάφιους των ενοριών, είχε τις πιο όμορφες τριανταφυλλιές, γαρυφαλλιές και βιολέτες στην πόλη.



Η θεια Ελένη η Μαρινάκη μπαινόβγαινε από το σπίτι στην κουζίνα που ήταν έξω στην αυλή κάνοντας δουλείες έριχνε κλεφτές ματιές, προσέχοντας μη κλέψουν τα παιδιά για τους επιταφίους, τους κατάλευκους κρίνους και τις μωβ πασχαλιές από τον κήπο της θεια Ελένης της Κουτσουριενας.

Στην αγορά στην εκκλησία του Παντοκράτορα στον φούρνο του Μπελέλη, ο μπάρμπα Ανδρέας με τους δυο γιους του, τον Γιάννη και τον Σωτήρη, έδιναν την μάχη της λαμαρίνας.

Οι νοικοκυρές «έκλειναν» τις λαμαρίνες του φούρνου για να ψήσουν τα κουλουράκια αγοράζοντας πρώτα το αλεύρι τους. Από το πρωί, μετά το ξεφούρνισμα του ψωμιού, μέχρι αργά το απόγευμα, οι λαμαρίνες περνούσαν από σπίτι σε σπίτι , οι γειτόνισσες έφτιαχναν διπλές και τριπλές τις συνταγές και μοιράζονταν τα κουλούρια αναλόγως.

Η θεια Γιαννούλα του «Κορομηλεου» είχε την καλύτερη συνταγή στην γειτονία, την πιο μεγάλη εμπειρία, στο φτιάξιμο των γλυκών, την πιο μεγάλη κουζίνα και την πιο μεγάλη απλάδενα στην γειτονία για το χτύπημα της ζάχαρης με τα αυγά και το βούτυρο, έτσι λοιπόν όλες οι γειτόνισσες έδιναν ραντεβού στο σπίτι της.

«Άντε και του χρόνου μέρες κοπέλες νάμαστε καλά να τα ξαναφτιάξουμε», έλεγε η θεια Γιαννούλα καθώς έριχνε την ζάχαρη στο λιωμένο βούτυρο μέσα στην απλάδενα, οι γυναίκες χτυπούσαν το μείγμα, η κάθε μια με την σειρά της, με τα χέρια κάνοντας κυκλικές κινήσεις συνεχεία για πολύ ώρα μέχρι να ασπρίσει το βούτυρο, ήθελε πολύ καλό χτύπημα για να γίνουν αφράτα τα κουλουράκια.

Τα πιτσιρίκα που ήταν μαζεμένα γύρο από το τραπέζι γλείφονταν περιμένοντας να τελειώσουν την ζύμη για να πλάσουν κουλουράκια.

Τα σπίτι μοσχοβολούσε βανίλια με βούτυρο και τα πιτσιρίκια κρυφά έβαζαν το δάχτυλο τους στην κρέμα για να δοκιμάσουν και οι μανάδες τους τα έδιωχναν με φοβέρες «θα σε τιμωρήσει ο Χριστός για αυτό που κάνεις», τους έλεγαν, ήταν μεγάλη αμαρτία να χαλάσουν την σαρακοστή.

Οι λαμαρίνες με τα κουλούρια στα κεφάλια των γυναικών πήγαιναν στον φούρνο και ο μπάρμπα Ανδρέας, φούρνιζε, ξεφούρνιζε λέγοντας « χρόνια πολλά, καλό Πάσχα» και ο Γιάννης μάζευε δεκάρικα και εικοσάρικα.

«Ο προμηθευτής της νήσου», έγραφε η πινακίδα στο υαλοπωλείο του Χατζηγεωργίου είχε τα πάντα, γυαλικά, πιάτα, κατσαρόλες μέχρι και πλαστικά υφάσματα σε ρολά -ήταν πολύ της μόδας.

Ο κυρ Κώστας, ο ιδιοκτήτης, δεν προλάβαινε να κόβει λουλουδάτα υφάσματα για τους τοίχους των κουζινών, εκεί κρεμούσαν οι νοικοκυρές όλα τα τζετζερικά του σπιτιού, τα είχαν πάντα καλογυαλισμένα και σε πρώτη θέση κρεμασμένα σε πρόγκες.

Σε ένα τραπεζάκι έξω από το μαγαζί του «Γιαννάκη» ο γιος του ο Σπύρος πουλούσε βαφές για αυγά «δύο βαφές μια γραμμή» φώναζε ο μικρός Σπύρος προφανώς εννοώντας μια δραχμή που του είχε πει ο πατέρας του να λέει.

Τα αυγά τα μάζευαν οι νοικοκυρές πολύ καιρό μπροστά από τις κότες τους, αλλά και από τα χωριά ένα, ένα «ποσά θα βάψεις μαρά εσύ», ρωτούσε η μια την άλλη «καμία τριανταριά μαρή κοπέλα έχω κονομήσει».

Το βάψιμο των αυγών ήθελε και αυτό μεγάλη τέχνη, τα περνούσαν πρώτα με λεμονί για να μην σπάνε στο βράσιμο και μετά τα έβαζαν σε κρύο νερό με την βαφή και πολύ ξύδι για να πιάσει η βαφή σε σιγανή φωτιά, μετά όταν τα έβγαζαν από την βαφή, τα περνούσαν με λάδι για να γυαλίζουν και ήταν έτοιμα για τσούγκρισμα.



