Ποιοί είναι οι «Κανταδόροι της Santa Maura» που τραγούδησαν την παρλάτα στον Πελετίδη ,

...
θυμίζοντάς μας τα Λευκαδίτικα Καρναβάλια
 και τις περίφημες << Βούληες Παρλάτες !! >>*




Στη παράδοση του Καρναβαλικού Λάβαρου

Η Παρλάτα των Λευκάδιων στο Δήμαρχο για το τρένο, τις λακκούβες και τα συσσίτια...














Οι Κανταδόροι της Santa Maura, του Συλλόγου Λευκαδίων Πάτρας «Η Φανερωμένη», έκλεψαν τις εντυπώσεις με την παρλάτα που τραγούδησαν στον δήμαρχο Πατρέων Κώστα Πελετίδη, σε στίχους του μέλους του Συλλόγου Ρένας Πάλμου, το μεσημέρι του Σαββάτου έξω από το δημαρχείο κατά την παράδοση του καρναβαλικού λαβάρου.


Οι Κανταδόροι της Santa Maura, έκλεψαν πραγματικά ,τις εντυπώσεις με την παρλάτα του Δήμαρχου ,θυμίζοντάς μας τα Λευκαδίτικα Καρναβάλια και τις περίφημες
<< Βούληες Παρλάτες !! >>

Santa Maura ονομαζόταν η Λευκάδα στην εποχή της Ενετοκρατίας.

Το σχήμα αποτελούν οι μουσικοί: Δήμου Χρήστος, Zακυνθινός Στάθης, Λουκοπούλου Ελένη, Μιχαλόπουλος Γιώργος, Mπράβος Ηλίας.

Οι Κανταδόροι της Santa Maura: Αναστασόπουλος Νίκος, Γασπαρινάτος Δημήτρης, Γιαννακοπούλου Μαρία, Γασπαρινάτου Γιόλα, Κακλαμάνη Νόνη, Κάνιστρα Μαρία –Λαζοδήμου, Μάγδα -Μακρυγιώργου Βιργινία, Μακρυγιώργου Μαρία, Μακρυγιώργος θέμις, Μπάσση Τώνια,Πάλμου Κόκκινου Ρένα, Παπαιωάννου Λυδία, Παρίση Μάρθα, Τζωρτζοπούλου Μαίρη, Χριστοδουλοπούλου Ελένη

Μαέστρος η Αψόμωτου Δήμητρα.




Σε σχετική ανακοίνωση του Συλλόγου αναφέρονται τα εξής:

Οι Επτανήσιοι, με το κέφι τους, την ευρηματική τους διάθεση και τη ζωντάνια τους πάντα δίνουν άλλο χρώμα σε όλες τις εκδηλώσεις της πόλης που τους φιλοξενεί.

Μεταναστεύοντας έφεραν μαζί τους μαζί με τις Ιόνιες μνήμες τους και τον πολιτισμό όλων των Επτανήσων !

Τα Επτάνησα είχαν την ευτυχία και δε βρέθηκαν ποτέ κάτω από την οθωμανική κυριαρχία ενώ συγχρόνως η επαφή τους με το δυτικό πολιτισμό, τους έδωσε τη δυνατότητα να αναπτύξουν σημαντικές πνευματικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες ,

Η καντάδα --Έξοχο δείγμα επτανησιακού λαϊκού αστικού τραγουδιού-- ήταν η σερενάτα της μεσαίας τάξης .Το όνομά της προέρχεται από το λατινικό ρήμα cantare που σημαίνει τραγουδώ.

Πρωτοεμφανίστηκε στην Ελλάδα γύρω στα 1863, όταν η Ηπειρωτική Ελλάδα και τα Επτάνησα ενώθηκαν.

Οι καντάδες μιλούσαν για την ομορφιά, την αγάπη, τη ζωή και πολλές , δημιουργήθηκαν από συνθέτες που κατά κύριο λόγο ανήκουν στην Επτανησιακή Μουσική Σχολή και στην Νεοελληνική Εθνική Μουσική Σχολή

Για αρκετές όμως δεν γνωρίζουμε από ποιους δημιουργήθηκαν.

Συνήθως συνοδεύονταν από κιθάρες και μαντολίνα, ενώ συχνά οι παρέες τις τραγουδούσαν και χωρίς τη συνοδεία οργάνων.

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο όμως οι καντάδες άρχισαν σιγά σιγά να εξαφανίζονται. Ακόμα και στις ταβέρνες ο κόσμος είχε σταματήσει να τις ζητά. Πρόσφατα όμως, μέσα από τις καλλιτεχνικές δραστηριότητες των συλλόγων οι καντάδες επανέρχονται σαν κομμάτια της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.




















ΠΑΤΡΑ | Οι εν Πάτραις κερκυραίοι έκοψαν την πίτα τους

-Με καντάδες των κανταδόρων τη Santa Maura οι αγαπητοί μας φίλοι Κερκυραίοι έκοψαν την πίτα τους ,καλωσορίζοντας το 2018 !! Διακρίνονται η Μαέστρο μας κ Αψ'ομωτου Δήμητρα και οι Κύριοι Μιχάλης Μαρτίνης και κ. Λιτσαρδόπουλος Γιάννης ,τους οποίους και ευχαριστούμε θερμά






Ο Πρόεδρος και ο Γραμματέας του Συλλόγου των εν Πάτραις Κερκυραίων κ Λιτσαρδόπουλος Γιάννης  και  κ Μαρτίνης Μιχάλης και  ευχαρίστησαν για την παρουσία τους τους κανταδόρους της santa Maura τιμώντας την Μαέστρο μας κ Αψόμωτου Δήμητρα

Τους ευχαριστούμε θερμά


Οι Κανταδόροι της Santa Maura πλαισιώνουν την πίτα  των αγαπητών φίλων

Κερκυραίων με Επτανησιακές καντάδες
Εμφανίστηκαν οι : Μουσικοί μας  :
 Δήμου Χρήστος  Μιχαλόπουλος Γιώργος  Μπράβος Ηλίας
 και οι με νιάτα ψυχής  Κανταδόροι μας :
Γασπαρινάτος Δημήτρης ,Γασπαρινάτου Γιόλα ,Ζακυνθινός Στάθης ,Κακλαμάνη Νόνη ,Κάνιστρα Μαρία ,Λαζοδήμου Μάγδα -Μπάσση Τώνια ,Μακρυγιώργου Βιργινία  , Πάλμου Κόκκινου Ρένα
{ Οι λοιποί λόγω υποχρεώσεων θα συμμετέχουν στις  λοιπές καρναβαλικές εκδηλώσεις }

Ο Σύλλογος Λευκαδίων Πάτρας Η ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ ευχαριστεί ιδιαίτερα την  Μαέστρο μας κ Αψόμωτου Δήμητρα για την όλη Αφιλοκερδή προς τον Σύλλογο και την Ομάδα των Κανταδόρων  Προσφορά της 

Επίσης όλους τους Κανταδόρους μας ,οι οποίοι, έτσι απλά ... έχουν κατορθώσει να δημιουργήσουν αφιλοκερδώς πάλι μια ¨όμορφη Κανταδόρικη Παρεϊτσα που ομορφαίνει όλους μας και περισσότερο το Πατραϊκό κοινό ,  με τις καντάδες τους στα δρομάκια της Πάτρας , θυμίζοντάς μας παληές  αγάπες και αισθήματα που παν να χαθούν στο διάβα του Χρόνου και στο πέρασμα των καιρών με τα τόσα βάρη που καλείται ο κάθε ένας μας να σηκώσει !  
Οι Κανταδόροι μας ΅:

Οι Επτανήσιοι, με το κέφι τους, την ευρηματική τους διάθεση και τη ζωντάνια τους  
πάντα δίνουν άλλο χρώμα σε όλες τις εκδηλώσεις της πόλης που τους φιλοξενεί .
Μεταναστεύοντας . έφεραν μαζί τους μαζί με τις Ιόνιες μνήμες τους  και τον πολιτισμό όλων των Επτανήσων !
Η καντάδα --Έξοχο δείγμα επτανησιακού λαϊκού αστικού τραγουδιού--ήταν η σερενάτα της μεσαίας τάξης .
Το όνομά της προέρχεται από το λατινικό ρήμα  cantare που σημαίνει τραγουδώ.
Πρωτοεμφανίστηκε στην Ελλάδα γύρω στα 1863,  όταν η Ηπειρωτική Ελλάδα και τα Επτάνησα ενώθηκαν.
. . Οι καντάδες μιλούν για την ομορφιά, την αγάπη, τη ζωή
και πολλές , δημιουργήθηκαν από συνθέτες
που κατά κύριο λόγο ανήκουν στην Επτανησιακή Μουσική Σχολή
και στην Νεοελληνική Εθνική Μουσική Σχολή
. Για αρκετές όμως δεν γνωρίζουμε από ποιους δημιουργήθηκαν.

