Πορτραίτα του τόπου μας Σπύρος Βρεττός Ποητής, Δικηγόρος

 

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ο Σπύρος Βρεττός είναι Έλληνας Ποιητής, Δικηγόρος Γεννήθηκε το 1960 στην Λευκάδα, σπούδασε στην νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών  και ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου  στην Πάτρα.  Δημοσίευσε γιά πρώτη φορά ποιήματα του  το 1978   στα περιοδικά Ρυθμός και Όστρακα.  Έχει εκδώσειεφτά ποιητικές συλλογές.  Οι πέντε πρώτες έχουνμεταφραστεί  από τον Φίλιπ Ραμπ στα αγγλικά (Collected Poems, Shoestring Press 2000). Ποιήματά του έχουν επίσης μεταφραστεί  στα αγγλικά από τον Πίτερ Κονσταντάιν (Peter Constantine) σε ανθολογία της γενιάς του ’70 και του’  80 σε επιμέλεια του Ντέιβιντ Κόνολι (Agenda: Greek Poetry,  New Voices and Ancient Echoes, 1999), και σε ανθολογία της ελληνικής ποίησης του 20ου αιώνα σε επιμέλεια Πήτερ Μπην, Πίτερ Κονσταντάιν, Έντμουντ Κίλι και Κάρεν Βαν Ντάικ. (A Century of Greek Poetry 1900-2000, Εκδοτικός Οίκος COSMOS, 2004.)  Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.  ανθολογία ποιημάτων του εκδόθηκε  στην Ιταλία σε μετάφραση Μάσιμο Κατσούλο  ("Il postscriptum della storia", Atelier 2005). Εργογραφία Ως Αζτέκοι στις Αζόρες, εκδόσεις Πλέθρον, 1985 Σε μαύρο πλου, Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα, 1988 Ακίνητα μάτια,εκδόσεις Διάττων, 1992 Τραγωδία,εκδόσεις Καστανιώτης, 1995 Ανιστόρητο, εκδόσεις Καστανιώτης, 1999 Πράξη απλή, εκδόσεις Γαβρηιλίδης, 2003 Συνέβη, εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2007 Κώστας Καρυωτάκης. Το εγκώμιο της φυγής, εκδόσεις Γαβρηιλίδης, Αθήνα 2006 Για τα ιστορικά ποιήματα του Καβάφη 19.05.2013    ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ Λ. ΒΡΕΤΤΟΥ           1.«Αισθηματοποίηση» του ιστορικού ποιήματος ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΧΩΡΟ Οικίας περιβάλλον, κέντρων, συνοικίας που βλέπω κι όπου περπατώ  χρόνια και χρόνια. Σε δημιούργησα μες σε χαρά και μες σε λύπες: με τόσα περιστατικά, με τόσα πράγματα. Κ' αισθηματοποιήθηκες ολόκληρο για μένα.        Στο  παραπάνω ποίημα, που είναι και από τα τελευταία του, ο Καβάφης μας παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο έβλεπε  το περιβάλλον στο οποίο ζούσε. Ένα περιβάλλον που το  δημιούργησε ο ίδιος «μες σε χαρές και μες σε λύπες. Με τόσα περιστατικά, με τόσα πράγματα». Και μετά τη  δημιουργία, μετά τη φόρτωση δηλαδή του περιβάλλοντος  με τα περιστατικά και τα πράγματα του ποιητή, ακολουθεί η αισθηματοποίησή του: «Κ' αισθηματοποιήθηκες ολόκληρο για μένα». Θα μπορούσε ίσως να πει: σε δημιούργησα και σ' αισθηματοποίησα. Όμως λέει: σε δημιούργησα κι εσύ αισθηματοποιήθηκες ολόκληρο για μένα. Και αυτό είναι πιθανό να μεταφράζεται ως εξής: σε έφτιαξα κι εσύ ανταπέδωσες σε μένα, το δημιουργό σου,  το «αίσθημα» που νόμιζα πως δεν σου έδωσα όταν σε έφτιαχνα. Όμως περιβάλλον για τον Καβάφη είναι και η ποίησή του.  Αν μάλιστα σκεφτούμε πως το πλέον δραστικό ποιητικό περιβάλλον είναι για τον ποιητή το ιστορικό περιβάλλον, που όντως το «δημιουργεί»  και αυτό «χρόνια και χρόνια», κινούμενος και εμπνεόμενος βασικά από «τον ίδιο χώρο»,  τα ελληνιστικά κυρίως χρόνια, μπορούμε να πούμε τα εξής:  Ο Καβάφης φτιάχνοντας το ιστορικό του ποίημα  με όλα τα ιστορικά «περιστατικά» που επέλεγε ως αναγκαίο του υλικό και με όλα τα «πράγματα»,  δηλαδή τους ποιητικούς του τρόπους, ανακάλυπτε  ίσως εκ των υστέρων το «αίσθημα» που παρήγαγε το ποίημά του.  Το ποίημά του δεν τελείωνε από αυτόν,  αλλά από το ίδιο το ποίημα. Η ολοκλήρωση του ποιήματος γινόταν με την «αισθηματοποίησή» του. Θεωρώ δηλαδή πως  για το αίσθημα (συναίσθημα, συγκίνηση) του ιστορικού του ποιήματος ίσως και να αμφέβαλε  στην πορεία του και ο ίδιος ο ποιητής, καθόσον εγνώριζε ότι τα μέσα που μετερχόταν  ήταν πεζά και αντιποιητικά. Το αίσθημα παραγόταν από το συνολικό ποίημα και εκ των υστέρων.  Όπως ακριβώς συμβαίνει και στον  αναγνώστη της καβαφικής ιστορικής ποίησης που θέλγεται βασικά από το σύνολο του ποιήματος  και από την ειρωνεία που το συγκολλάει.  (Ο Νάσος Βαγενάς έχει ήδη μιλήσει για την  ειρωνική γλώσσα του Καβάφη και για την συγκίνηση που αυτή παράγει). Μα η ειρωνεία του Καβάφη, θα μπορούσε  κάποιος να αντιτείνει, δεν είναι ένας από τους ποιητικούς του τρόπους, δεν είναι ένα από τα πράγματα που ο ποιητής βάζει μέσα στο ποίημα; Δεν γνωρίζει εκ των προτέρων ότι η ειρωνεία είναι αυτή που θα συγκολλήσει το κατά τρόπο, πολλές φορές, στεγνό αφηγούμενο  ιστορικό περιστατικό; Άρα αφού το γνωρίζει, αυτός είναι που «αισθηματοποιεί» το ποίημα. Εάν η ειρωνεία ήταν σποραδική, εάν δηλαδή την έριχνε ο ποιητής ευκαιριακά μέσα στο ποίημα,  θα μπορούσαμε να πούμε ότι όντως ο ποιητής την χρησιμοποιούσε και αυτήν  ως μέσο για να βγάλει το ποίημά του αίσθημα.  Όταν όμως ο ποιητής εισέρχεται στις ιστορικές του πηγές όντας ειρωνικός, ακολούθως με το αυτό ειρωνικό ένδυμα και βλέμμα εισέρχεται  και στο ποίημα. Εμφορούμενος από την ειρωνεία, την ξεχνάει σαν ποιητικό τρόπο,  αφού δεν είναι τρόπος αλλά παντεποπτικό βλέμμα.  Η ειρωνεία του είναι ένστικτο, ανάσα.  