Πιο κάτω ήταν το μαγαζί του μπάρμπα Θανάση του «κουφάκια» πατσατζίδικο «μέγα», όλοι το έβριζαν για την καθαριότητα του αλλά όλοι απολάμβαναν την πεντανόστιμη πατσά του, κατά την διάρκεια της σαρακοστής ο μπάρμπα Θανάσης άλλαζε μενού έφτιαχνε την περίφημη φάβα του και κουκιά βραστά.

Στην αγορά ο μπάρμπα Αναστάσης, πλανόδιος τσαγκάρης με ένα πάγκο που είχε στο πεζοδρόμιο, στην εκκλησία του Παντοκράτορα μπροστά από το κουρείο του Μοραΐτη, πουλούσε λαμπάδες, τις στόλιζε ο ίδιος με χάρτινες γιρλάντες, κόκκινες για τα κορίτσια και μπλε για τα αγόρια.

Πιο δίπλα ήταν τα παπουτσίδικα της φτωχολογιάς, του Μπάλα και του Χαλικόπουλου. Είχαν αραδιασμένα σε όλο το πεζοδρόμιο, παπούτσια, γαλότσες και κρεμασμένα στις λόντζες και στις κολόνες του μαγαζιού, ντρίλινα παντελόνια και σακάκια. «Τι νούμερο φοράς κμπαρε», ρωτούσαν τους πελάτες συνήθως ήταν χωριάτες και τους έδιναν το παπούτσι να το δοκιμάσουν στο πεζοδρόμιο, γονάτιζαν και με το δάχτυλο τους έψαχναν το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού αν έφτανε στην μύτη του παπουτσιού, «μα χαρά είναι μπόλικο με’γεια σου ΄κμπάρε» και τα τύλιγαν σε μια εφημερίδα παίρνοντας τα λεφτά χέρι με χέρι.

Πιο κάτω ήταν ο Κουτσούριας, υποδήματα πολυτελείας για ακριβά γούστα, είχε δυο βιτρίνες μια για άνδρες και αγόρια και μία με γυναικεία και κοριτσίστικα, μαύρα σκαρπίνια για τους άνδρες, λευκά λουστρίνια για τα αγόρια, τακούνια λουστρίνια για τις γυναίκες και κόκκινα λουστρίνια για τα κοριτσάκια.

Όλοι τότε περίμεναν το Πάσχα για να πάρουν καινούργια καλοκαιρινά παπούτσια, ο κόσμος ήταν στην σειρά. Ο πωλήτριες η Άννα και η Ιφιγένεια δεν προλάβαιναν να δίνουν παπούτσια για δόκιμη «με τις γείες σου και καλοφόρετα», έλεγαν δίνοντας τα παπούτσια στο ταμείο που ήταν ο κυρ Νιόνιος, μέχρι το απόγευμα της αναστάσεως δεν υπήρχε παπούτσι στα ράφια, το μαγαζί έμοιαζε λες και είχε πέσει βόμβα.

Στις βιτρίνες του Βανδώρου και των άλλων εμπορικών μέχρι και οι κούκλες έμεναν «γυμνές» όλοι έπρεπε να πάρουν νέα ρούχα για την λαμπρή.

Τα πάντα ήταν μέχρι το απόγευμα στην θέση τους, τα σπίτια μοσχοβολούσαν από καθαριότητα, τα χειμωνιάτικα είχαν δώσει την θέση τους στα καλοκαιρινά, στόρια διάφανα στα παράθυρα, σεμεν στο μεγάλο τραπέζι της τραπεζαρίας, ανοιξιάτικα λουλούδια στο βάζο και ελαφριά κουβερλι στα κρεβάτια. στρωσίδια και χοντρά ρούχα είχαν ποστιαστεί στους γιούκους περιμένοντας τον επόμενο χειμώνα, τα κουλουράκια και τα κόκκινα αυγά στην φρουτιέρα ήταν μεγάλη πρόκληση για τα πιτσιρίκια που περίμεναν πως και πώς την Ανάσταση για να τους βάλουν χέρι.

http://aromalefkadas.gr/

ΟΙ ΚΑΝΑΔΟΙ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ: «Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ»

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Αποστομωτική απάντηση στη σκοπιανή ρητορική δίνει η έγκριτη καναδική εφημερίδα National Post.

Η εφημερίδα φιλοξενεί στην ηλεκτρονική της έκδοση ταξιδιωτικού χαρακτήρα άρθρο του Μπερτ Άρτσερ με τίτλο «Yours to conquer: Macedonia is in the midst of an Alexander The Great rebranding», το οποίο αναφέρεται στις προσπάθειες οικειοποίησης των ονομάτων και των συμβόλων της αρχαίας Μακεδονίας από πλευράς ΠΓΔΜ.

Σύμφωνα με το άρθρο, «το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξέρει κάποιος για την Μακεδονία είναι ότι δεν είναι η Μακεδονία», επισημαίνοντας ότι «η πραγματική Μακεδονία, αυτή με την οποία μεγαλώσαμε, βρίσκεται στην Ελλάδα, νότια της χώρας που ονομάζεται ΠΓΔΜ, η οποία εορτάζει την ανεξαρτησία της στις 8 Απριλίου».