Διακρίνονται : από δεξιά   Λαζοδήμου  Μάγδα   ,Κακλαμάνη Νόνη , Ρένα Πάλμου -πρώτη σειρά  η κ Γασπαρινάτου Γιόλα  κ. Καστρινού Μαρία πιο πίσω κ Μπάσση Τώνια και Μακρυγιώργου Βιργινία     



Διακρίνονται : από δεξιά Γασπαρινάτου Γιόλα  ,Κακλαμάνη Νόνη , 

Λαζοδήμου  Μάγδα  , Μπάσση Τώνια . Μπροστά ο μουσικός μας Γιώργος Μιχαλόπουλος  








































           
                            Διακρίνονται οι κ. 
                       Γασπαρινάτος Δημήτρης αριστερά και ο κ. Δήμου Χρήστος



Δεξιά ο μουσικός μας Γιώργος Μιχαλόπουλος  μαζί του ο κ Ζακυνθινός Στάθης  

              

η Μαέστρος μας κ Αψόμωτου Δήμητρα  
 Μαζί της η Μαρία Καστρινού και ο κ.Γασπαρινάτος Δημήτρης 
 
     Οι μουσικοί μας  Δήμου Χρήστος και Ηλίας Μπράβος με τον κ κ Ζακυνθινός Στάθης  


  
Ο μουσικός μας Δήμου Χρήστος 




ο μουσικός μας Γιώργος Μιχαλόπουλος  




                       η Μαέστρος μας κ Αψόμωτου Δήμητρα
                                                     Μαζί της η Μαρία Καστρινού
    

ο μουσικός μας  Ηλίας Μπράβος

Επτανησιακή σχολή

Τα Επτάνησα δε βρέθηκαν ποτέ κάτω από την οθωμανική κυριαρχία ενώ παράλληλα ήρθαν σε επαφή με το δυτικό πολιτισμό, γεγονός που τους έδωσε τη δυνατότητα να αναπτύξουν σημαντική πνευματική δραστηριότητα. Η λογοτεχνική παραγωγή των Επτανήσων κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα είναι γνωστή ως Επτανησιακή σχολή.

Χαρακτηριστικά γνωρίσματα της επτανησιακής λογοτεχνίας είναι η χρήση της δημοτικής γλώσσας και του δεκαπεντασύλλαβου ομοιοκατάληκτου ή ανομοιοκατάληκτου μέτρου καθώς και η άντληση των θεμάτων από τη θρησκεία, την πατρίδα και τον έρωτα.

Γενάρχης της Επτανησιακής σχολής είναι ο Διονύσιος Σολωμός ενώ οι επτανήσιοι λογοτέχνες διακρίνονται σε σολωμικούς, μετασολωμικούς και εξωσολωμικούς.

Διονύσιος Σολωμός


Σολωμικοί ονομάζονται οι λοτέχνες οι οποίοι ζουν και γράφουν την ίδια εποχή με το Σολωμό και επηρεάζονται απ’ αυτόν. Κυριότεροι εκπρόσωποι είναι οι

Γεώργιος Τερτσέτης

Ιούλιος Τυπάλδος

Αντώνιος Μάτεσης


Μετασολωμικοί ονομάζονται οι λογοτέχνες οι οποίοι δρουν και γράφουν μετά το Σολωμό αλλά είναι φανερά επηρεασμένοι από το έργο του. Κυριότεροι εκπρόσωποι είναι οι

Λορέντζος Μαβίλης

Ιάκωβος Πολυλάς

Γεράσιμος Μαρκοράς


Εξωσολωμικοί ονομάζονται οι λογοτέχνες οι οποίοι δρουν και γράφουν στα Επτάνησα αλλά δεν επηρεάζονται απ’ το Σολωμό. Κυριότεροι εκπρόσωποι είναι οι

Ανδρέας Κάλβος

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Ανδρέας Λασκαράτος

http://e-logotexnia.gr/

ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ 'ΝΕΑΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ' ΛΕΥΚΑΔΑΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ

Την καλύτερη εμφάνιση -μεταξύ των τεσσάρων χορωδιών των Επτανήσων- πραγματοποίησε χτες το βράδυ η ''Νέα Χορωδία ''Λευκάδας στο Μέγαρο Μουσικης Αθηνών.Κατάμεστη η αιθουσα 'Χρ. Λαμπράκης'σε ενα μαγικό μουσικό ταξίδι απο το Ιόνιο με υπέροχες καντάδες, μαντολινάτες και μαγικές φωνές.
Η Λευκαδίτικη χορωδία- υπό τη διεύθυνση της Μαρίας Κυριακής Αραβανή-καταχειροκροτήθηκε και άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.Νοιώθω ιδιαίτερη τιμή που τραγούδησαν τρία τραγούδια μου.

Ιστορική εκδήλωση για το νησί μας.Η Λευκάδα ψηλά (και) στον πολιτισμό.
-----------------------------------------

Το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της Νεας Χορωδίας Λευκάδας-ήταν το εξής:

1. ΑΓΝΩΣΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ

Ποίηση : Σπύρος Φίλιππας, Μουσική : Διονύσης Γράψας

2. ΝΗΣΙ ΜΟΥ

Ποίηση : Βασίλης Σίδερης, Μουσική : Διονύσης Γράψας

3. ΞΑΝΘΟΥΛΑ

Ποίηση : Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Μουσική : Διονύσης Γράψας

4. Η ΜΑΡΙΓΩ

Ποίηση : Ηλίας Γεωργάκης, Μουσική : Διονύσης Γράψας

5. ΛΕΥΚΑΔΑ

Ποίηση : Ηλίας Γεωργάκης, Μουσική : Μάνος Διαμαντής

6. ΔΙΣΤΙΧΑ

Ποίηση : Νίκος Βλάχος, Μουσική : Διονύσης Γράψας

7. ΕΛΑ ΚΑΙ ΣΥ

Ποίηση : Ηλίας Γεωργάκης, Μουσική : Διονύσης Γεωργάκης
---------------------------------------------------------------------------------------
ΜΑΕΣΤΡΟΣ: Μαρία-Κυριακή Αραβανή

ΠΙΑΝΙΣΤΑΣ: Διονύσης Σκλαβενίτης.

---------------------------------------------------------------
Η εκδήλωση ήταν ενταγμένη στην δημοφιλή σειρά ΓΕΦΥΡΕΣ τον καλλιτεχνικό προγραμματισμό της οποίας έχει ο ομότιμος Καθηγητής του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου Δημήτρης Μαραγκόπουλος.
Συμμετείχαν οι: Χορωδία Λευκίμμης (Κέρκυρα), Νέα Χορωδία Λευκάδος, Χορωδία Λειβαθούς (Κεφαλονιά), Χορωδία Ζακύνθου «Το φιόρο του Λεβάντε».

Πήραν συνολικά μέρος πάνω από 170 χορωδοί, μαντολίνα, κιθάρες και πνευστά.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Μουσικοχορευτικός Όμιλος «Νέα Χορωδία Λευκάδας» ιδρύθηκε το 1964 με σκοπό τη διατήρηση της μουσικής επτανησιακής παράδοσης και τη συμβολή στην ανάπτυξη και αναβάθμιση του πνευματικού, καλλιτεχνικού και πολιτιστικού επιπέδου της Λευκάδας. Από το 1964 μέχρι και το 1988 λειτουργεί μόνο ως ανδρική χορωδία και μετέπειτα ως μικτή χορωδία. Σήμερα αριθμεί περί τους 45 χορωδούς. Επίσης λειτουργεί τμήμα μαντολινάτας. Στο παρελθόν διευθυντές χορωδίας έχουν διατελέσει σημαντικοί Έλληνες μουσικοί όπως ο Επτανήσιος Παναγής Μπαρμπάτης και άλλοι . Διευθύντρια χορωδίας από το 2014 έως και σήμερα είναι η μαέστρος Μαρία-Κυριακή Αραβανή.

Το 1978 συστήνεται το χορευτικό τμήμα και αρχές της δεκαετίας του 1980 δημιουργούνται οι βάσεις για τη μετέπειτα λειτουργία του παιδικού και εφηβικού χορευτικού. Τόσο το χορωδιακό όσο και το χορευτικό τμήμα έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχουν πραγματοποιήσει σημαντικό αριθμό εξαιρετικών εμφανίσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Γερμανία, Τσεχία, Ουγγαρία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Μάλτα, Κύπρο κ.λπ.).