Κι όπως ξεχνάει κανείς πως ανασαίνει, αλλά ζει και κινείται, έτσι ξεχνάει κι ο ποιητής τη δική του ανάσα, αλλά γράφει. Έχει χυθεί πολύ μελάνι για να βρεθεί ο τρόπος που παράγεται συγκίνηση από τα ιστορικά καβαφικά ποιήματα, τη στιγμή που τους λείπει η ιδιαιτέρως συγκινησιακή χρήση της γλώσσας. Συναισθανόμενοι όμως την «αισθηματοποιητική»  λειτουργία του καβαφικού ποιήματος μπορούμε να πούμε αυτό: ο Καβάφης δημιουργεί «φτωχικά» το ποίημά του σα να είναι περιβάλλον του κι αυτό «αισθηματοποιείται» ολόκληρο για το δημιουργό του και προς έκπληξή του. 2.Ο ιστορικός - «ανιστόρητος» Καβάφης Για να συμβεί ένα ιστορικό ποίημα δεν χρειάζεται  ο ποιητής να ξέρει «πολλή» ιστορία.  Ίσως μάλιστα να είναι καλύτερα εάν ο ποιητής  μπαίνει στο ποίημα χωρίς πολλές ιστορικές λεπτομέρειες, αλλά με διάθεση φιλοσοφική προς την ιστορία, τέτοια που να του επιτρέπει ακόμα και τα μικρά ιστορικά εναύσματα που βρίσκει μπροστά του (μια λέξη, μια φράση, μια εικόνα) να τα μεταποιεί σε «πλήρη» ιστορικά (με την πλατιά έννοια) ποιήματα. Αρκεί ένα «Ασίνην τε» στον Σεφέρη ή «μια μνεία μικρή  κι ασήμαντη» στον Καβάφη για να συμβεί η ιστορία του ποιήματος. Μα μήπως με  ανάλογο τρόπο δεν μπορεί να συμβεί και  η ιστορία η ίδια; Ένα κάτι λίγο των λέξεων  (για να μιλήσω σχηματικά), ένα «filio que»,  δεν μοιάζει να άρκεσε για το Σχίσμα των Εκκλησιών;  Ώστε με τον τρόπο της ίδιας της ιστορίας και η ιστορική ποίηση μπορεί να κάνει  τα ποιήματά της να συμβαίνουν. Και, για να ειρωνευτούμε με τον τρόπο του Καβάφη,  δεν μπορεί η ιστορία να κατηγορηθεί ότι δεν ξέρει να συμβαίνει! Όταν λοιπόν ο Καβάφης προσπαθεί στο ποίημά του «Καισαρίων» να «εξακριβώσει μια εποχή»,  αυτή την εξακρίβωση την κάνει μέσω μιας συλλογής επιγραφών των Πτολεμαίων  και όχι μέσω μιας ιστορικής ανάλυσης της εποχής.  Δεν τον ενδιαφέρει εν προκειμένω (για το ποίημα) η «πολλή» ιστορία, αλλά το έναυσμα. Δεν διαβάζει εν προκειμένω το βιβλίο ως ιστορικός, αλλά ως αποκωδικοποιητής μικρών μνειών,  τοποθετημένων σε ένα «εξακριβωμένο» περιβάλλον.   Όμως «εξακριβωμένο» δεν σημαίνει απαραιτήτως  και ιστορικά ακριβές. Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε και την ειρωνεία του Καβάφη, ο οποίος εισέρχεται στο ποίημα αυτό κατευθείαν  αυτοειρωνικός. Είναι σα να μας λέει: μα πώς να εξακριβώσω μια εποχή με μια συλλογή επιγραφών,  όταν μάλιστα αυτή τη συλλογή την πήρα στα χέρια μου «εν μέρει και την ώρα να περάσω»;  Η ειρωνεία του Καβάφη είναι ειλικρινής και στοχεύει στο να τον καταδείξει, παρά τα ιστορικά  φαινόμενα, και ως σκοπίμως «ανιστόρητο». Έτσι άλλωστε, με μια τέτοια «ανιστόρητη» για τον ίδιο τον ποιητή θέση, μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα ένα ιστορικό ποίημα. Η ειρωνεία του Καβάφη ανατρέπει κατά  κάποιο τρόπο τη σοβαρότητα της ιστορίας, ώστε η δική του ποιητική ιστορία, το δικό του  ποίημα να φανεί ακόμα πιο ισχυρό μέσα σε ένα ματαιωμένο γενικότερο πλαίσιο. Γι' αυτό το λόγο και ταιριάζει καλύτερα η ειρωνεία του Καβάφη στο πλαίσιο της παρακμής και της  κρίσης και γι' αυτό το λόγο αντλεί συνεχώς τα ιστορικά του θέματα από εκεί. Το ποίημα «Βυζαντινός άρχων, εξόριστος, στιχουργών» ξεκινάει έτσι: «Οι ελαφροί ας με λέγουν ελαφρόν. Στα σοβαρά πράγματα ήμουν πάντοτε επιμελέστατος».  Στους στίχους αυτούς αναγνωρίζω και αυτό: από τη μια μεριά την ελαφρότητα που, με την ειρωνεία του,  θέλει και προσδίδει κάποιες φορές ο Καβάφης στην ιστορία και από την άλλη μεριά τη σοβαρότητα που,  με τρόπο επιμελέστατο, αποκτά τελικά η δική του ποιητική ιστορία μέσα στο δήθεν ελαφρό πλαίσιό της. Τη φιλοσοφική του διάθεση απέναντι στην ιστορία  (όχι με την έννοια μιας φιλοσοφικής σκέψης και παραίνεσης)  την αποκαλύπτει ο Καβάφης στο ποίημα «Ο Δαρείος», όπου ειρωνεύεται από την αρχή την ιστορικότητα του ποιήματός του και τις ιστορικές λεπτομέρειες μέσω των οποίων καλείται  ο ποιητής Φερνάζης (προσωπείο του Καβάφη) να γράψει ένα επικό ποίημα. Γρήγορα λοιπόν  και κουρασμένος από τις ιστορικές λεπτομέρειες,  ο ποιητής αντιπαραβάλλει σε αυτές τη φιλοσοφία («Αλλ' εδώ χρειάζεται φιλοσοφία»), η οποία και  θα τον απασχολήσει μέχρι το τέλος του ποιήματος: Ο ποιητής Φερνάζης το σπουδαίον μέρος του επικού ποιήματός του κάμνει. Το πώς την βασιλεία των Περσών παρέλαβε ο Δαρείος Υστάσπου. (Από αυτόν κατάγεται ο ένδοξός μας βασιλεύς, Ο Μιθριδάτης, Διόνυσος κ' Ευπάτωρ). Αλλ' εδώ χρειάζεται φιλοσοφία  πρέπει ν' αναλύσει τα αισθήματα που θα είχεν ο Δαρείος: ίσως υπεροψίαν και μέθην. Στα παραπάνω λοιπόν παραδείγματα βλέπουμε  έναν Καβάφη που διακόπτει την ιστορική του αφορμή όχι μόνο για να οδηγήσει το ποίημα προς άλλη  κατεύθυνση, αλλά και για να δείξει ότι, παρότι  φαίνεται προσκολλημένος στις ιστορικές του πηγές, μπορεί και συμπεριφέρεται απέναντί τους και αρκετά «ανιστόρητα». 3. Ιστορία, πολιτική και σώμα στον ιστορικό Καβάφη Το ότι ο Καβάφης είναι ιστορικός ποιητής  είναι κοινός τόπος. Δεν μοιάζει όμως να είναι  κοινός τόπος η πολιτική συνείδηση του Καβάφη.  Φαίνεται πως και ο ίδιος δεν ήθελε να δώσει την όποια πολιτική διάσταση στα ποιήματά του κι έτσι η καταφυγή στο ιστορικό παρελθόν έκρυβε πιθανόν και απέκλειε την όποια  συγχρονική διάσταση της ποίησής του. Ιστορικό παρόν για τον Καβάφη μοιάζει καταρχάς να είναι το σώμα του και αυτό φαίνεται να του αρκεί ως σύγχρονη ιστορία. Ένα σώμα όμως αρκετά ενοχικό και «παρακμιακό»  κάποιες φορές, που μοιάζει να βγαίνει και αυτό από  ένα ανάλογο ιστορικό παρελθόν, από το οποίο  αντλούνταν τα ιστορικά του ποιήματα.  