«Ονομάζεται αρχαιοποίηση και είναι μια διασκεδαστική άποψη αυτού του ιδιαίτερου Βαλκανικού κρατιδίου. Με βάση την άποψη ότι οι Μακεδόνες δεν ήταν Έλληνες και παρά το γεγονός ότι είτε ήταν είτε δεν ήταν, σίγουρα δεν ζούσαν εκεί, η τωρινή εθνικιστική κυβέρνηση αναζητεί λαϊκή υποστήριξη και μια τουριστική αγορά, στην πλάτη του Φιλίππου και Υιού, στήνοντας αγάλματα σε όλη τη χώρα, και κάνοντάς τα επίκεντρο αυτού που αποκαλούν Σκόπια 2014, που δεν είναι τίποτε άλλο από την αναδόμηση του κέντρου της πόλης, το οποίο καταστράφηκε από σεισμό κατά την περίοδο της Γιουγκοσλαβίας», σημειώνει χαρακτηριστικά ο αρθρογράφος.

Παράλληλα, ο συντάκτης αναφέρει ότι το καθεστώς της ΠΓΔΜ χρησιμοποιεί ως προσπάθεια ανάδειξης της ταυτότητάς της χώρας την ιστορία του μεγάλου Αλεξάνδρου και τις αναφορές στο αρχαίο παρελθόν καθώς και την ανέγερση συναφών μνημείων-κατασκευών.

Επισημαίνει ότι τα Σκόπια είναι η πόλη στην οποία γεννήθηκε η Μητέρα Τερέζα και ότι το ομώνυμο Μουσείο ήταν άδειο όταν το επισκέφθηκε με τον σύντροφό του, σε αντίθεση με το μνήμα της Μητέρας Τερέζας στην Καλκούτα, το οποίο ήταν κατάμεστο από κόσμο.

Υπογραμμίζονται επιπλέον οι φυσικές ομορφιές, τα μοναστήρια και τα ψηλά βουνά της χώρας (τονίζεται ότι η χώρα έχει 16 βουνά πάνω από 2000 μέτρα και ότι δίνεται μεγάλη έμφαση στον τουρισμό «περιπέτειας») ενώ τέλος αναφέρεται ότι η ταυτότητα της χώρας είναι ρευστή.

Ενδεικτικά ο δημοσιογράφος τονίζει ότι η σημερινή κυβέρνηση προτιμά για την ταυτότητα της χώρας την προσέγγιση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κάποια άλλη ίσως προτιμήσει την Μητέρα Τερέζα ή την ιστορία της ως τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ή ίσως το ρόλο της στην (πρώην) Γιουγκοσλαβία.

olastifora.gr

Σε ηλικία 52 ετών απεβίωσε ο Στέλιος Σκλαβενίτης.

Με Βαθειά θλίψη πληροφορηθήκαμε την είδηση του αδόκητου θανάτου , σήμερα 1η Απριλίου 2018 του Ενός από τα τέσσερα αδέλφια της Ομώνυμης αλυσίδας Σούπερ μάρκετ , Στέλιου Σκλαβενίτη  , με καταγωγή από  το αγαπημένο της Οικογένειας  , νησί ,την  Λευκάδα   , ο οποίος έφυγε απροσδόκητα από πνευμονία συγκλονίζοντας και βυθίζοντας σε θλίψη  όλο τον επιχειρηματικό κόσμο και την Οικογένειά του.

Το ΔΣ του Συλλόγου μας εκφράζει τη βαθειά θλίψη του και στέλνει τα Θερμά του Συλλυπητήρια σε όλη την Οικογένεια 

Στέλιο -Αγαπημένε όλων ,  επιχειρηματία  Καλό  σου  Παράδεισο !! 

 .

Έφυγε απροσδόκητα από τη ζωή σε ηλικία 52 ετών ο Στέλιος Σκλαβενίτης. Ένα από τα 4 αδέρφια που βρισκόταν στο τιμόνι της μεγάλης αλυσίδας σούπερ μάρκετ

Σε ηλικία 52 ετών απεβίωσε ο Στέλιος Σκλαβενίτης. 

Ένα από τα τέσσερα αδέλφια που βρίσκονται στο «τιμόνι» της ομώνυμης αλυσίδας σούπερ μάρκετ έφυγε απροσδόκητα από πνευμονία στο νοσοκομείο συγκλονίζοντας τους οικείους του και τον επιχειρηματικό κόσμο. 

Η αυτοκρατορία που χτίσθηκε βήμα – βήμα 

Η Σκλαβενίτης, είναι αμιγώς ελληνική επιχείρηση με παράδοση 130 ετών και με άψογη σχέση με τους εργαζόμενους. Η επιχείρηση λειτουργεί με όρους κερδοφορίας, αρνείται να πωληθεί σε ξένους, κρατά χαμηλούς τόνους, δεν λειτουργεί τις Κυριακές και δεν διαθέτει ιστοσελίδα στο διαδίκτυο. 

Η οικογένεια Σκλαβενίτη μάλιστα έχει πολλές φορές βοηθήσει τους συντοπίτες της, τους Λευκαδίτες. 

To sucess story ξεκινά στη Λευκάδα του μεσοπολέμου. Εκεί, ο Γεράσιμος Σκλαβενίτης δημιούργησε μία επιτυχημένη εταιρεία εισαγωγών ξυλείας και εξαγωγών κρασιών. Το 1924, γεννιέται ο πρώτος γιος, ο Γιάννης. Τρία χρόνια αργότερα ακολουθεί ο δευτερότοκος Σπύρος και λίγο αργότερα ο Νάσος. Νωρίτερα η οικογένεια είχε αποκτήσει τη Θεοδώρα Σκλαβενίτη, η οποία δεν ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις. 