Η Νέα Χορωδία Λευκάδας πραγματοποιεί και αναβιώνει κάθε Αύγουστο το πατροπαράδοτο έθιμο της Βαρκαρόλας με επτανησιακές μελωδίες και καντάδες και από το 1983 διοργανώνει με μεγάλη επιτυχία το Πανελλήνιο Χορωδιακό Φεστιβάλ, με σκοπό την ανάδειξη του χορωδιακού τραγουδιού, την ανταλλαγή εμπειριών και χορωδιακών ακουσμάτων καθώς και την ανάπτυξη φιλίας μεταξύ των χορωδιών που συμμετέχουν.

Είναι μέλος της Ένωσης Χορωδιών Ελλάδας (Ε.Χ.Ε.) και της Διεθνούς Οργάνωσης Λαϊκής Τέχνης (Δ.Ο.Λ.Τ.) – UNESCO και έχει συμμετάσχει σε ειδικές εκπομπές για την Ελληνική, Ιταλική και Γαλλική τηλεόραση

  
  
                     
      

ILMIK (η Θηλιά): Ένα ντοκουμέντο για την ελευθερία της έκφρασης





26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016

Μια αποκαλυπτική ταινία-ντοκουμέντο του για την ελευθερία του τύπου και τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία, με την υπογραφή του Θωμά Σίδερη.

Το ντοκιμαντέρ «Ιλμίκ» ταξιδεύει στην Ευρώπη και συναντά Τούρκους δημοσιογράφους που κατέφυγαν στο εξωτερικό μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου.

Παράλληλα, η γερμανική εταιρεία κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών ITEP PICTURES, με έδρα τη Φρανκφούρτη, ανέλαβε την προώθηση του ντοκιμαντέρ στην ευρωπαϊκή αγορά αλλά και σε διεθνή φεστιβάλ, ενώ το τελικό στάδιο επεξεργασίας της ταινίας θα γίνει στη Γερμανία.

Σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό, το ντοκιμαντέρ θα κάνει πρεμιέρα στις Βρυξέλλες το πρώτο εξάμηνο του 2017 σε ειδική προβολή υπό την αιγίδα της Διεθνούς Oμοσπονδίας Δημοσιογράφων. Ο Antony Bellanger, Γενικός Γραμματέας της IFJ (International Federation of Journalists), καταθέτει στο «Ιλμίκ» τη δική του πολύτιμη μαρτυρία.

Επίσης, το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου (ΕΣΠΗΤ) έλαβε ομόφωνη απόφαση για τη στήριξη της παραγωγής του ντοκιμαντέρ.

Υπενθυμίζεται ότι ο πρώτος κύκλος γυρισμάτων του «Ιλμίκ» ολοκληρώθηκε 2,5 εβδομάδες πριν το πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου. Δώδεκα από τους δεκαεννέα δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ που μιλούν στο ντοκιμαντέρ βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα λευκά κελιά φυλακών υψίστης ασφαλείας στο Σιλίβρι και αλλού.

Γυρίσματα έγιναν επίσης στην Ελλάδα, τη Γερμανία και το Βέλγιο, ενώ στον φακό του «Ιλμίκ» καταθέτουν τη δική τους μαρτυρία και ξεδιπλώνουν την προσωπική τους ιστορία μεταξύ άλλων: η Μερβέ, κόρη ενός καθηγητή πανεπιστημίου που βρίσκεται έγκλειστος σε φυλακή σε προάστιο της Σμύρνης, ο Μουχαρέμ (ψευδώνυμο), ένας πανίσχυρος βιομήχανος της Τουρκίας που διέφυγε στο εξωτερικό για να γλιτώσει τη ζωή του, αφήνοντας όμως πίσω την οικογένειά του, ο Εμράχ, διευθυντικό στέλεχος ανθρωπιστικής οργάνωσης που βρέθηκε στο στόχαστρο του καθεστώτος Ερντογάν, η Νεσιμπέ, γυναίκα του ανθρώπου-κλειδί που αποκάλυψε την υπόθεση «Βαριοπούλα», αλλά και η Μπούσρα που έφερε στο φως άγνωστες λεπτομέρειες της υπόθεσης Εργκένεκον και που σήμερα η τύχη της αγνοείται.

Ο καταξιωμένος διευθυντής φωτογραφίας και βραβευμένος σκηνοθέτης Τάκης Μπαρδάκοςανέλαβε τη διεύθυνση φωτογραφίας για τα γυρίσματα που έγιναν στην Ελλάδα. Την πρωτότυπη μουσική του ντοκιμαντέρ υπογράφει ο πιανίστας και συνθέτης Στάθης Άνινος.

Αφήγηση: Έρση Βατού, Άγης Γυφτόπουλος, Νικόλ Λιακοσταύρου και Θωμάς Σίδερης
Μοντάζ: Δημήτρης Σιδηρόπουλος

Φωτο: Ο Θωμάς Σίδερης με την τελευταία διευθύντρια της Tοday’s Zaman στις Βρυξέλλες.

Σχετική είδηση: ILMIK: Ένα ντοκιμαντέρ για τα ΜΜΕ στην Τουρκία


http://www.ert.gr/eidiseis/562465-2

«Η Θηλιά»: Ένα ντοκιμαντέρ για την ελευθερία του τύπου στην Τουρκία





Πινάρ Τουρέντς,Πρόεδρος Τουρκικού Συμβουλίου Τύπου-Θ. Σίδερης

Τα ανθρώπινα δικαιώματα και η κατάσταση στο θέμα της ελευθερίας του Τύπου στην Τουρκία, είναι το θέμα που πραγματεύεται το ντοκιμαντέρ «Η Θηλιά» (The Noose) του Θωμά Σίδερη.

Ο δημιουργός του ντοκιμαντέρ επισημαίνει: «Ιλμίκ» στα τουρκικά σημαίνει θηλιά. Είναι η θηλιά που βάζει μία ορατή ή αόρατη εξουσία, ένα βαθύ κράτος, μία κυβέρνηση ή ένας Πρόεδρος στην ελευθερία του τύπου, δηλαδή στην ελευθερία της έκφρασης.
Κεντρικοί «ήρωες» του «Ιλμίκ» είναι ο Αρμένιος δημοσιογράφος Χραντ Ντινκ, που δολοφονήθηκε το 2007 στη συνοικία Σισλί της Κωνσταντινούπολης και η Γκιουλέρ Ζερέ, μέλος ενός ακροαριστερού κόμματος, που η τότε κυβέρνηση Ερντογάν την καταδίκασε σε αργό θάνατο, κλείνοντάς την σε ένα κελί τύπου F και μη παρέχοντας σε αυτήν τη στοιχειώδη ιατρική βοήθεια, ενώ είχε ήδη διαγνωστεί με καρκίνο. Είναι οι δύο όψεις ενός νομίσματος. Η τουρκική «δημοκρατία» δεν μπορεί να ανεχθεί πολίτες με διαφορετική εθνική, πολιτική ή σεξουαλική ταυτότητα.

Τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2016, λίγες ημέρες πριν εκδηλωθεί ένα από τα πιο παράξενα πραξικοπήματα στα παγκόσμια χρονικά, το οποίο μάλιστα μεταδόθηκε ζωντανά από την τηλεόραση. Η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι και ήταν φανερό ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν κυνηγούσε με μανία το φάντασμα ενός αυτοεξόριστου ιμάμη, του Φετουλλάχ Γκιουλέν, στα γρανάζια της κρατικής μηχανής.

Σε εκείνη την πρώτη φάση των γυρισμάτων μίλησαν 19 δημοσιογράφοι. Αμέσως μετά το πραξικόπημα, 12 δημοσιογράφοι οδηγήθηκαν στις τουρκικές φυλακές και οι υπόλοιποι κατάφεραν να διαφύγουν στο εξωτερικό όπου ζουν μέχρι σήμερα. Για κάποιους από αυτούς υπάρχουν νέα, είναι τουλάχιστον ζωντανοί, για κάποιους άλλους όμως όχι. Τα ίχνη τους χάθηκαν.

Τα γυρίσματα συνεχίστηκαν και σε άλλες χώρες: τη Σουηδία, το Βέλγιο, τη Γερμανία, την Αγγλία, την Ελλάδα. Ένα κύριο ερώτημα, που είχε τεθεί εξαρχής, συνέχιζε να παραμένει διαρκώς στην επιφάνεια, με διάφορα, φυσικά, υποερωτήματα. Γιατί η Τουρκία παραβιάζει διαχρονικά τα ανθρώπινα δικαιώματα; Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι δομικό χαρακτηριστικό του πολιτικού συστήματος; Είναι ατελής δημοκρατία; Και τι ρόλο παίζει η θρησκεία στη διαμόρφωση της πολιτικής συνείδησης;

Η «Θηλιά» είναι ένα ντοκιμαντέρ για την Τουρκία πριν και μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016, πριν και μετά το σκάνδαλο κυβερνητικής διαφθοράς του 2013, πριν και μετά την υπόθεση «Εργκένεκον». Τα μόνα που έμειναν σταθερά όλα αυτά τα χρόνια είναι τα κολαστήρια τύπου F και η ατιμωρησία των πραγματικών δολοφόνων αθώων πολιτών».