Όποια λοιπόν ιστορία κι αν κινεί ο ποιητής, είτε αυτή του παρελθόντος, είτε αυτή του παρόντος  (σώμα), φαίνεται να βρίσκεται σε ανάλογη ποιητική κατάσταση, όπου «επίμονα κ' η ποιητική ιδέα πάει κ' έρχεται». Ώστε παρόν και παρελθόν πάνε μαζί και χέρι χέρι στην ποίηση του Καβάφη, γι' αυτό και το σώμα, ως σύγχρονη ιστορία, επίμονα και τακτικά παρεισφρέει ως ιντερμέδιο σε κάποια από τα ιστορικά ποιήματα, θυμίζοντάς μας ίσως  και την συγχρονική διάσταση των  ποιημάτων αυτών.   Αν όμως θέλαμε να εξηγήσουμε γιατί θεωρούμε πως μια πλειάδα ποιημάτων του Καβάφη είναι ή και μπορούν  να διαβαστούν ως πολιτικά ποιήματα, θα προχωρούσαμε σε άλλα λιγότερο «σωματικά» επιχειρήματα. α) Αν τα ιστορικά ποιήματα του Καβάφη  ήταν γραμμένα στην εποχή στην οποία αναφέρονται, θα ήταν οπωσδήποτε ποιήματα  πολιτικά, αφού σε όλα υπάρχει μια συγκεκριμένη θέαση πραγμάτων και προσώπων και μια συνακόλουθη θέση του ποιητή απέναντι  στη διαχείριση της εξουσίας και στα πρόσωπα που τη λυμαίνονται. β) Διαλέγοντας σταθερά ο ποιητής ως πλαίσιο των ιστορικών του ποιημάτων εποχές κρίσης και παρακμής, όπου η εξουσία και τα πρόσωπά της δοκιμάζονται, δεν κάνει νομίζω τίποτε άλλο από τα να καταδεικνύει μια διαρκή ιστορική και πολιτική κρίση που φθάνει μέχρι και τις ημέρες  που ο ίδιος γράφει. γ) Κάποια από τα ποιήματα αυτά μοιάζει να  αφορούν σε τρέχουσες πολιτικές καταστάσεις  και πρόσωπα και μάλιστα να τα φωτογραφίζουν,  δεν θα μπορούσε δε να συμβεί το τελευταίο εάν  δεν συνέτρεχαν τα δύο πρώτα επιχειρήματα. δ) Η ειρωνεία με την οποία μπαίνει εξ αρχής ο  Καβάφης σε αρκετά ιστορικά ποιήματα μοιάζει να συνιστά περισσότερο πολιτική θέαση των πραγμάτων και λιγότερο ιστορική «πόζα». Βέβαια στην ποίηση του Καβάφη δεν θα συναντήσουμε  κατά τρόπο φανερό το ιστορικό παρόν, δηλαδή  το σύγχρονο με αυτόν γεγονός και αυτός είναι ο  βασικός λόγος που μας κάνει προφανώς να αμφιβάλλουμε ή και να αρνούμαστε την πολιτικότητά του, αφού πολιτικό ποίημα θεωρούμε μάλλον αυτό το οποίο αντλεί ζωή από το ιστορικό παρόν και δεν αποφεύγεται σε αυτό η όποια πολιτική διακύβευση.  Όμως ο σοφός Καβάφης μοιάζει να μας λέει πως μπορεί το ποίημα να μιλάει για το παρελθόν και να  κάνει πολιτική, χωρίς μάλιστα να ελλοχεύει ο κίνδυνος το σύγχρονο περιστατικό και γεγονός  να «επικαιροποιήσει» το ποίημα και να το  κάνει να λειτουργεί σε μια δεδομένη χρονική  στιγμή και μόνο. Αν μάλιστα δεχθούμε, όπως έχει καταδειχθεί, πως όντως ο Καβάφης άντλησε  υλικό και από την εποχή του, δηλαδή και από το ιστορικό παρόν, τότε βρισκόμαστε  μπροστά σε μια μυθοποιητική λειτουργία της ποίησής του, όπου κάποιες φορές το σύγχρονο γεγονός μετουσιώνεται σε ιστορικό παρελθόν που προβάλλεται μυθοποιημένο στο εκάστοτε αναγνωστικό παρόν.  Αυτή όμως είναι η λειτουργία της ιστορικής  ποίησης του Καβάφη, είτε υπάρχει πίσω της  συγκεκριμένο γεγονός είτε όχι, αφού και το, απευθείας από τις ιστορικές πηγές προερχόμενο, ιστορικό παρελθόν συμπεριφέρεται ποιητικά ως μύθος του παρόντος. Ώστε δεν απαιτείται, προκειμένου να πούμε ότι κάποια από τα ιστορικά ποιήματα του Καβάφη είναι και πολιτικά ποιήματα, να το  αποδείξουμε με συγκεκριμένα ευρήματα και  έρευνες, ούτε και να αποποιηθούμε τον  πολιτικό-επικαιρικό τους χαρακτήρα μόνο και μόνο επειδή ο ίδιος ο ποιητής κάποιες  φορές τον αρνήθηκε. Ο  Ε. Μ. Forster που συναναστράφηκε τον  Καβάφη στην Αλεξάνδρεια, θα μας πει (στο κείμενό του με τίτλο «Η ποίηση του Κ. Π. Καβάφη», γραμμένο το 1919) ότι ο ποιητής, παρότι τα είχε δοκιμάσει και τα δύο, δεν μπορούσε  να απαντήσει για το τι είναι καλύτερο:  η πολιτεία ή η μοναξιά; Για να καταλήξει: «Αλλά τουλάχιστον είναι βέβαιος (ο ποιητής) για ένα πράγμα – η ζωή προϋποθέτει θάρρος,  διαφορετικά παύει να είναι ζωή». Ενώ λίγο νωρίτερα έχει πει ο Forster: «Ένας τέτοιος ποιητής ποτέ δεν μπορεί  να είναι δημοφιλής. Πετάει αργά και συγχρόνως πολύ υψηλά. Είτε υποκειμενικός  είτε αντικειμενικός στον τρόπο του, απέχει εξ ίσου από τον στίβο της «επικαιρότητος» - ποτέ του δεν θα συνθέσει  ένα Βασιλικόν ή ένα Βενιζελικόν ύμνο». Ας σχολιάσουμε λίγο τα παραπάνω.  Αν κρίναμε με σημερινά κριτήρια και επιφανειακά, τότε με βάση την παραπάνω δυσκολία του  Καβάφη να διαλέξει ανάμεσα στην πολιτεία  (με την έννοια της ενασχόλησης με τα κοινά και συνακόλουθα με την έννοια της πολιτικής)  και τη μοναξιά (αποτράβηγμα, ιδιώτευση),  θα καταλήγαμε εύκολα ίσως στο συμπέρασμα  πως ο Καβάφης δεν ήταν πολιτικό ον και συνακόλουθα πολιτικός ποιητής. Γιατί αν ήταν δεν θα δυσκολευόταν να απαντήσει. Είναι όμως έτσι; Ή μήπως είναι ανώτερος πολιτικά αυτός που μπορεί και να «πολιτεύεται», αλλά και να αποτραβιέται, όταν φθάσει η στιγμή, στη μοναξιά του; Και πόσο χρειάζεται να  βρίσκεται κάποιος στην πολιτεία, αν είναι να συμπεριφέρεται, όπως μας έχει καταδείξει  ο Καβάφης στο (μεταγενέστερο από το κείμενο  του Forster) ποίημά του «Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης» (1928), σαν τον ηγεμόνα αυτό, σαν ένας δηλαδή τυχαίος και αστείος άνθρωπος που προσπαθεί  να ξεγελάσει τον λαό φερόμενος «επάνω, κάτω σαν τους Έλληνας» και «μιλώντας με  βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά»;  Όταν ένας τέτοιος ηγεμόνας περιορίζεται σε λίγες λέξεις για να μην προδοθεί και τον  πάρει ο λαός «στο ψιλό» και πλήττει συνακόλουθα από τις στοιβαγμένες μέσα του και  ανέκφραστες κουβέντες, δεν είναι προτιμότερο από το να βιώνει την πολιτική ως αφόρητη πλήξη και μοναξιά λόγω έλλειψης επικοινωνίας, να αποσύρεται;  Ή τι να κάνει ο ποιητής Καβάφης σε μια πολιτεία που «σχεδόν δεν μοιάζει σαν πατρίς του», αλλά «αυτή είν' η χώρα του Ηρακλείδη και του Βάλα»,  όπως μας λέει στο ποίημά του «Δημητρίου Σωτήρος (162-150 π.