Το 1936 η οικογένεια καταστράφηκε οικονομικά, μετά από ένα ατύχημα σε μεγάλη παρτίδα εμπορευμάτων που προοριζόταν για το εξωτερικό. Έτσι, με την ανάγκη για νέο ξεκίνημα, ο Γεράσιμος Σκλαβενίτης φεύγει για στην Αθήνα. Με τον πόλεμο και την κατοχή η οικογένεια περνά πάρα πολύ δύσκολα και το 1942 πεθαίνουν μέσα στην ανέχεια και οι δύο γονείς. Ο δεκαοχτάχρονος τότε Γιάννης, αναλαμβάνει να συντηρήσει τους πάντες. Για να επιβιώσει, κρατά λογιστικά βιβλία σε μία βιοτεχνία οικιακής σκευής, ενώ ο μικρότερος αδελφός του Σπύρος δούλευε σε εργοστάσιο σαπωνοποιίας και στον Ερυθρό Σταυρό ως φύλακας. Στα μέσα της δεκαετίας του ’40, τα αδέλφια άρχισαν ξεκίνησαν να διαθέτουν προϊόντα, όπως κεχρί, κανναβούρι και είδη πρώτης ανάγκης στην Κεντρική Αγορά Αθηνών. Ο τρίτος αδελφός, ο Νάσος, δεν ασχολήθηκε με το εμπόριο, αλλά επέλεξε να ακολουθήσει καριέρα στρατιωτικού (και αυτός όμως, λίγο μετά την πτώση της Χούντας, μεταπήδησε στην οικογενειακή επιχείρηση). Σιγά-σιγά τα αδέλφια στρέφονται στο εμπόριο ειδών μπακαλικής και μπαχαρικών μέχρι το 1950, όταν γνωρίζουν τον Μιλτιάδη Παπαδόπουλο, τον άνθρωπο που στη συνέχεια έγινε ο επιχειρηματικός τους συνεργάτης.

 Το 1954 οι τρεις φίλοι και συνεργάτες δημιουργούν τη «Σκλαβενίτης & Σία» με έδρα στα Πετράλωνα. Αντικείμενο της εταιρίας, η χονδρική πώληση τροφίμων. Οι δουλειές πηγαίνουν συνεχώς καλά και ιδρύουν μία νέα και πρωτοποριακή παγκοσμίως εταιρία, την ΤΗΛΕΞΥΠ. Ήταν το πρώτο delivery της Ελλάδας και ίσως από τα πρώτα του κόσμου, καθώς εξυπηρετούσε τους πελάτες της κατόπιν τηλεφωνικής τους παραγγελίας. 

                                                Η οικογένεια Σκλαβενίτη 

Ο …«μπακαλόγατος» του Περιστερίου 

Η εταιρεία αυτή προσέφερε πολύ χαμηλές τιμές και σύντομα έγινε πολύ γνωστή σε όλη την Αττική. Το 1969 ανοίγουν το πρώτο κατάστημα σούπερ μάρκετ στο Περιστέρι (εκεί όπου σήμερα βρίσκονται οι κύριες εγκαταστάσεις τους, στην οδό Κηφισού 80). Είναι οι πρώτοι που αντιλαμβάνονται σε μεγάλη κλίμακα την ανάγκη για φθηνές αγορές από τα φτωχότερα στρώματα. Έτσι, επιλέγουν να επεκταθούν σε περιοχές που μέχρι τότε κυριαρχούσε ο… «μπακαλόγατος». Ακολουθεί ο Πειραιάς, το Μοσχάτο και άλλες φτωχές περιοχές, με πληθυσμό όμως που σιγά-σιγά αποκτά αγοραστική δύναμη. 

Το 1979, η αλυσίδα Σκλαβενίτης και η ΤΥΛΕΞΥΠ συγχωνεύονται στην «Ι & Σ. Σκλαβενίτη Α.Ε.Ε.».

 Το 1993 πέθανε ο Γιάννης Σκλαβενίτης. Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 πέθανε και ο Μιλτιάδης Παπαδόπουλος, ενώ ο Σπύρος έφυγε από τη ζωή το 2006. Την Κυριακή 1 Απριλίου 2018 άφησε την τελευταία του πνοή ο Στέλιος. ... 

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/efyge-aprosdokita-apo-ti-zoi-se-ilikia-52-eton-o-stelios-sklavenitis-ena-apo-ta-4-aderfia-poy-vriskotan-sto-timoni-tis-megalis-alysidas-soyper-market/

http://www.mixanitouxronou.gr/

Ὁ ὀρθόδοξος ναΐσκος ποὺ περιέχεται στον «πολεοδομικό» ἱστὸ τοῦ θρυλικοῦ κάστρου τῆς οἰνοβιομηχανίας ΑΧΑΪΑ CLAUSS, ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΩΜΑ

Μεγάλη Παρασκευή !  

Ημέρα μέρα απόλυτου πένθους και κορύφωσης του Θείου Δράματος  .

Οι πιστοί με ευλάβεια θρηνούν , αλλά  και  κάθε τόπος  , Θρηνεί ,

με την δική του ξεχωριστή παράδοση .