Ο Θωμάς Σίδερης σημειώνει χαρακτηριστικά: «Μπήκα σε γραφεία εφημερίδων και μίλησα με δημοσιογράφους που δούλευαν σε καθεστώς φόβου και περίμεναν από στιγμή σε στιγμή να εισβάλει στο κτίριο η αστυνομία και να τους συλλάβει. Θυμάμαι, σε μία τέτοια εφημερίδα, είχαν βάλει μία ντουλάπα πίσω από την πόρτα εισόδου ώστε να βρουν εμπόδιο οι αστυνομικοί και οι δημοσιογράφοι να προλάβουν να το σκάσουν από την έξοδο κινδύνου. Θυμάμαι τον Ερκάν, τον δημοσιογράφο της τηλεόρασης Μπουγκιούν, να μου λέει με νόημα “εγώ είμαι μάλλον σοσιαλιστής” και να αναπολεί τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα από την προβλήτα της Θεσσαλονίκης παρέα με τους Έλληνες φίλους του. “Πόσο μοιάζει η Θεσσαλονίκη με τη Σμύρνη!” έλεγε και ξανάλεγε.

Θυμάμαι την Αρζού από την εφημερίδα Ταράφ που συνάντησα στην Άγκυρα. Όσο κάναμε τη συνέντευξη, μία γειτόνισσα φρόντιζε το -λίγων μηνών- κοριτσάκι της. Θυμάμαι το χαμόγελό της, το τσιγάρο που καπνίσαμε, τον φόβο της για την εξέλιξη της δίκης. Ο Πρόεδρος της χώρας είχε υποβάλει εναντίον της δεκάδες μηνύσεις για τα ρεπορτάζ της. Υποσχέθηκα στην Αρζού να πάω στο δικαστήριο και να την υποστηρίξω. ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑ. Η Αρζού συνελλήφθη αμέσως μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016″.

Το ντοκιμαντέρ έχει υποτιτλιστεί σε τρεις γλώσσες: ελληνικά, αγγλικά και γαλλικά. Τους επόμενους μήνες θα «ταξιδέψει» σε διεθνή φεστιβάλ σε διάφορες χώρες, μεταξύ των οποίων είναι η Δανία, Ελβετία και Αγγλία.

Σενάριο – Σκηνοθεσία: Θωμάς Σίδερης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Οσμάν Γενίς
Ήχος: Χακάν Γιλμάζ
Μουσική: Θανάσης Αλατάς
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Νικολέτα Σίδερη
Μοντάζ: Βαγγέλης Πυρπύλης
Βοηθός μοντέρ: Αλέξανδρος Σικαλιάς
Οργάνωση παραγωγής: Τάσος Κατσάρης
Γραμματεία: Αντιγόνη Κατσαδήμα
Εκτέλεση παραγωγής: Black Light


Μοιράσου το άρθρο:
http://www.ert.gr/eidiseis/politismos/thilia

Πατρώ: Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο της αρχιτέκτονος Χαράς Παπαδάτου – Γιαννοπούλου 8 Ιανουαρίου 2018








Ἐκδόθηκε σέ περιορισμένο ἀριθμό ἀντιτύπων τό τελευταῖο βιβλίο τῆς ἀρχιτέκτονος Χαρᾶς Παπαδάτου-Γιαννοπούλου μέ τίτλο: Πατρώ, Ἡ πόλις τῶν πολλαπλῶν ἱστορικῶν ἐπιπέδων.Μιά πολεοδομική καί ἀρχιτεκτονική ἀνάγνωση.


Πατρώ ὀνόμαζαν τήν πόλη οἱ ἑπτανήσιοι κατά τόν μεσαίωνα. Τό ὅλον ἐγχείρημα ξεκίνησε, ὄχι ὡς καταγραφή, ἀλλά κυρίως ὡς ἔρευνα, γιά ὅλες τίς ἐπιμέρους ἑνότητες μέ τίς ὁποίες ἀσχολεῖται.


Ἡ παρουσίαση παρακολουθεῖ τήν πόλη ἀπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα καί προσπαθεῖ νά ἀνιχνεύσει καί ἀναπλάσει τήν ταυτότητά της στίς διάφορες περιόδους ἐξελί­ξε­ώς της. Εἶναι βασικά μιά ἐρευνητική προσπάθεια γιά τήν προσέγγιση πολλῶν λεπτομερειῶν πού συνδέουν τίς διάφορες ἱστορικές περιόδους, ἀλλά καί τήν δομή τῆς πόλεως. Μέ βάση βέ­βαια τίς ὑπάρ­χουσες πηγές.


Πρῶτον ἐπικεντρώνεται στό τμῆμα τῆς πόλεως πού ἔχει διαχρονική ἱστο­ρική παρουσία, ἀπό τήν ἀρ­χαιότητα μέχρι σήμερα: στό λεγόμενο Ἱστορικό Κέντρο. Διότι αὐτή στήν οὐσία εἶναι ἡ πόλις. Ἡ πόλις τῶν πολλαπλῶν ἱστορικῶν ἐπιπέδων, ἡ πόλις τῶν πολλα­πλῶν ὀνομάτων μέ τήν ἴδια ὅμως πάντοτε ρίζα, ἡ πόλις τοῦ ἀμετακι­νήτου μέσα στούς αἰῶνες οἰκονομικοῦ ἐκτοπίσματος. Ἀλλά καί ἡ πόλις τῶν ἀμετακινήτων πολεοδο­μι­κῶν καί κοι­νωνικῶν κέντρων βάρους.


Τό γεγονός ὅτι οἱ πολεοδομικές παράμετροι δέν ἀλλάζουν στά 3.000 χρόνια ἀπό τήν ἱστορημένη συγκρό­τηση τῆς πόλεως, καθιστᾶ τό σημερινό Ἱστορικό Κέντρο της, δηλαδή τό τμῆμα τῆς πόλεως πού ἐπιζεῖ ἀπό τή ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα, ἕνα ἀξιο­πρόσεκτο πα­ράδειγμα πό­λεως, ἡ ὁποῖα σέ κάθε ἱστορική πε­ρίοδο ἐπαναπροσδιορίζεται, μέ βάση τούς ἀρχικούς χωροταξικούς κα­νόνες τῆς δημιουργίας της. Εἶναι ἡ πόλις ἡ ὁποία ποτέ δέν ἀποκόπτεται ἀπό τόν ὀμφά­λιο λῶρο της.


Στήν συνέχεια θά δοῦμε τήν πόλη, πῶς ἀναγεννήθηκε μετά τήν ὁλική της καταστροφή κατά τήν Ἐπάνάσταση τοῦ 1821 καί τήν ἀναγέννησή της σέ μιά ἐντυπωσιακή πόλη.


Στήν συνέχεια παρουσιάζεται ὅπως σήμερα μεταμορφώθηκε, ὕστερα ἀπό τίς ἐπενέργειες τῆς μεταπολεμικῆς μεταπρατικῆς κοι­νωνίας. Πρῶτα μέ τήν καταγραφή τῶν ἐπεμβάσεων κατά τήν δεκαετία τοῦ 70 καί μετά μέ τίς πολεοδομικές μελέτες Ε.Π.Α. (Ἐπιχείρηση Πολεοδομικῆς Ἀνασυγκρότησης) πού ἄλλαξαν τό πολεοδομικό τοπίο. Ἀκολουθοῦν ἐρευνητικές μελέ­τες πού ἐκπορεύθηκαν ἀπό τίς ἀρχικές με­λέτες τῆς Ε.Π.Α. πού κρίνουμε ὅτι εἶναι χρήσιμες νά δημοσιο­ποιηθοῦν.


Τό τελευταῖο κεφάλαιο ἀφιε­ρώ­νεται στήν ἀρχιτεκτονική. Γίνεται κυρίως προσπάθεια ἀνα­λύσεως τῆς ἀρχιτεκτονικῆς φυσιογνωμίας τοῦ Ἱστορικοῦ Κέντρου, πού παρά τήν μεγάλη κακοποίησή του, ἐξακο­λου­θεῖ νά εἶναι παρόν καί σέ κάθε ἔρευνα μᾶς ἐκπλήσσει. Ἡ παρουσίαση γίνεται μέ βάση τούς πολεοδομικούς καί αἰσθητικούς ἄξονες τῆς πόλεως, οἱ ὁποῖοι καταγράφουν μέ τήν ἀρχιτεκτονική πολυποικιλότητά τους τήν ζωντανή οἰκονομική καί κοινωνική ζωή καί ἱστορία τῆς μετεπαναστατικῆς πόλεως.