Χ.)», γραμμένο το 1919,  την ίδια δηλαδή χρονιά με το κείμενο του Forster;  Στο ποίημα αυτό ο Καβάφης μιλάει για έναν άνθρωπο που παραγκωνισμένος από το θρόνο της Συρίας επιστρέφει σ' αυτήν με μεγάλες προσδοκίες  για να την κάνει «πάλι κράτος δυνατό».  Όμως έχει να συναντήσει εκεί τον τυχοδιώκτη  διεκδικητή του θρόνου Βάλα που τον προωθεί στο θρόνο ο Ηρακλείδης. Προσπαθεί για 12 χρόνια να επιτύχει τους αγαθούς σκοπούς του («…θ' αγωνισθεί, θα κάμει, θ' ανυψώσει…όλην  την ορμήν αυτή θα μεταδώσει στον λαό») για να νικηθεί τελικά και να σκοτωθεί στη μάχη που έδωσε  με τον Βάλα το 150 π.Χ.   Όταν λοιπόν ο Καβάφης δεν μπορεί εύκολα να απαντήσει στην ερώτηση του Forster, είναι γιατί και μέσω της ενασχόλησής του με την ιστορία, αλλά και  μέσω της ποίησής του έχει ήδη αποκτήσει  συνείδηση ιστορικοπολιτική και έχει μάθει  καλά τι σημαίνει πολιτεία και τι σημαίνει μοναξιά.  Έχει καταλάβει ότι και μέσα στην έννοια της πολιτείας υπάρχει πολλή μοναξιά. Συνεπώς πώς να απαντήσει εύκολα σε μια  ερώτηση σαν αυτή; Σε ποια από τις δύο μοναξιές να γείρει; Και μοιάζει να μας λέει: Αν είναι να  μπω στην πολιτεία για να συνθέσω ύμνο βασιλικό ή βενιζελικό, ας μου λείπει. Άλλο ήρθα για να κάνω με την ποίησή μου. Αλλά κι εκείνη η μόνη βεβαιότητα που εξέφρασε καταληκτικά ο Καβάφης  στον Forster, ότι δηλαδή «η ζωή προϋποθέτει θάρρος, διαφορετικά παύει να είναι ζωή», μοιάζει να βγαίνει  κατευθείαν από το ποίημα αυτό και να συνιστά  υπαρξιακή και πολιτική θέση: Αδιάφορον: επάσχισεν αυτός, όσο μπορούσεν αγωνίσθηκε. Και μες στην μαύρη απογοήτευσί του, ένα μονάχα λογαριάζει πια με υπερηφάνειαν   που, κ' εν τη αποτυχία του, την ίδιαν ακατάβλητην ανδρεία στον κόσμο δείχνει. Τ' άλλα – ήσαν όνειρα και ματαιοπονίες. Αυτή η Συρία – σχεδόν δεν μοιάζει σαν πατρίς του, αυτή είν' η χώρα του Ηρακλείδη και του Βάλα. Στην πραγματικότητα λοιπόν ο Καβάφης απαντάει στον Forster με τον τρόπο που μιλάει στο ποίημά του «Δημητρίου Σωτήρος». Το «η ζωή προϋποθέτει θάρρος, διαφορετικά παύει να είναι ζωή» ισοδυναμεί  με τους αγώνες και τις προσπάθειες του Δημητρίου  Σωτήρος που και στην αποτυχία του «την ίδιαν ακατάβλητην ανδρεία στον κόσμο δείχνει». Είναι πιθανό να έδωσε τέτοια διάσταση ο Καβάφης στο ποίημα μετά τη σχετική συζήτηση και την ερώτηση που του τέθηκε. Είναι επίσης πιθανό να είχε ήδη γράψει το ποίημα και να απάντησε με τον τρόπο και τη συνείδηση που  του υπέβαλε ο διαμορφωμένος και από το ποίημα εαυτός του. Το σίγουρο είναι πως ο Καβάφης αφού είχε δοκιμάσει στο ποίημα αυτό και την πολιτεία  και τη μοναξιά της, προέκρινε ως πραγματικά  σημαντικό το να πορεύεσαι μέσα στη ζωή και  στον κόσμο με θάρρος και ακατάβλητη ανδρεία  για να μπορείς να ορκίζεσαι πως θα αγωνιστείς,  θα κάνεις και θα ανυψώσεις, με όλα σου τα «θα»  να προβάλλουν ως γνήσια και όχι να είναι τα «θα» της ψευδοπολιτικής: Τραβιούνταν μόνος του, κι αγανακτούσε, κι όμνυε που όπως τα θαρρούν διόλου δεν θάναι ιδού που έχει θέλησιν αυτός θ' αγωνισθεί, θα κάμει, θ' ανυψώσει.   Αρκεί να βρει έναν τρόπο στην Ανατολή να φθάσει, να κατορθώσει να ξεφύγει από την Ιταλία- κι όλην αυτήν την δύναμι που έχει μες στην ψυχή του, όλην την ορμήν αυτή θα μεταδώσει στον λαό. Ο Καβάφης λοιπόν με την ιστορική του ποίηση συμπεριφέρεται και πολιτικά. Αλλά ακόμα κι όταν  στην ποίησή του μιλάει το «σώμα», σαν ετερότητα μιλάει. Η ποιητική ερωτική του τόλμη ασκεί και αυτή την πολιτική της. Διεκδικεί την ύπαρξη και τη δικαίωση του διαφορετικού. Και δεν διστάζει, για το σκοπό αυτό, να συμπεριφερθεί ενίοτε με πολιτική διπλωματία και να βαπτίσει το ερωτικό του σώμα  και μέσα σε κάποιο ιστορικό ποίημα, όπως έκανε αμέσως παραπάνω, όπου αυτό το ιστορικοπολιτικό «όμνυε» πως «θ' αγωνισθεί, θα κάμει, θ' ανυψώσει»  συναντάει τον ίδιο στην ουσία του στίχο «Ομνύει κάθε τόσο ν' αρχίσει πιο καλή ζωή»  από το ερωτικό του ποίημα «Ομνύει». Ο Σπύρος Λ. Βρεττός (Λευκάδα, 1960) είναι ποιητής   Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ (2012) Τα δεδομένα, Γαβριηλίδης (2009) Τα σχέδια της ποίησης, Πολύεδρο (2007) Συνέβη, Γαβριηλίδης (2006) Κώστας Καρυωτάκης, Γαβριηλίδης (2003) Πράξη απλή, Γαβριηλίδης (1999) Ανιστόρητο, Εκδόσεις Καστανιώτη (1995) Τραγωδία, Εκδόσεις Καστανιώτη (1985) Ως Αζτέκοι στις Αζόρες, Πλέθρον   Συμμετοχή σε συλλογικά έργα (2008) Γιατί η ποίηση, Περί Τεχνών (2008) Τα ποιήματα του 2007, Κοινωνία των (δε)κάτων (2006) Ποιητές της Πάτρας στις γλώσσες της Ευρώπης, Πολύεδρο (2005) Για τον Ηλία Λάγιο, Ερατώ