Στον Θρήνο ,με κατάνυξη , συμμετέχει και ο Σύλλογός μας !
Τούτη τη Μεγάλη Παρασκευή  6 Απριλίου ,,συμμετέχοντας στο Θείο Δράμα ,   ο Σύλλογός μας , 

ο Σύλλογος Λευκαδίων Πάτρας Η ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ , θα βρίσκεται , 

Ψάλλοντας με τους Κανταδόρους της Santa Maura ,

στο Θρυλικό κάστρο της ΑΧΑΙΑ CLAUSS , στο εκκλησάκι του Αγίου Θωμά 

Σας Περιμένουμε όλους !! 6 Απριλίου   2018  , Μεγάλη Παρασκευή 4 μ.μ.

Ὁ ὀρθόδοξος ναΐσκος ποὺ περιέχεται στὸν «πολεοδομικό» ἱστὸ τοῦ θρυλικοῦ κάστρου τῆς οἰνοβιομηχανίας ΑΧΑΪΑ CLAUSS, στὶς παρυφὲς τοῦ Παναχαϊκοῦ ὄρους, νοτιοανατολικὰ τῆς πόλεως τῶν Πατρῶν, εἶναι ἀφιερωμένος στὸν Ἀπόστολο Θωμᾶ. Ἄν καὶ ποιητικό του αἴτιο ἔχει τὴν εὐγνωμοσύνη τοῦ Gustav Clauss πρὸς τὸν ἅγιο τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἔφερε ἡ σύζυγός του Θωμαΐς, γιὰ τὸ γεγονὸς τῆς θεραπείας της ἀπὸ ἀσθένεια, ἐν τούτοις ἄς ἐπιτραπεῖ ἕνας νοητικὸς μετεωρισμός:

Σύμφωνα μὲ τὴν περιγραφὴ ποὺ δίνουν τὰ Εὐαγγέλια, ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς, φάνηκε δύσπιστος στὸ ἄκουσμα τῆς ἀγγελίας τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ εἶπε

– “ἐὰν μὴ ἴδω…οὐ μὴ πιστεύσω”.

Ὅταν, ὅμως, ἐμφανίστηκε ἑνώπιόν του, ἀναστημένος ὁ Χριστός, καὶ “λέγει τῷ Θωμᾷ:

– φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος ἀλλὰ πιστός”, τότε “ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ:

– ὁ κύριός μου καὶ ὁ θεός μου ” (Ἰω.20, 27-28).

Ἡ ἐπιφυλακτικὴ αὐτὴ στάση τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ, ἐπειδὴ ἔγινε πρόξενος καλοῦ, ἀνομάστηκε ὰπὸ τὴν Ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας “καλὴ ἀπιστία”.

Τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, ἄν μεταφέρουμε τὰ δεδομένα στὴν ἐποχὴ καὶ στὴν ζωὴ τοῦ Gustav Clauss, διακρίνουμε καὶ ἐδῶ μία “καλὴ ἀπιστία”: ὁ Βαυαρὸς ἱδρυτὴς τῆς οἰνοποιΐας “ΑΧΑΪΑ“, αὐθέντης τοῦ πετρικοῦ Οἰνόκαστρου καὶ κτίτωρ τοῦ ἐν αὐτῷ ὀρθοδόξου ναΐσκου, δὲν ἦταν «πιστός», ὀρθόδοξος χριστιανός, ἀλλὰ προτεστάντης… Ἄς σημειωθεῖ ἐδῶ, παρεμπιπτόντως, ὅτι καὶ ὁ διάδοχος τοῦ Clauss, συνεχιστὴς τῆς οἰνικῆς δραστηριότητος τῆς οἰνοποιίας καὶ κτίτωρ τοῦ ρωναιοκαθολικοῦ ναϊδίου τῆς Ἁγίας Ἄννης, ἀείμνηστος Βλάσης Ἀντωνόπουλος, δὲν ἦταν καθολικός, ἀλλὰ ὀρθόδοξος… Τὸ -μοναδικὸ ἴσως, παγκοσμίως- παράδοξο τοῦ κτιτορικοῦ ἐγχειρήματος ἑτεροδόξων ναῶν ἀπὸ ἀλλοδόξους χρηματοδότες, βρίσκει τὴν ἐξήγησή του στὸ γεγονός ὅτι ἀμφότεροι προέβησαν σ’αὐτὸ χάριν τῶν ἑτεροδόξων συζύγων τους. Ἀλλὰ ἡ ἑρμηνεία τῆς ἐξηγήσεως βρίσκεται πιθανότατα στὴν πρὸς Κορινθίους ἐπιστολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: “ἡ ἀγάπη… οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς”.

Ὅμως ἄς μὴν ἐμπλακοῦμε σὲ ἀναλύσεις, ἔτσι κι ἀλλιῶς ὑποκειμενικές. Κι ἄς ἀρκεστοῦμε πρὸς τὸ παρόν, στὴν καταγραφὴ τοῦ γεγονότος ὅτι τὰ τελευταῖα χρόνια, στὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Θωμᾶ τελεῖται, κάθε Μεγάλη Παρασκευή, ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἐπιταφίου, στὰ πλαίσια τῆς ὁποίας οἱ ἐργαζόμενοι στὴν Οἰνοποιία περιφέρουν τὸ Ἱερὸ Κουβούκλιο ἀνάμεσα στὰ πέτρινα κτίρια τοῦ οἰνόκαστρου, καὶ κάθε βράδυ Μεγάλου Σαββάτου ἡ Ἀναστάσιμη Θεία Λειτουργία. Ἐπίσης, τὸ ἀμέσως ἑπόμενο Σαββατοκύριακο, «τοῦ Θωμᾶ», τελεῖται μὲ ὅλες τὶς προβλεπόμενες ἀπὸ τὸ ἐκκλησιαστικὸ τυπικὸ Ἀκολουθίες, καθὼς καὶ μὲ Λιτανεία ἡ πανήγυρι τοῦ ὑπεραιωνόβιου ναΐσκου.


Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΤΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΩΜΑ

Μὲ τὴν εὐκαιρία, λοιπόν, αὐτοῦ τοῦ μικροῦ ἑορταστικοῦ κύκλου, ποὺ ἀνοίγει κάθε χρόνο τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ καὶ κλείνει τὴν Κυριακὴ «τοῦ Θωμᾶ», ἄς καταχωρίσουμε σήμερα, ἐδῶ, τὸ δημοσίευμα τῆς ἐφημερίδος ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΣ τῆς 29ης Δεκεμβρίου τοῦ 1879, ποὺ περιγράφει τόσο ὡραία, τὴν τέλεση τῆς πρώτης Θείας Λειτουργίας:

«Τὴν παρελθοῦσαν τετάρτην ἐτελέσθη ἡ πρώτη λειτουργία ἐν τῷ ἄρτι ἀνεγερθέντι ναῷ ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ εἰς θέσιν Γούτλαντ τῆς οἰνοποιητικῆς Ἑταιρίας «Ἀ χ α ΐ α». Τὸ κομψὸν τοῦτο ἐκκλησίδιον ἀνηγέρθη ἐν γραφικῇ θέσιν(sic) καὶ διεσκευάσθη καταλλήλως δαπάναις τοῦ κ. Γουσταύου Κλάους καὶ εἰς ἀνάμνησιν τῆς πρὸ δύο ἐτῶν ἀνελπίστου διασώσεωςτῆς συζύγου του κ. Θωμαΐδος ἐκ δεινῆς νόσου. τὴν λειτουργίαν ἐτέλεσεν ὁ ἱερεύς κ. Κωνς. Σπηλιωτόπουλος δι’ ἀντμυσθίου(sic), διὰ τὴν ἔλλειψιν ἐγκαινίων, παρεστάθησαν δὲ ἐν συγκινήσει οἱ ἱδρυταί, οἱ ὑπὲρ ὦν ἱδρύθη ὁ ναΐσκος καὶ πολλοὶ φίλοι συγχαίροντες ἐπὶ τῇ διασώσει τῆς καλλίστης δεσποίνης Θωμαΐδος Κλάους καὶ ἐπὶ τῇ ἀγαθῇ ἰδέᾳ τοῦ νὰ διαιωνισθῇ τὸ εὐτυχὲς ἐκεῖνο γεγονὸς διὰ τῆς ἀνεγέρσεως ναοῦ πληροῦντος τὰς ἠθικὰς ἀνάγκας τῶν παροικούντων ὀρθοδόξων καὶ τῶν ἐν τοῖς ἐργαστηρίοις τῆς Ἑταιρίας ἐργαζομένων ἐργατῶν».


Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΒΕΛΕΣΤΙΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΘΩΜΑ
«ΑΧΑΪΑ CLAUSS», «ΑΧΑΪΑ», Gustav Clauss, Ἅγιος Θωμᾶς, Βλάσης Ἀντωνόπουλος, Θωμαΐς Clauss –Καρπούνη

Eiισήγηση του Διευθυντή Σύνταξης της εφημερίδας Πελοποννήσου κ.Kωνσταντίνου Μάγνη στην παρουσίαση του βιβλίου "Πατρώ", της κ. Χαράς Παπαδάτου Γιαννοπούλου, 24-3-2018 στην αίθουσα Τεχνικού Επιμελητηρίου Πάτρας

Το "πσσστ" της ιστορίας

*Το παρακάτω κείμενο ήταν η εισήγηση του γράφοντος στην παρουσίαση του βιβλίου "Πατρώ", της Χαράς Παπαδάτου Γιαννοπούλου, βράδυ Σαββάτου, αίθουσα Τεχνικού Επιμελητηρίου.
 Στο πάνελ μετείχαν επίσης ο πρόεδρος των Αρχιτεκτόνων Γιάννης Πανταζόπουλος, ο αρχαιολόγος Μιχάλης Πετρόπουλος, ο αντιδήμαρχος Χρήστος Κορδάς, ο συγγραφέας Κώστας Λογαράς και η ίδια η συγγραφέας.