Αναρτήθηκε από leukada petrin στις 4:24 μ.μ. Δεν υπάρχουν

Η Πάτρα οφείλει πολλά στον εκπαιδευτικό και συγγραφέα Λάμπρο Βρεττό

Culture
Πλούσιο το συγγραφικό του έργο
06/01/2018 13:50


Είναι ένας από τους σημαντικότερυς πνευματικούς ανθρώπους στην Πάτρα, με μεγάλη και ανιδιοτελή προσφορά στα γράμματα. Ο λόγος για τον δάσκαλο και συγγραφέα Λάμπρο Βρεττό που διάγει πλέον το 87 έτος της ζωής του.

Ο Λάμπρος Βρεττός γεννήθηκε το έτος 1931 στους Τσουκαλάδες Λευκάδας και διαμένει μόνιμα στην Πάτρα.

Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία και υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση σε διάφορες σχολικές μονάδες της χώρας και συνταξιοδοτήθηκε από το έτος 1986. Εκτοτε ζει στην Πάτρα και συνεχίζει την συγγραφική και πνευματική του δραστηριότητα.

Εδώ και πολλά χρόνια ασχολείται με την ιστορία, την πεζογραφία και την ποίηση.

Έχει πλούσιο ερευνητικό και συγγραφικό έργο, ενώ εργασίες του έχουν φιλοξενηθεί σε έγκυρα περιοδικά, εφημερίδες και ανθολογίες.

Είναι μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών Ν. Δ. Ελλάδας και μέλος του Διοικητικού της Συμβουλίου, της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, του Συνδέσμου Ιστορικών Συγγραφέων, της Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών της ΄Ένωσης Καθηγητών για την προαγωγή της Φιλοσοφίας στην Εκπαίδευση και πολλών μορφωτικών και πολιτιστικών συλλόγων.

Έχουν κυκλοφορήσει σε αυτοτελή βιβλία τα εξής έργα του:

1.«ΜΟΝΑΞΙΕΣ» Ποίηση. Αμφιλοχία 1964

2.«ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ» Θέατρο-Ποίηση Αμφιλοχία 1965

3.«ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΤΕΡΩΝ ΧΡΟΝΩΝ» Στ΄ Τάξεως Δημοτικού Πάτρα 1979

4.«ΤΡΕΙΣ ΗΡΩΕΣ ΤΡΕΙΣ ΕΠΟΧΕΣ» Εκδόσεις Κονιδάρη Αθήνα 1979

5.«ΝΟΜΟΣ ΑΧΑΪΑΣ» (Πατριδογνωσία) Πάτρα 1982 (Συνεργασία με Παναγιώτη Καρύμπαλη)

6.«ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΙΩΑΝΝΗ» ( Έμμετρη Μετάφραση με εισαγωγή και σχόλια ). Εκδόσεις Κονιδάρη . Αθήνα 1983

7.«Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ» ( Έμμετρη Ιστορία του Ιερού Βράχου από την αρχαιότητα ως σήμερα.)Εκδόσεις Σμυρνιωτάκη Αθήνα 1985

8.«ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ ΑΧΑΪΑΣ» Αχαϊκές Εκδόσεις Πάτρα 1986

9.«ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ» Ποιήματα. Πάτρα 1988

10.«ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΑΘΗΝΑ» Διηγήματα Αχαϊκές Εκδόσεις Πάτρα 1989

11.«ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ» (Ιστορία, Λαογραφία, Προτάσεις Αξιοποίησης) Αχαϊκές Εκδόσεις Πάτρα 1993

12.«ΤΣΟΥΚΑΛΑΔΕΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΎ». Έκδοση Κοινότητας Τσουκαλάδων Λευκάδος 1998

13.«ΠΑΤΡΑ» (Οδηγός Πληροφόρησης ) Αχαϊκές Εκδόσεις Πάτρα 1998

14.«ΛΕΞΙΚΟ ΤΕΛΕΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ ΚΑΙ ΑΓΩΝΩΝ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» Εκδόσεις Κονιδάρη 1999, Δεύτερη έκδοση 2.002 .Και Τρίτη έκδοση 2004.

15.«ΓΑΜΟΣ, ΓΕΝΝΗΣΗΣ, ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ», εκδόσεις ΣΑΒΒΑΛΑ

16. «ΜΑΡΙΑ: Mιά απούσα παρουσία».Πάτρα 2013 Εκτός εμπορίου.

ΤΙΜΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Για τα έργα του έχει τιμηθεί με τις εξής διακρίσεις:

1. Για το έργο του «Το Κάστρο της Πάτρας» τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό του Περιοδικού ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ

2. Για το βιβλίο του «Ιστορία των Νεωτέρων Χρόνων» τιμήθηκε με έπαινο από το Υπουργείο Παιδείας (κατέλαβε τη δεύτερη θέση σε Πανελλήνιο Διαγωνισμό).

3. Για το Μονόπρακτο θεατρικό έργο του «Ω Παναγιά μου Πελατεία» τιμήθηκε με Α΄ έπαινο του Φυσιολατρικού Συνδέσμου Πατρών σε Παναχαϊκό Διαγωνισμό.

4. Για το ανέκδοτο διήγημά του «ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ» τιμήθηκε με το Α΄ Βραβείο σε διαγωνισμό παιδικού διηγήματος από το Πολιτιστικό Κέντρο του Ο.Τ.Ε.

Έχει πραγματοποιήσει με επιτυχία πληθώρα διαλέξεων και ομιλιών προσκαλεσμένος από διάφορους εκπαιδευτικούς, επιστημονικούς και πολιτιστικούς φορείς στην Πάτρα αλλά σε πολλές πόλεις της χώρας.

Το συνολικό αλλά και το επί μέρους συγγραφικό έργο του Λάμπρου Βρεττού έχει αποσπάσει κολακευτικές κριτικές από σημαντικούς ανθρώπους των γραμμάτων αλλά και από κοινωνικούς και πολιτικούς παράγοντες της χώρας.

Τάσσος Σταθόπουλος

Λεξικό του Λευκαδίτικου Γλωσσικού Ιδιώματος






Συγγραφέας: Πανταζής Κοντομίχης
Εκδόσεις Γρηγόρη • [αγορά εδώ]
ISBN: 960-333-226-7

Στο συγκεκριμένο βιβλίο υπάρχου ως «παράρτημα», ο «Σύλλαβος» του Ιωάννου Ν. Σταματέλου και το «Γλωσσάριον» του Γ. Χ. Μαραγκού, παλαιότερα γλωσσάρια που χρησιμοποίησε ο Πανταζής Κοντομίχης ως πηγές για το λεξικό του.



Πανταζής Κοντομίχης (1924-2005)

Ο Πανταζής Κοντομίχης γεννήθηκε στον Κάβαλο Σφακιωτών της Λευκάδας το Ι924. Τα παιδικά και νεανικά του χρόνια τα έζησε στο χωριό του στο οροπέδιο των Σφακιωτών, γνωστό από τις αγροτικές εξεγέρσεις και δοξασμένο από την ποίηση του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.

Τελείωσε το Δημοτικό του χωριού του και το Γυμνάσιο στη Λευκάδα.

Σπούδασε στη φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1945_1950).

Τα πνευματικά του ενδιαφέροντα άρχισαν από την εποχή της φοιτητικής του ζωής με την αρθρογραφία του στην εφημερίδα Φοιτητική Φωνή, μαζί με τον Άρη Αλεξάνδρου.

Η επαγγελματική του σταδιοδρομία αρχίζει το έτος Ι952 με το διορισμό του στο Γυμνάσιο Λευκάδας. Ο Κοντομίχης διήλθε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης. Συνταξιοδοτήθηκε το 1985 με το βαθμό του Σχολικού Συμβούλου.

Συμμετείχε σε όλα τα κοινωνικά δρώμενα και ως απλός πολίτης και ως πνευματικός άνθρωπος. Πολιτικά ήταν τοποθετημένος στον προοδευτικό χώρο. Στα δύσκολα χρόνια για την Ελλάδα αλλά και για τη Λευκάδα εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ με το όραμα της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Μαρτυρείται μάλιστα και η πραγματοποίηση μαθητικού συλλαλητηρίου για υποστήριξη του καθηγητή τους που διωκόταν για τις ιδέες του κατά την περίοδο του Εμφυλίου πολέμου.