Ξενοφώντας Βερύκιος

Ημέρες Ποίησης:
Αφιέρωμα στους Ξενοφώντα Βερύκιο
και Αλέξη Λυκουργιώτη





Ο κύκλος «Ημέρες ποίησης» -Ημέρες γνωριμίας με την


πρόσφατη δημιουργία παλαιότερων και νεότερων ποιητών

παρουσιάσεις, αναγνώσεις, σχόλια συνεχίζεται με αφιέρωμα


στους ποιητές Ξενοφώντα Βερύκιο και Αλέξη Λυκουργιώτη


το Σάββατο 23 Ιουνίου 2012, στη 1 το μεσημέρι.


Για τους ποιητές θα μιλήσουν αντίστοιχα:


Νίνα Παλαιού, Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας

και οι: Γιάννης Βούλτος, φιλόλογος, Γιώργος Καραχάλιος,


καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών- ποιητής

Σωκράτης Σκαρτσής, ποιητής- ομότιμος καθηγητής,


Πανεπιστήμιο Πατρών


Ο Ξενοφών Βερύκιος είναι Καθηγητής στο Τμήμα


Χημικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών


από το 1986, και Διευθυντής του εργαστηρίου Ετερογενούς Καταλύσεως.

Έργα του:

Επίστρεφε, Typorama, 2001

Οίκαδε και Άλλα Ποιήματα Ασαφούς Κατευθύνσεως, Διάττων, 2004

Των Αιωρούμενων Ήχων, Διάττων, 2011.


Ο Αλέξης Λυκουργιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα


και ζει στην Πάτρα. Σπούδασε Χημεία στο Πανεπιστήμιο


Πατρών. Έκανε το διδακτορικό του στο Δημόκριτο


και μεταδιδακτορικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο


της Λουβαίν. Καθηγητής από το 1988 στο Πανεπιστήμιο


Πατρών, Πρύτανης στο ίδιο Πανεπιστήμιο από το 1988 ως το 1994,

Πρόεδρος του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου από το 1995


ως το 2004 και Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας από το 2010.


Μόλις κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο

«Η θάλασσα ήταν πάντα εκεί».


Δείγμα γραφής του ποιητή Ξεν. Βερύκιου
από τη συλλογή Των Αιωρούμενων Ήχων


ΤΟ ΟΝΟΜΑ

Είμαι πολύ μικρός για να’ χω όνομα

δικό μου.

Όμως, τα καλοκαίρια

ο ίσκιος μου μακραίνει.

Σκαρφαλώνει σε μαντρότοιχους

και κλέβει ονόματα κοριτσιών

και ρόδα.

Το φθινόπωρο σπέρνω όσα φωνήεντα

δεν έχουν εξατμιστεί

και προσμένω να φυτρώσουν φθόγγοι.

Το όνομά μου είναι διαλυμένο

στις σταγόνες της βροχής και βάφει

το χώμα κόκκινο.

Το χειμώνα δεν υπάρχω

και η ανάγκη για όνομα δικό μου

εκμηδενίζεται σχεδόν.

Την άνοιξη κυοφορώ την ύπαρξή μου.

Κλέβω νέκταρ από τις πασχαλιές

αυξάνοντας ισόποσα τη δύναμή μου

κι αγναντεύω στο σύμπαν

το αληθινό μου όνομα.


Δείγμα γραφής του ποιητή Αλέξη Λυκουργιώτη
από τη συλλογή Πέφτοντας με αλεξίπτωτο


ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΘΛΙΨΗ

Αυτό το Καλοκαίρι έσταζε απελπισία από παντού

Πολύ σκληρό το φως τα πρωινά ,φορές μάτωνε την ίριδα

Ένας αέρας χωρίς τη δροσιά των φύλλων της καρυδιάς μάς έκλεινε τα παράθυρα

Τα βράδια, λίγο μετά τα μεσάνυχτα , πέτρωνε ξαφνικά ο Κορινθιακός

τρομάζοντας τ’ απέναντι βουνά


Κανένα χάδι στον ορίζοντα

Οι καταδότες φορούσαν τις κουκούλες τους στις γειτονιές του Κόσμου

Τα ηλεκτρονικά αρχεία πάσχιζαν να φακελώσουν τις ψυχές μας

Τα Μέσα βομβάρδιζαν με εικόνες ναπάλμ, ενώ οι εκφωνητές

πυροβολούσαν στο κεφάλι

Μια οσμή ηλίθιου διάχυτη στην ατμόσφαιρα

Παγκόσμια η Ελονοσία και ο πυρετός δεν έπεφτε

Ήτανε τότε που αποφάσισε να πάρει το δρομολόγιο των νυχτερινών ανέμων

για τη γη της ονειροπόλησης

Μικρά κομμάτια θάλασσες στο φως μιας θερινής σελήνης

Θυμαρίσια περάσματα

Ο κόλπος που αγάπησε τη Θάλασσα και έμαθε να συλλαβίζει το

πράσινο στα φύλλα της λεμονιάς

Τα περβόλια με τις στέρνες και τα μικρά εκκλησάκια

Τα περβόλια που νανούριζε ο αρχαίος Κηφισός

Η Αννούλα του απογεύματος

Ένα αγόρι και ένα κορίτσι κατηφορίζοντας τις ατέλειωτες σκάλες

του πέτρινου σταθμού

Τα παιδικά ξέφωτα με τον Ταρζάν και τον Γκαούρ

Η επικίνδυνη αναρρίχηση του Γιώργου Θαλάσση

στην κόψη του θαυμασμού μιας Κατερίνας

Το Χόλυγουντ της γειτονιάς, ο θερινός παράδεισος, με

τα μικρά μολυντήρια που στοιχημάτισαν

το ύψος του αγιοκλήματος

Αυτό το Καλοκαίρι έσταζε μελαγχολία από παντού.


Ξενοφών Βερύκιος
από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια


Ο Ξενοφών Βερύκιος είναι Έλληνας ποιητής, καθηγητής , στο τμήμα χημικών μηχανικών , στο Πανεπιστήμιο Πατρών.

Ο καθηγητής Ξενοφών Βερύκιος είναι μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του ΤΕΙ Ιονίων Νήσων και εφευρέτης, κάνει έρευνες   και έχει εφέυρη μια καινοτόμο διεργασία παραγωγής ηλεκτρικής
ενέργειας από βιομάζα χρησιμοποιώντας ως πρώτη ύλη βιοαιθανόλη .