Εισήγηση  κ. Κωνσταντίνου Μαγνή 

Θα ξεκινήσω με μια σκηνή που έχει στοιχεία ψυχογραφικού θρίλερ. Θα περιγράψω, κάτι που σπανίως κάνει ο ομιλών, σε πρώτο ενικό. Βρίσκομαι στη μετεφηβεία και βολτάρω στην Κανακάρη, αναζητώντας ένα νόημα στη βόλτα μου αυτήν. Αλλά η Κανακάρη, χειμωνιάτικο και βροχερό απομεσήμερο δεν μπορούσε να σου δώσει και πολλά γύρω στις μέρες του 1980, εκτός από ανία και μελαγχολία. Και κάπου εκεί ακούω ένα πσσστ, σαν κάποιος να μου νεύει συριστικώς. Γυρίζω, κανείς. Αφαντα ακόμα και τα φαντάσματα. Ακολουθεί ωστόσο δεύτερο πσσστ και ύστερα τρίτο, και μετά τέταρτο, αλλά ψυχή ζώσα πουθενά. Πάνω που αισθάνομαι ότι έχω πέσει θύμα φάρσας ή παρενόχλησης (όρος που μου ήταν άγνωστος τότε) το μυστήριο ξεδιαλύνεται. Είναι ο ήχος από σιδερωτήριο καθαριστηρίου που είναι εκείνη την ώρα σε λειτουργία.

Περνάνε μερικά χρόνια και πέφτει στα χέρια μου το βιβλίο του Κώστα Λογαρά, για κάποια Σάββατα δίχως μύθο, και τρακάρω σε μια παράγραφό του, χωρίς υλικές ζημίες, όπου σκιαγραφούσε το τοπίο της Κανακάρη με συναίσθημα, φράσεις και υγρασία που αποτύπωναν απόλυτα την προσωπική μου εμπειρία από βόλτες αντίστοιχες στα ίδια μέρη, και ξεσηκώνομαι από αίσθημα οικειότητας, σαν να ανακαλύπτω έναν άγνωστό μου συγγενή, και ανακαλύπτω την πλάνη του μεσημεριού εκείνου. Δεν ήταν το σιδερωτήριο που μου έκανε το πσσσς. Ηταν το ξεφύλλισμα των σελίδων του Κώστα Λογαρά, διότι περπατώντας στον δρόμο εκείνο έμπαινα στο βιβλίο που προσεχώς θα γραφόταν.

Συγνώμη. Μιλάω για λάθος βιβλίο. Στην πραγματικότητα όμως, και καθώς καθένας μας βρίσκεται εντός του βιβλίου του άλλου, όλα είναι ένα βιβλίο. Όλοι είμαστε ένα βιβλίο. Καθένας μας περιέχει τους άλλους, περιέχουμε τα πρόσωπα και τους χώρους, και περιεχόμαστε από αυτούς. Διατελούμε σε μια αμφιμονοσήμαντη σχέση περιέχοντος και περιεχομένου με την πόλη, τους δρόμους, την ιστορία, την κοινωνία. Είμαι στην Κανακάρη και είμαι τμήμα της, αλλά αυτή η ίδια η οδός είναι τμήμα μου, διότι είναι φορέας μνημών, γεγονότων, θορύβων, ιστοριών, προσώπων, βιωμάτων που περικλείονται στη βαλίτσα μου, συνεπώς στη βαλίτσα καθενός μας.

Εάν η πόλη ήταν πρόσωπο, θα λεγόταν Πατρώ. Θα ήταν γένους θηλυκού όπως η ιστορία, η μνήμη, η αίσθηση, η ψευδαίσθηση, η αυταπάτη, η νοσταλγία, η θάλασσα, η αρχαιότης, η αυτοκρατορία, η ενετεοκρατία, η τουρκοκρατία, η νεότερη εποχή, η Λαϊκή Συσπείρωση. Εάν ήταν βιβλίο, θα ήταν βαρύ, παρά την ελαφρότητα των αιώνων και των ανέμων. Ογκώδες, στιβαρό σαν κτίσμα. Φονικό εργαλείο, εάν έπεφτε από ύψος, από κάποιον έβδομο όροφο της ματιάς του επιστήμονα. Η ιστορία είναι κάτι που πρέπει να προσέχει κανείς, να μην τον χτυπήσει απότομα, όμοια που συμβαίνει σήμερα στο ευρύ κοινωνικό μας πεδίο.

Ποιος γράφει την ιστορία; Ο ιστορικός, ελεύθερος ή εγκάθετος, ουδέτερος ή οπαδός. Ποιος παράγει την ιστορία; Ο άρχοντας ή η κοινωνία; Εφόσον υπάρχουν και οι δύο, εφόσον ρέουν και οι δύο, την παράγουν και οι δύο. Δεν μπορεί να εννοηθεί και να κατανοηθεί ο πολιτισμός χωρίς παράλληλη μελέτη των μεγάλων και των μικρών επιλογών οι οποίες προκάλεσαν βίαιες ή βαθμιαίες μεταβολές στην εξέλιξη ή στις εξελίξεις.

Η Πατρώ είναι η συνολική αφήγηση της περιπέτειας του τοπικού μας χώρου και των ανθρώπων του. Το σενάριό της είναι η μορφοποίηση ενός πολεοδομικού συγκροτήματος από αποφάσεις αρχόντων και δράσεις ομάδων και προσώπων, και, στον αντίποδα, η διαδρομή που το ίδιο το συγκρότημα επιβάλλει στην κοινωνική μάζα που παρεπιδημεί στους κόλπους της.