Ως πνευματικός άνθρωπος υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών και παρέμεινε μέλος της ως το θάνατό του. Πρωτοστάτησε στη δημιουργία των Γιορτών Λόγου και Τέχνης και στο Φεστιβάλ.

Υπήρξε από τους πρωτεργάτες του Λαογραφικού Μουσείου, το οποίο φέρει και το όνομά του. Ως μέλος πρόσφερε τις υπηρεσίες του και στον «Ορφέα»,

Υπήρξε τακτικό μέλος της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας και μέλος του Παλλευκάδιου Συλλόγου Προστασίας Λαογραφικών Θεμάτων. Τα πνευματικά του ενδιαφέροντα άρχισαν από την εποχή της φοιτητικής του ζωής με την αρθρογραφία του στην εφημερίδα Φοιτητική Φωνή,

Ο Κοντομίχης, παράλληλα με το εκπαιδευτικό του έργο, ασχολήθηκε με ιστοριοδιφικές, φιλολογικές και λαογραφικές εργασίες, καθώς και μεταφράσεις αρχαίων κειμένων. Όλο του το έργο στηρίζεται στις έρευνές του στο Ιστορικό Αρχείο της Λευκάδας.

Από τη δεκαετία του Ι950 ερεύνησε στο Αρχείο Λευκάδας θέματα ιστορίας και ιστορικής λαογραφίας, ενώ στην ύπαιθρο και στην πόλη της Λευκάδας συγκέντρωνε λαογραφικό υλικό για το σύνολο των δραστηριοτήτων και των εκφράσεων του λαϊκού βίου που παρουσίασε στο πολύτομο έργο του, όπου κατέγραψε τον υλικό, κοινωνικό και πνευματικό βίο με δική του διήγηση σε δημοτική γλώσσα, η οποία δανείζεται τρόπους εκφράσεων και στοιχεία της ντοπιολαλιάς,

Η πνευματική δημιουργία του Κοντομίχη χωρίζεται σε δύο κατηγορίες:

στο ερευνητικό, που περιλαμβάνει όλες του τις λαογραφικές μελέτες, και στο καθαρά φιλολογικό του έργο, που περιλαμβάνει τις μεταφράσεις των αρχαίων συγγραφέων.

Το λαογραφικό του έργο είναι πλουσιότατο και πολύ σημαντικό, αφού κατόρθωσε να καταγράψει και να περιλάβει σ’ αυτό όλες τις μορφές του λαϊκού πολιτισμού της Λευκάδας.

Ορισμένοι από τους τίτλους των βιβλίων του είναι: Το Νεοελληνικό Θέατρο στη Λευκάδα, 1964, Δημοτικά τραγούδια της Λευκάδας, 1985, Τα γεωργικά της Λευκάδος, 1986, Η λαϊκή ιατρική στη Λευκάδα,1988, Η Λευκαδίτικη λαϊκή φορεσιά από τον 17ο αιώνα, ως τα μέσα του 20ού, 1989, Το νοικοκυριό του χωριάτικου σπιτιού στη Λευκάδα, 1990, Λαογραφικά σύμμεικτα Λευκάδας, 1995, Το λεξικό 1ου λευκαδίτικου γλωσσικού ιδιώματος, 2001, Παροιμίες από τη Λευκάδα, 2002. Το μεταφραστικό του έργο περιλαμβάνει μεταφράσεις της Ομήρου Οδύσσειας, 1972,και Ιλιάδας, 1976, καθώς και τα Ησιόδου Έργα, 1980.

Στη διάρκεια της πνευματικής του πορείας συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά και εφημερίδες. Την εφημερίδα Λευκαδίτικες Σελίδες την επέβλεπε ο ίδιος και ήταν και άμεσος συνεργάτης.

Παράλληλα, δημοσίευσε μελέτες για Λευκαδίτες δημιουργούς, για το Θέατρο και τον Τύπο στη Λευκάδα και για λευκαδίτικα ιστορικά θέματα.

Το λαογραφικό του έργο αποδεικνύει την προσπάθειά του να φωτίσει και να καταγράψει όλες τις εκδηλώσεις της ζωής και του πολιτισμού των ανθρώπων του μόχθου, των αγροτών, των εργατών και των χωρικών,

Η έρευνα του Κοντομίχη στο Αρχείο της Λευκάδας και οι μελέτες του σε όλες τις μορφές της ζωής των ανθρώπων της υπαίθρου, όπως η οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική, θα αποτελούν στοιχεία αναφοράς για τους ερευνητές του μέλλοντος του αγροτικού πολιτισμού της Λευκάδας.

Το έργο του Πανταζή Κοντομίχη, το λαογραφικό κυρίως, θα αποτελεί για τους ερευνητές και μελετητές της ιστορίας και του πολιτισμού της Λευκάδας σπουδαίο βιβλιογραφικό οδηγό. Η μελέτη της τοπικής ιστορίας θα στηρίζεται, στο έργο του Κοντομίχη, όπως και σε εκείνο του Πάνου Ροντογιάννη.

Υπήρξε συνεχιστής της πνευματικής παράδοσης του νησιού και μαζί με τον Πάνο Ροντογιάννη, που συνδέονταν με πραγματική φιλία, κατέγραψαν και πρόβαλαν την ιστορία Και τον πολιτισμό της Λευκάδας. Το έργο του Ροντογιάννη Και του Κοντομίχη είναι οι πυλώνες που πρέπει να ανοίξεις για να προσεγγίσεις την ιστορία και τον πολιτισμό της Λευκάδας,

Πίστεψε και υπηρέτησε την πνευματική προκοπή του νησιού του με τη μακρά θητεία του στην εκπαίδευση, τη διοίκηση των πολιτιστικών σωματείων, την οργάνωση εκδηλώσεων, την αρθρογραφία στις τοπικές εφημερίδες και τη συγγραφή 1Β0 περίπου δημοσιευμάτων, από τα οποία τα 16 είναι βιβλία που κυκλοφορούν.

Ο Πανταζής Κοντομίχης σε όλη του τη ζωή ήταν άνθρωπος χαμηλών τόνων. Διακρινόταν για την εργατικότητα, τη σεμνότητα, την αγάπη του για την έρευνα, την απλότητα και το υψηλό του ήθος,

Ο Πανταζής Κοντομίχης, ως άνθρωπος, ως δάσκαλος, ως πολίτης, ως επιστήμονας, ως πνευματικός άνθρωπος και ως φορέας πολιτισμού της πατρίδας του, έτυχε γενικής αναγνώρισης και αποδοχής από τους πολίτες της Λευκάδας αλλά και από την ευρύτερη πνευματική κοινότητα.
Τα Λευκαδίτικα

Συγγραφέας: Χριστόφορος Λάζαρης
Ιδιωτική Έκδοση, Ιωάννινα 1970

με την προσθήκη συμπλήρωσης στην αρχική έκδοση, του ίδιου του συγγραφέα που βρίσκεται στην Επετηρίδα Τόμο Ε(1978-1980) της Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών (Αθήνα 1982)



Ο Χριστόφορος Γ. Λάζαρης γεννήθηκε στην Κατούνα Λευκάδας το 1904, ένατο παιδί του Γεωργίου Λάζαρη και της Βαρβάρας, το γένος Τιμόθεου Γουρζή.

Τελείωσε το Δημοτικό σχολείο στην Κατούνα, το Γυμνάσιο και το Σχολαρχείο στην πόλη της Λευκάδος. Αποφοίτησε από τη Νομική σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, τον Οκτώβριο 1924 με τον βαθμό «Καλώς». Στρατιωτική θητεία «Ναύτης Διδάσκαλος επί των πλοίων του στόλου» στο Πολεμικό Ναυτικό, από 3-3-1925 έως 11-1-1927.

1927 Ορκίστηκε Δικηγόρος στο Πρωτοδικείο Λευκάδος
1935 Αντεισαγγελεύς Πρωτοδικών Ιωαννίνων
1940 Εισαγγελεύς Πρωτοδικών Λευκάδος
1945 Εισαγγελεύς Πρωτοδικών Αμαλιάδος
1948 Εισαγγελεύς Πρωτοδικών Χαλκίδος
1952 Εισαγγελεύς Πρωτοδικών Πειραιώς
1953 Αντεισαγγελεύς Εφετών Πατρών
1954 Αντεισαγγελεύς Εφετών Αθηνών
1967 Προϊστάμενος Εισαγγελείας Πρωτοδικών Αθηνών
1968 Εισαγγελεύς Εφετών Ιωαννίνων
Παραιτήθηκε τον Δεκέμβριο του 1970

Παντρεύτηκε στην Λευκάδα τον Δεκέμβριο του 1933 την Αικατερίνη του Αντωνίου Γιαμαλάκη και της Κούλας, το γένος Μηνά Λουπέτη. Απέκτησαν δύο παιδιά, το Βαρθολομαίο το 1935 και τη Βαρβάρα το 1942. Προτάσεις του επί δυσχερών νομικών θεμάτων και διατριβή επί της «προσφυγής κατά της απ’ ευθείας κλήσεως» δημοσιεύτηκαν στα «Ποινικά χρονικά» και άλλα περιοδικά.