Με τη συγκεκριμένη διαδικασία επιτυγχάνεται  η μηδενική εκπομπή ρύπων. Επίσης είναι πρόεδρος
του Συμποσίου ποίησης και ομιλητής σε πολλά συνέδρια


σχετικά με την εφεύρεση του.ΞΕΝΟΦΩΝ ΒΕΡΥΚΙΟΣ
(καθηγητής και από τους πρωτεργάτες της εταιρείας ΕΛΒΙΟ)

Η πρώτη εταιρεία που κατάφερε να κατασκευάσει συστήματα για την παραγωγή ενέργειας ακόμη και από... σκουπίδια είναι ελληνική,αποτέλεσμα μιας προσπάθειας που ξεκίνησε στο Πανεπιστήμιο Πατρών   . Δεν ελέγχεται όμως πλέον από Ελληνες. Την ιδέα που «σνόμπαραν»το κράτος αλλά και ντόπιοι επιχειρηματίες, έσπευσαν να εξαγοράσουν Σουηδοί.
Πριν από πέντε χρόνια ο καθηγητής Ξενοφών Βερύκιος και μια ομάδα επτά ερευνητών του τμήματος χημικών μηχανικών του Πανεπιστημίου Πάτρας  δημιούργησαν στο «δοκιμαστικό σωλήνα» του τεχνολογικού πάρκου Πατρών  την εταιρεία ΕΛΒΙΟ με τη στήριξη του πανεπιστημίου και κεφάλαια της Εμπορικής  Κεφαλαίου. Στόχος τους ήταν να αναπτύξουν πρωτοποριακά στυστήματα  παραγωγής ενέργειας χρησιμοποιώντας ως πρώτη ύλη βιοκαύσιμα.
Συστήματα δηλαδή που θα μπορούν να αντικαταστήσουν τα ρυπογόνα συστήματα που υπάρχουν σήμερα: από τους καυστήρες στις πολυκατοικίες  μέχρι μονάδες σε κτίρια νησιών που βρίσκονται μακρυά από δίκτυα της ΔΕΗ  απομακρυσμένα νησιά ή ακόμα και τις μηχανές σε αυτοκίνητα και σκάφη αναψυχής.
Η ΔΕΗ και γνωστές ελληνικές εταιρείες του χώρου της ενέργειας τους έκλεισαν την πόρτα όταν τους πρότειναν συνεργαία.
Κι επιπλέον ο βασικός χρηματοδότης της εταιρείας -Εμπορική Κεφαλαίου-
αναζητούσε τρόπο να απεμπλακεί αφού «έγραφε» ζημιές
(οι ετήσιες δαπάνες ήταν περί τις 200.000 ευρώ και μόλις φέτος
ο ισολογισμός της ΕΛΒΙΟ θα είναι ισοσκελισμένος). Θεωρούσαν
ότι η επένδυση έχει μεγάλο ρίσκο. Δεν είχε, όμως, την ίδια άποψη
η σουηδική εταιρεία Morphic Technologies, η μεγαλύτερη της Σκανδιναβίας
των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ανεμογεννήτριες κυρίως)
και εισηγμένη στο Χρηματιστήριο της Στοκχόλμης.
Οι Σουηδοί μυρίστηκαν «λαβράκι», αφού η ΕΛΒΙΟ είναι η μοναδική εταιρεία στον κόσμο που έχει κατοχυρώσει διεθνείς  πατέντες για τεχνολογία αυτού του είδους κι επιπλέον, εκτός από τη θεωρία,
προχώρησε στην παραγωγή τέτοιων συστημάτων για εμπορική χρήση.
Οι Σουηδοί όχι μόνο έσπευσαν να εξαγοράσουν το ποσοστό της Εμπορικής  Κεφαλαίου, αλλά μετείχαν στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου που ακολούθησε  επενδύοντας συνολικά 8 εκατ. ευρώ. Ετσι, σήμερα ελέγχουν το 55% της ελληνικής εταιρείας. Το υπόλοιπο μοιράζονται το Πανεπιστήμιο Πατρών και οι ερευνητές. Πρακτικά δηλαδή οι ξένοι επενδυτές άφησαν τους έλληνες  επενδυτές να πάρουν πάνω τους όλο το κόστος ανάπτυξης της τεχνολογίας  και όταν ήρθε η ώρα να αρχίσουν να εισρέουν σημαντικά έσοδα στην εταιρεία, την εξαγόρασαν πριν την εντοπίσουν άλλοι ελληνικοί ή ξένοι όμιλοι.
Η σκανδιναβική εταιρεία δικαιώθηκε σχεδόν αμέσως αφού η ΕΛΒΙΟ εξασφάλισε  σημαντικές παραγγελίες από το εξωτερικό. Τι είναι, όμως, αυτό που τράβηξε σαν μαγνήτης τη Morphic να επενδύσει σε μια τόσο μικρή ελληνική εταιρεία  υψηλής τεχνολογίας; Το γεγονός ότι μαζί με την ΕΛΒΙΟ απέκτησε σχετικά φθηνό ερευνητικό δυναμικό (οι αμοιβές των ελλήνων ερευνητών είναι πολύ  χαμηλότερες από των συναδέλφων τους στην Ευρώπη) και μάλιστα υψηλού  επιπέδου καθώς τα 4/5 του προσωπικού της ελληνικής εταιρείας είναι  κάτοχοι διδακτορικού διπλώματος. Το κύριο «δέλεαρ», όμως, ήταν ότι η  ΕΛΒΙΟ είναι πλέον σε θέση να παράγει τα συστήματα που σχεδίασε.
Το μόνο πρόβλημα είναι το σχετικά υψηλό κόστος κατασκευής, το οποίο,  όμως, θα μειωθεί στο 1/10 όταν αρχίσει η μαζική παραγωγή τους.
Αυτό ακριβώς στοχεύει η Morphic. Στην Πάτρα Ετσι, σύμφωνα με τον  Ξ. Βερύκιο, σχεδιάζεται, ήδη, η δημιουργία μονάδας παραγωγής στην Πάτρα, δυνατότητας κατασκευής 10.000 συστημάτων το χρόνο.
Η μονάδα υπολογίζεται να είναι έτοιμη να λειτουργήσει σε τρία χρόνια.Ετσι, εκτιμάται ότι ένα σύστημα 1 κιλοβάτ (kw) που είναι κατάλληλο  για να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες μιας μονοκατοικίας σε ηλεκτρισμό και θέρμανση, θα κοστίζει περί τα 1.500 ευρώ  από 10.000 που κοστίζει σήμερα. Το επίσημο ελληνικό κράτος, στον αντίποδα, όπως και οι ισχυροί ελληνικοί ενεργειακοί όμιλοι αδυνατούν να συλλάβουν το μέγεθος των ευκαιριών που εμφανίζονται
μπροστά τους και τις αφήνουν να περνούν αναξιοποίητες. Απόδειξη αυτού αποτελεί η πρόταση που έχει υποβάλει η ΕΛΒΙΟ στην κυβέρνηση να ηλεκτροδοτήσει πειραματικά τη Βουλή  ή το νέο Μουσείο της Ακρόπολης, με σχεδόν μηδενική  επιβάρυνση του περιβάλλοντος. Κι όμως, ούτε καν τους απάντησαν..
. Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση της ΔΕΗ, από την οποία η  ΕΛΒΙΟ ζήτησε να συνεργαστούν. «Τους φιλήσαμε τα πόδια», λέει ο Ξ. Βερύκιος, «να κάνουμε μια πειραματική εγκατάσταση  σε ένα νησί. Καμία ανταπόκριση». Η ΕΛΒΙΟ απευθύνθηκε και σε ισχυρούς ιδιώτες επιχειρηματίες της ελληνικής αγοράς ενέργειας, οι οποίοι δεν αποδείχθηκαν περισσότερο διορατικοί από τη ΔΕΗ . «Οι έλληνες επιχειρηματίες ενδιαφέρονται μόνο για κάτι έτοιμο.Δεν δέχονται να αναλάβουν κανένα ρίσκο επενδύοντας στην έρευνα.
Είναι κυρίως έμποροι και τους ενδιαφέρει να πουλάνε έτοιμα συστήματα.
Γι' αυτό ενώ αναπτύσσεται η τεχνολογία αυτή δεν φτάνει στην παραγωγή»,λέει ο Ξ. Βερύκιος. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Βιβλία του