Ο εκάστοτε παρονομαστής, εξελισσόμενος συνεχώς, είναι οι μεταβολές που προκαλούν στο ιστορικό τοπίο οι συσχετισμοί των δυνάμεων και οι διακυμάνσεις τους, ο τεχνολογικός παράγοντας, η διαμόρφωση τάσεων και ρευμάτων και η ανάκλαση όλων αυτών στην οικονομική δραστηριότητα. Μέσα στο σύνθετο αυτό ντόμινο, οι πόλεις κινούνται προς το μέλλον με μια ιλιγγιώδη- στατική ταχύτητα. Την κίνηση αυτή την ανατυπώνουν, την ανασυνθέτουν, την εξερευνούν, την παρουσιάζουν και την ερμηνεύουν, οι αρχαιολόγοι και οι ιστορικοί. Η Πατρώ είναι ένα υπόδειγμα μιας τέτοιας συνοπτικής, αλλά και διεξοδικής ανασύνθεσης μέσα από την οποία ερμηνεύονται τα γιατί της ιστορίας μας και όλα τα από πού της ψυχής μας.

Στην ησυχία της ανάγνωσης σε κυριεύουν οι απόηχοι του παρελθόντος, και οι μεθυστικές εικασίες για ιστορίες ανθρώπων, ιστορίες της Ιστορίας που έρχονται να μας υποδείξουν πως το μεγαλείο ενός τόπου και ενός λαού μπορεί και πρέπει να είναι η αλήθειά του. Μέσα από την αλήθεια των ανθρώπων, πέρα από θρύλους, μύθους, παραποιήσεις, διαγραφές γεγονότων, υπερβολές, στρεβλώσεις και αναζητήσεις τεκμηρίων που ικανοποιούν την ανασφαλή ανάγκη μας για κομπορρημοσύνες, μπορεί να προκύψει γυμνή, κοφτερή, αυθεντική και εν τέλει αστραφτερή ως γήινο διαμάντι, η πραγματική μας ταυτότητα. Και αυτή, επιτέλους, να γίνει η βάση ενός γνήσιου, υγιούς και ατσάλινου νέου πατριωτισμού που θα δώσει ένα καινούργιο και παραγωγικό νόημα στο ανήκειν και στο προέρχεσθαι καθενός μας ως προσώπου και όλων ως συλλογικότητα και ως γένος. Αυτός ο νέος πατριωτισμός, ο πατριωτισμός της αλήθειας και της παραδοχής γεγονότων, παθών και λαθών, προτερημάτων και μειονεκτημάτων, κατακτήσεων και υστερήσεων, είναι ίσως το μόνο εργαλείο που επιτρέπει να φτιάξουμε μια βιώσιμη πραγματικότητα ως πόλη, ως κοινότητα, ως πατρίδα.

Χρειάζεται, τώρα περισσότερο από ποτέ στο πρόσφατο παρελθόν, να αντισταθούμε στα σιδερωτήρια που επιδίδονται σε τεχνητές τσακίσεις της αλήθειας και της ιστορίας, να ανοίξουμε το μπαούλο της μνήμης και να συζητήσουμε με τον ιστορικό εαυτό μας γενναία και φιλικα

Η Πατρώ είναι μαζί και πρόταση και μέσο. Κάθε κεφάλαιό της, είναι και μια εφημερίδα μιας ιστορικής εποχής. Θα μπορούσε να συνοδεύεται από τον υπότιτλο Ελα Να Μάθεις Τι θα Πει Πατρινός, αλλά το πρόλαβε άλλος, πλανώμενος και πλανώντας, θύμα της εμμονής μας για μεγαλαυχίες. Μητέρα της Κρίσης ήταν η άρνησή μας για αλήθεια και η ιλαροτραγική δίψα μας να υποδυόμαστε τους επιγόνους βυζαντινών πριγκίπων που εκθρόνισε η δύση. Και υπήρξε οικτρή μοίρα για μια πόλη να απαρνηθεί τη δύση, όταν στη δύση εύρισκε την ανατολή της.

Κλείνω από το σημείο από όπου ξεκίνησα. Από την Κανακάρη και σε πρώτο ενικό.

 Η Πατρώ, πετυχαίνει αυτό ακριβώς, την ενεργοποίηση του πρώτου ενικού καθενός μας, μέσα από την ενσωμάτωση της γνώσης του χώρου στον χρόνο, μια ενσωμάτωση που επιτρέπει και επιβάλλει μια ανοιχτή ακρόαση των μακρινών και των νεότερων φωνών της ιστορίας στη συνείδηση και την αίσθηση του εαυτού μας, του ονόματος των δρόμων μας, των ίδιων μας των ονομάτων.
Η γνώση και η συναίσθηση ταυτότητας συνθέτουν ένα πνεύμα πόλης, με τις δασείες και τις ψιλές του, που χορεύουν πάνω από τα φωνήεντα του λόγου που χρησιμοποιεί η Χαρά Παπαδάτου, ενώ τις λέξεις της καταβρέχουν οι οξείες και γυαλίζουν οι περισπωμένες, καθώς η γλώσσα της κατάγεται από τους καιρούς των κάστρων, και επιστρατεύει τόνους και πνεύματα σαν οπλιτες που θα υπερασπίζονται αυτά τα κάστρα της μνήμης, σαν ένα σουρεαλιστικό αίτημα για αλήθεια, γενναιότητα και αγνότητα.
Ομοια με τους ιππότες, αλλά και η ιπποσύνη είναι γένους θηλυκού, πάντων όλων η μήτρα είναι γυναίκα, η πόλη γράφει την ιστορία της με τη μορφή της Χαράς Παπαδάτου- Γιαννοπούλου,

Κυρίες και Κύριοι, ιδού μια Ακρίτας της ελληνικότητας, μία Ιππότης του Χρόνου.

http://www.pelop.gr