Το 1927 ίδρυσε το σύλλογο εθνικής φυσικής αγωγής «Τηλυκράτη» . Αργότερα πέτυχε τη δημιουργία του εθνικού γυμναστηρίου Λευκάδας. Το 1970 εξέδωσε ΤΑ ΛΕΥΚΑΔΙΤΙΚΑ, ετυμολογικό και ερμηνευτικό λεξικό των γλωσσικών ιδιωμάτων της νήσου Λευκάδος. Το 1984 εξέδωσε την ποιητική του συλλογή ΑΜΦΙΛΥΚΗ 1921-1983.

Τιμήθηκε για γενναιότητα και αυταπάρνηση στην εκτέλεση του δημοσίου καθήκοντός του με το «Χρυσό σταυρό Τάγματος του Φοίνικος» και με τον «Ταξιάρχη του Φοίνικος».

Απεβίωσε στις 23/11/1985 στο σπίτι του στην Αθήνα. Ζήτησε η σορός του να ενταφιασθεί στο κοιμητήριο της πόλεως της Λευκάδας και να αναγραφεί στην ταφική κατάληξη μερίμνη της «φιλτάτης» συζύγου του, σε μαρμάρινη πλάκα, το αγωνιώδες απόφθεγμα του Τειρεσία προς τον Οιδίποδα, που τόσες φορές με εγκαρτέρηση, όπως αναφέρει, το έζησε :
«ΦΕΥ ΦΕΥ ΦΡΟΝΕΙΝ ΩΣ ΔΕΙΝΟΝ ΕΝΘΑ ΜΗ ΤΕΛΗ ΛΥΗ ΦΡΟΝΟΥΝΤΙ»
(Σοφοκλ. Οιδ. Τύραννος 316-17)
Τεχνικές εὐσταθείας τῆς Παραδοσιακῆς Ἀρχιτεκτονικῆς καί Λεξικό ἰδιωματικῶν οἰκοδομικῶν ὅρων τῆς Λευκάδας



Συγγραφέας: Χαρά Παπαδάτου – Γιαννοπούλου
Λευκάδα 2014




Χαρά Παπαδάτου-Γιαννοπούλου

Ἡ Χαρά Παπαδάτου-Γιαννοπούλου κατάγεται ἀπό τήν Λευκάδα. Σπούδασε ἀρχι­τε­κτονική στό Τεχνικό Πα­νε­πι­στήμιο τῆς Karlsruhe στήν Γερμανία. Ἐργάσθηκε στό ἐλεύ­­θερο ἐπάγγελμα, κυρίως μέ τήν ἰδιότητα τῆς με­λε­­τήτριας δημοσίων ἔργων στόν χῶρο τῆς Πολεοδομίας καί Χωροταξίας. Συγχρόνως ἀνέπτυξε καί εὐρύ­τε­ρα ἐπι­στημονική καί ἐρευνητική δραστηριότητα, ἐνῶ ἀσχολήθηκε καί μέ ἐκδόσεις πάνω σέ θέματα ἀρχιτεκτονικῆς.

Οἱ κυριότερες δημοσιεύσεις της:

Μείωση εἰσφορῶν-μείωση ἐλλειμμάτων, μία μέθοδος σχεδι­α­σμοῦ«, Πάτρα, Ἰούνιος 1991. «Ἐξέλιξη τοῦ Σχεδίου Πόλεως τῶν Πατρῶν 1829-1989«, Ἀχαϊκές Ἐκδόσεις, Πάτρα, 1991. «Κωδικοποίηση τῶν Ἐπεκτάσεων καί Ἀναθεωρήσεων Σχεδίου Πόλεως τῶν Πατρῶν στά πλαίσια ΕΠΑ, 1983-1993«, Ὀκτώβριος 1993. «Λευκάδα, ἐρευνώντας«, Ἀχαϊκές Ἐκδόσεις, Ἰούνιος 1999. Ἐπιμελήτρια ἐκδό­σεως τόμου Πρακτικῶν τοῦ Διεθνοῦς Συνε­δρίου γιά τόν W. Dörpfeld. Πάτρα 2008. Συνε­πι­μελήτρια ἐκδόσεως Πρα­κτικῶν Διεθνοῦς Συνε­δρίου HuReDePIS. Πάτρα 2008. Ἐπιμελήτρια τῆς δίγλωσ­σης (ἑλληνικά-γερμανικά) ἐκδόσεως τοῦ αὐτο­βιο­γραφικοῦ ἔργου τοῦ W. Dörpfeld, Daten meines Lebens-Σταθμοί τῆς ζωῆς μου, σέ συνεργασία μέ τόν καθηγητή Klaus Goebel,Wuppertal. Ἔκδοση τοῦ Πνευ­μα­τικοῦ Κέντρου τοῦ Δήμου Λευκαδίων, Περί Τεχνῶν, Πάτρα, 2010. Ἐπι­μελήτρια ἐκδόσεως τόμου πρακτικῶν τοῦ Συνεδρίου μέ θέμα Τά Μοναστήρια τῆς Λευκάδας. Ἔκδοση Πνευ­μα­τικοῦ Κέντρου τοῦ Δήμου Λευ­κα­­δίων. Ἀθήνα 2011. Ναοί τῆς Κατούνας στήν Λευκάδα, Λευκάδα 2014. Ἐπι­μελήτρια ἐκδόσεως τόμου πρακτικῶν τοῦ Συνεδρίου μέ θέμα: ΝΗΡΙΚΟΣ-ΛΕΥΚΑΣ-ΚΑΣΤΡΟ, Ἡ μακροβιότερη πρωτεύουσα τῆς Λευκάδας, Ἔκδοση Πνευ­μα­τικοῦ Κέντρου τοῦ Δήμου Λευ­κα­­δίων, Λευκάδα 2016.

Ἐπίσης, ἔχει συμμετάσχει μέ ἀνακοινώσεις της σέ συνέδρια καί ἔχει δη­μο­σιεύσει ἄρθρα σέ ἐπιστημονικά περι­οδικά καί τόν τῦπο.
Σύλλαβος

Συγγραφέας: Ιωάννης Σταματέλος
Εκδόσεις Γρηγόρη
ISBN: 960-333-226-7



Ιωάννης Σταματέλος

«Σχολάρχης, αρχαιοδίφης και λαογράφος». Ένας από τους σπουδαιότερους λόγιους του καιρού του.

Γεννήθηκε το 1822 στη Λευκάδα, και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Νικολάου Χρήστου Σταματέλου και της Αναστασίας Νικολάου Καββαδία και πέθανε το 1881 στη Ζάκυνθο. Τελείωσε τις μαθητικές του σπουδές στη Λευκάδα και το 1850, βρίσκεται φοιτητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας, έχοντας σπουδαίους για την εποχή καθηγητές. Ήδη από τα χρόνια των σπουδών του αρχίζει τη συγγραφή κειμένων που έχουν σχέση με την αρχαιολογία και την αρχαία ιστορία της Λευκάδας. Το πρώτο του έργο κυκλοφόρησε το 1851. Πρόκειται για ένα φυλλάδιο 32 σελίδων που τύπωσε στην Αθήνα με τίτλο «Φιλολογικαί διατριβαί περί της Λευκάδος κατά τους αποτάτους χρόνους» και αφορούσε τα αρχαία ονόματα της Λευκάδας, τις πόλεις, τον ισθμό, τους λιμένες, τους κατοίκους και τον Λευκάτα.

Για πολλά χρόνια δίδαξε στα σχολεία της πατρίδας του. Ήταν φίλος του Βαλαωρίτη και του Ζαμπελίου. Το 1860 νυμφεύεται την Φιλαρέτη Σαράντη καββαδία και αποκτούν τρία παιδιά, τον Νικόλαο-Πολύβιο, μετέπειτα διδάκτορα Νομικής και ποιητή, τον Αναστάσιο που πέθανε στα δώδεκά του χρόνια και την Όλγα.

Το φιλολογικό του έργο, λαογραφικές μελέτες, άρθρα, μονογραφίες κ.λπ., είναι μεγάλο σε όγκο και σπουδαίο σε ποιότητα, διάσπαρτο σε περιοδικά και ημερολόγια της εποχής του.