 Οίκαδε και άλλα ποιήματα ασαφούς κατευθύνσεως ,
Εκδόσεις Διάττων , ISBN 9789607031792
 Ποιητές της Πάτρας στις γλώσσες της Ευρώπης ,
Εκδόσεις Πολύεδρο Έκδοση 1 ,Πάτρα 2006, ISBN 960-89539-0-1

Πορτραίτα του τόπου μας . Διονύσιος Καραβίας Καθηγητής Χειρουργικής :

ΤΜΗΜΑ ΙΑΤΡΙΚΗΣ Καθηγητής  Χειρουργικής
Διονύσιος Καραβίας
Ερευνητικοί Τομείς Ενδιαφέροντος:
Χειρουργική ογκολογία (γαστρεντερικού, ήπατος, χοληφόρων, παγκρέατος), χειρουργική ενδοκρινών αδένων και μεταμοσχεύσεις συμπαγών οργάνων (ιδιαιτέρως νεφρού). Κλινική έρευνα σε όλα τα παραπάνω αντικείμενα. Πειραματική έρευνα στην αναγέννηση του ήπατος σε ποντίκια. E-mail: dkarav@med.upatras.gr
Γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1948 στον Άγιο Πέτρο Λευκάδος. Ολοκλήρωσε τις βασικές του σπουδές στο Γυμνάσιο Λευκάδος το 1966. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών  τον Ιούλιο του 1972, με βαθμό Λίαν Καλώς. Ειδικεύθηκε στη Γενική Χειρουργική στο  Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθηνών, υπό τον αείμνηστο καθηγητή Κ.Τούντα  και έλαβε τον τίτλο της ειδικότητας του Γενικού Χειρουργού το 1980. Το 1981 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με βαθμό Άριστα. Από το 1981 υπηρετεί αδιαλείπτως στην Ιατρική Σχολή του  Πανεπιστημίου Πατρών. Μετεκπαιδεύτηκε : 1985-1986: Στην χειρουργική κλινική του Πανεπιστημίου  της Uppsala, Σουηδία (Prof. Lars Thoren) 1992-1993: Στο Ινστιτούτο Μεταμοσχεύσεων Συμπαγών Οργάνων  και Χειρουργικής Ήπατος, Χοληφόρων και Παγκρέατος  του Πανεπιστημίου Pittsburgh, ΗΠΑ (Prof. T.E.Starzl) 1994: Στο τμήμα μεταμοσχεύσεων  Ήπατος και  Γαστρεντερικού του Πανεπιστημίου του Ανόβερο, Γερμανία (Prof. R.Pichlmayer) 1994: Στο τμήμα Μεταμοσχεύσεων  Ήπατος και  Γαστρεντερικού του Πανεπιστημιακού  Νοσοκομείου του Miami, ΗΠΑ (Prof. A.G.Tzakis) Είναι καθηγητής Γενικής Χειρουργικής  στο Πανεπιστήμιο Πατρών από το 2003.  Στο κλινικό του έργο ασχολείται με την χειρουργική ογκολογία  του γαστρεντερικού συστήματος (ήπαρ, χοληφόρα, πάγκρεας, στομάχι, παχύ έντερο), τη χειρουργική των ενδοκρινών αδένων  και τις μεταμοσχεύσεις νεφρού. Είναι διευθυντής χειρουργός του προγράμματος  Μεταμοσχεύσεων Νεφρού στο ΠΓΝΠ. Είναι ο υπεύθυνος του προπτυχιακού επιλεγόμενου μαθήματος «Μεταμοσχεύσεις Συμπαγών Οργάνων» Ερευνητικό  έργο: Πειραματική μελέτη της αναγέννησης του ήπατος σε ποντίκια.
Προπτυχιακά Μαθήματα
ΔΙΑΤΡΟΦΗ - ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΕΙΣ - ΤΡΑΥΜΑ (ATLS) ΠΥΡΕΤΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑΣ -  ΑΣΘΕΝΗΣ ΤΕΛΙΚΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ -  ΙΑΤΡΙΚΗ ΒΑΣΙΖΟΜΕΝΗ ΣΤΙΣ ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ - ΟΓΚΟΛΟΓΙΑ - ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ (ΕΝΤΑΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ, ΟΡΘΟΠAIΔΙΚΗ) ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ (ΚΛΙΝΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ) ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ ΟΡΓΑΝΩΝ
Επιλεγμένες Δημοσιεύσεις
Improved techniques in the surgical treatment  of hepatic hydatidosis. Karavias DD, Vagianos CE,  Bouboulis N, Rathosis S, Androulakis J.  Surg Gynecol Obstet. 1992 Mar;174(3):176-80. Long-term results after liver transplantation for primary  hepatic epithelioid hemangioendothelioma.  Madariaga JR, Marino IR, Karavias DD, Nalesnik MA,  Doyle HR, Iwatsuki S, Fung JJ, Starzl TE.  Ann Surg Oncol. 1995 Nov;2(6):483-7. Liver resection for metastatic non-colorectal  non-neuroendocrine hepatic neoplasms.  Karavias DD, Tepetes K, Karatzas T, Felekouras E,  Androulakis J. Eur J Surg Oncol. 2002 Mar;28(2):135-9. BCL-2 and BAX expression and cell proliferation,  after partial hepatectomy with and without ischemia,  on cholestatic liver in rats: an experimental  study.Karavias DD, Tsamandas AC, Tepetes K,  Kritikos N, Kourelis T, Ravazoula P, Vagenas K,  Siasos N, Mirra N, Bonikos DS. J Surg Res.  2003 Apr;110(2):399-408. Acute pancreatitis after liver transplantation:  incidence and contributing factors. Krokos NV,  Karavias D, Tzakis A, Tepetes K, Ramos E, Todo S, Fung JJ, Starzl TE. Transpl Int. 1995;8(1):1-7.
Επιλεγμένες Ομιλίες
Επίβλεψη Διδακτορικών Διατριβών
Ως επιβλέπων καθηγητής: 3 διδακτορικές διατριβές ολοκληρώθηκαν, καθώς και 2 βρίσκονται σε εξέλιξη. Ως μέλος τριμελούς επιτροπής σε 3 διδακτορικές διατριβές. Ως μέλος επταμελούς εξεταστικής επιτροπής  σε 7 διατριβές.

Πρόσκληση

                                           








           

                    ΠΡΌΣΚΛΗΣΗ


 ο Σύλλογός μας ,
καλεί τα μέλη του το Σάββατο 15  /  6  /  2013

 και ώρα 8.30 μ.μ.σε συνεστίαση  , στο Bistro Saki 's , 

Ρήγα Φερραίου 39 ,τηλ. 6973768858 .

Σκοπός η σύσφιξη σχέσεων των μελών του Συλλόγου μας .

        Η παρουσίας τιμή μας . 

Τιμή μενού 18 ευρώ κατ άτομο για το Σύλλογο 

                     ο πρόεδρος    τα μέλη 

Σύλλογος Λευκαδίων Πάτρας                  

 «  Η ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ   »

Πλ. Γεωργίου 27-30 ΤΚ 26225   Πάτρα                  Πάτρα  21  /   6  / 2013     

Τηλ.- Φαξ     2610-222066

Email : enirikos@gmail.com ,

Blog  :  enirikosblogspot.com

Facebook: Σύλλογος Λευκαδίων Πάτρας «  Η ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ  ‘’

Αγαπητοί Συμπατριώτες

Ο  Σύλλογό μας  Σας εύχεται  ένα Ομορφο 

και καρποφόρο γνώσεων Καλοκαίρι .

 Υγεία  σε όλους   ,

Ευτυχία  , Αγάπη   και   Ελπίδα 

ότι όλα ,θα καλυτερέψουν

και η Ελλάδα

θα ξεκινήσει με μια νέα Αρχή .

Επ ευκαιρία  ,

σας ενημερώνουμε για το πρόγραμμα των εκδηλώσεων 

που έχουμε προγραματίσει  

εν όψει της Εορτής της Κυράς ΜΑΣ  «   ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ   »

24 /  6 / 2013  9.30 π.μ.

Εκδηλώσεις του Αγίου Πνεύματος 

για τον εορτασμό της Κυράς του νησιού μας ,

Πανηγυρική.Δοξολογία στον Ιερό Ναό   Παναγίτσας 

Παραλίας Πατρών με Αρτοκλασία

Εν Όψει της Εορτής ,

Ομιλία από την Αρχιτέκτονα Πολεοδόμο 

κ. Χαρά  -Γιαννοπούλου Παπαδάτου 

Δεξίωση στον προαύλιο χώρο του ναού 

Εκδρομή

Πριν τη λήξη της Σαιζόν , 30 /6/ 2013 

μια όμορφη Εκδρομή ,στην Υδρα 

για να περάσουμε καλά  ,

να διασκεδάσουμε ,να γνωριστούμε μεταξύ μας .

Μπορούμε να έχουμε μαζί  μας  το  φαγητό , 

για όσους θέλουν .

Δηλώστε από σήμερα συμμετοχή

Τιμή 25 ευρώ κατ άτομο .

Σας πληροφορούμε ότι Από τον Σεπτέμβρη θα αρχίσουν 

στο Σύλλογό μας να γίνονται μαθήματα Κομπιούτερ ,

Ιντερνετ  , Αγγλικών για αρχαρίους ,Λευκαδίτικου Κεντήματος

Παραδοσιακών χορών ( τμήμα το οποίο θα πρέπει να ενισχυθεί ιδιαίτερα )

Προτάσεις για άλλες δημιουργικές απασχολήσεις , 

γίνονται δεκτές προς συζήτηση , 

από το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου μας .

Δυστυχώς για λόγους Οικονομικούς ,

δεν έχουμε πλέον  την Δυνατότητα  να επικοινωνούμε

 συχνά με επιστολές .

μπορούμε όμως να χρησιμοποιούμε  

πλέον την ηλεκτρονική επικοινωνία.

Μπορείτε να μας βρίσκετε  στο Ιντερνετ 

στο blogspot   με την επωνυμία  ,  enirikosblogspot.com

Στο faceBook  σαν 

Σύλλογος Λευκαδίων Πάτρας   «  Η ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ   »

Και στα τηλέφωνα  : 

1. του Συλλόγου ( Κάθε Τετάρτη Απόγευμα 6-8.30  είναι ανοιχτός ,)

2. των μελών του Συλλόγου  :

Αποστόλου Γεράσιμος 2610-346699

Περδικάρη Ελένη 2610-453233

Μαυρομάτη Νίκη 2610-341484  6936603815

Γράψα Ελευθερία  6978510373                 

Υποχρέωσή μας  

όλοι μαζί να  προσπαθήσουμε :   

να στηρίξουμε τη Λευκαδίτικη Κοινότητα Πάτρας   και

    το Σύλλογο .Για εσάς για εμάς για τα παιδιά μας ,

της δεύτερης και τρίτης πλέον γεννιάς

για να έχουμε ως Λευκαδίτες

 μια Δυνατή φωνή στην πόλη που μένουμε και μας φιλοξενεί

Σας   θυμίζουμε  ,  

ότι οι  Οικονομικές προσπάθειες  που κάναμε

 για να διατηρήσουμε τη  συνοχή και τη σχέση  

που μας συνδέει  ,είναι  τεράστιες

Για περισσότερες Λεπτομέρειες και   ημερομηνίες- 

 Διευκρινήσεις  ,επικοινωνήστε με τα μέλη μας 

και τον Σύλλογο .

Ανακοινώσεις έξωθεν του ADESSO  

μαγαζί του κ Κωνσταντίνου Νικόλαου  και της   συζύγου του

 Λευκαδίτισσας κ Δήμητρας Κονιδάρη 

25ης Μαρτίου  14  Παραλία Πατρών, 26333, ΑΧΑΪΑΣ

                                                                      

                                                                                 με εκτίμηση

                                                                                  

                                                                                 Το  Δ  .Σ .

επικοινωνία

Αποστόλου Γεράσιμος 2610-346699

Περδικάρη Ελένη 2610-453233

Μαυρομάτη Νίκη 2610-341484  6936603815

Γράψα Ελευθερία  6978510373                         

Σπύρος Φλογαΐτης καθηγητής δημοσίου δικαίου στην Νομική σχολή Αθηνών

Πορτραίτα του τόπου μας  .

Ο Σπύρος Φλογαΐτης (1953) είναι Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στην Νομική σχολή Αθηνών

και δυο φορές υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών.

                             Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Λευκάδα και σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και ιστορία και φιλολογία στην École 

Pratique des Hautes Etudes. Επίσης, κατέχει διδακτορικό δίπλωμα στην Ιστορία και το Δίκαιο από τα

πανεπιστήμια Paris I & II αντίστοιχα. Το 1980 εξελέγη λέκτορας της Νομική σχολή Αθηνών και

το 1982 ανακηρύχθηκε τακτικός Καθηγητής τουΔημοκρίτειου Πανεπιστημίου. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1992,

εξελέγη καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στη Νομική σχολή Αθηνών.

Την περίοδο 1981 - 1982 διετέλεσε βοηθός του νομικού συμβούλου του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου ενώ

έχει διατελέσει νομικός σύμβουλος σε αρκετά υπουργεία.

Επίσης, έχει χρηματίσει πρόεδρος της Επιτροπής για  τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (1996-97),

του διοικητικού δικαστηρίου του ΟΗΕ, του διοικητικού συμβουλίου  της Εταιρείας Παροχής Αερίου

 Θεσσαλονίκης και αναπληρωτής πρόεδρος του ΕΣΡ.

 Το καλοκαίρι του 2007,λόγω των επικείμενων εκλογών, ανέλαβε υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών,

Δημόσιας Διοίκησης και  Αποκέντρωσης.

 Η θητεία του συνέπεσε με τις δασικές πυρκαγιές που συγκλόνισαν την Ελλάδα το καλοκαίρι

του 2007. Τον Σεπτέμβριο του 2009 διορίστηκε για δεύτερη φορά υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών με αφορμή

τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου.

Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά. Έχει τιμηθεί με το παράσημο του ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής της

γαλλικής Δημοκρατίας ενώ έχει συγγράψει αρκετά βιβλία νομικού περιεχομένου.

Πηγές

http://el.wikipedia.org/wiki