Αναφέρουμε ενδεικτικά τις εργασίες του: «Μυρολόγια Λευκάδος», «Συλλογή των Λευκαδίων επιγραφών», «Βιογραφία του Εθνικού ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτου», «Γυναικολόγιον», «Ορθογραφικό της κοινής γλώσσης», «Βοήθημα εις την Ελληνικής τεχνολογίαν», «Βιογραφία του Δ. Πετριτσοπούλου», «Φθογγολογία της Ελληνικής γλώσσης», «Ρητορική – θεωρία και πρακτική», «Σύλλαβος» κ.λπ.

(από το βιβλίο «Ανθολογία Λευκαδίων ποιητών» του Γιάννη Βουκελάτου, εκδ. του περιοδικού Λευκαδίτικη Εστία, Αθήνα 1983, σελ. 25.
και το άρθρο του Τριαντάφυλλου Σκλαβενίτη «Ιωάννης Ν. Σταματέλος (1822-1881) Ο λόγιος και ο δάσκαλος, τα δημοσιεύματα, τα κατάλοιπα, τα χειρόγραφα της βιβλιοθήκης του»)
«Γλωσσάριον»

Συγγραφέας: Γ.Χ. Μαραγκός
Εκδόσεις Γρηγόρη
ISBN: 960-333-226-7

Τα μοναδικά βιογραφικά στοιχεία που καταφέραμε και συλλέξαμε για τον Γ.Χ.Μαραγκό είναι ελάχιστα και αναφέρονται στην εισαγωγή του Παραρτήματος (σελ. 351-2) στο «Λεξικό του Λευκαδίτικου Γλωσσικού Ιδιώματος» του Πανταζή Κοντομίχη, όπου υπάρχει δημοσιευμένο το «Γλωσσάριον» του και σε υποσημείωση του «Γλωσσαρίου» στη σελ. 405 της ίδιας έκδοσης.

Ο Γ.Χ. Μαραγκός γεννήθηκε στο Κομηλιό Λευκάδας, πιθανόν κάποια χρόνια πριν τα μέσα του 19ου αιώνα (το «Γλωσσάριον» δημοσιεύτηκε το 1874 στο περιοδικό «Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος Κωνσταντινουπόλεως, τόμος Η΄, σελ. 455 – 464). Ήταν δημοδιδάσκαλος στα Πέρμαντα Ικονίου όταν δημοσιεύτηκε η συλλογή του. Το «Γλωσσάριον» του αναδημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1976 στο περιοδικό «Λευκαδίτικη Εστία» του Γιάννη Βουκελάτου (έτος Α’, Ιανουάριος – Φεβρουάριος 1976, τεύχος 1ον). Η αναδημοσίευση του στο παραπάνω βιβλίο του Πανταζή Κοντομίχη, την οποία χρησιμοποιούμε, είναι η δεύτερη.
Το Γλωσσάρι της Λευκάδας

Συγγραφέας: Ηλίας Π. Γαζής
Έκδοση της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Λευκάδας, Λευκάδα 1993

O Ηλίας Γαζής γεννήθηκε στη Βαυκερή το 1913. Ασχολήθηκε με την ποίηση από μικρό παιδί. Τα πρώτα του γραπτά δημοσιεύτηκαν την περίοδο 1940-41. Εκτός από στίχους και ιστορίες σημείωνε και διάφορα σημαντικά γεγονότα.

Υπήρξε τακτικός συνεργάτης σε αρκετά επαρχιακά έντυπα και δημοσίευε συχνά επίκαιρα θέματα σε περιοδικά και εφημερίδες της πρωτεύουσας, όπως «Επίκαιρα», «Δίαυλος» κλπ. Είχε καταχωρήσει επίσης πολλά λήμματα στην εγκυκλοπαίδεια «ΗΛΙΟΣ».

Έχουν κυκλοφορήσει τα βιβλία του:
Λευκαδίτικοι Παλμοί (ποιήματα)
Το συνέδριο (μυθιστόρημα)
Εφτανησιώτικοι λυρισμοί (ποιήματα)
Μελωδίες και θρήνοι (ποιήματα)
Νοσταλγίες (ποιήματα)
Ο γιός του αφορισμένου (δραματική ιστορία)
Ο καταφρονεμένος (δραματική ιστορία)
Συναπαντήματα της ζωής (διηγήματα)

Στο Γλωσσάρι της Λευκάδας παρουσιάζονται 700 περίπου λήμματα – ιδιωματισμοί της Λευκάδας και η ερμηνεία τους από τον ίδιο.

Έχει λάβει έπαινο από την Ακαδημία Αθηνών, Α΄ βραβείο από λογοτεχνικό περιοδικό, δυο πρώτους επαίνους, ένα δίπλωμα και τρίτο έπαινο της Ένωσης Λογοτεχνών της οποίας υπήρξε μέλος . Για πολλά χρόνια έζησε και εργάστηκε στην Αθήνα.
Καρσάνικα Γλωσσικά Ιδιώματα



Συγγραφέας: Δημήτρης Κατωπόδης (πρ. Γυμνασιάρχης)
Έκδοση: Καρσάνικα Νέα του Συλλόγου Καρσάνων Αθήνας

Ο Δημήτριος Κατωπόδης γεννήθηκε στην Καρυά της Λευκάδας στις 25 Ιανουαρίου του 1930. Ήταν άγαμος, κάτοικος Ν. Ιωνίας Αττικής.

Γιος του δασκάλου του χωριού, Γεωργίου Κατωπόδη, έδειξε από μικρός μεγάλο ενδιαφέρον για τα γράμματα και με τη στήριξη του τότε Μητροπολίτη της Λευκάδας, Δωροθέου, ξεκίνησε και ολοκλήρωσε επιτυχώς τις σπουδές του στη Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια, η μεγάλη αγάπη του για τα κλασικές σπουδές τον ώθησαν στην απόκτηση του δεύτερου πτυχίου του στην Κλασική Φιλολογία στο ίδιο Πανεπιστήμιο.

Εργάστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της επαγγελματικής του καριέρας ως θεολόγος καθηγητής στη μέση εκπαίδευση σε διάφορα σχολεία της Ελλάδας και διετέλεσε γυμνασιάρχης στο Γυμνάσιο της Καρύστου. Για περισσότερα από 15 χρόνια υπηρέτησε σε Γυμνάσιο της Ν. Ιωνίας Αττικής, απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε.

Ως εκπαιδευτικός άφησε άριστες εντυπώσεις και ήταν ιδιαίτερα αγαπητός σε όλα τα σχολεία που δίδαξε. Ήταν πραγματικά γεννημένος για δάσκαλος, καθώς είχε ιδιαίτερη ικανότητα στη μετάδοση της γνώσης και ήταν δεινός ομιλητής, όχι μόνο στις αίθουσες των σχολείων αλλά και στις εκκλησίες όπου κήρυττε από άμβωνος.

Ως βαθύς γνώστης της θεολογίας και των Κλασικών Γραμμάτων διάβαζε και αρθρογραφούσε αδιαλείπτως. Ήταν ένας πραγματικός ερευνητής – μελετητής. Τα κείμενά του έβριθαν από παραπομπές και πηγές, προϊόν ενδελεχούς και εμπεριστατωμένης μελέτης επί του αντικείμενου.

Αρθρογραφούσε συστηματικά στην εφημερίδα του Συλλόγου Καρσάνων Αθήνας «Καρσάνικα Νέα» και στην εφημερίδα του Συλλόγου Λευκαδίων Αττικής «Ηχώ της Λευκάδας», στις μόνιμες στήλες λαογραφικού ενδιαφέροντος «Καρσάνικα γλωσσικά ιδιώματα» και «Λαογραφικά Ποικίλα» αντίστοιχα.

Επίσης, συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων και τη Μητρόπολη Ν. Ιωνίας, όπου είχε αναλάβει και την επιμέλεια της μηνιαίας έκδοσής της.

Μία από τις αγαπημένες καθημερινές ασχολίες του ήταν να επισκέπτεται τα κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας και να ενημερώνεται για τις νέες εκδόσεις που κυκλοφορούσαν στα αντικείμενα που τον ενδιέφεραν π.χ. Θεολογία, Φιλολογία, Λαογραφία κλπ. Η προσωπική του βιβλιοθήκη περιελάμβανε χιλιάδες επιστημονικά και άλλα βιβλία, ειδικού και γενικού ενδιαφέροντος.

Έζησε απλά, χωρίς έπαρση και ματαιοδοξία και, παρά τις ιδιαίτερες ικανότητες που είχε, ουδέποτε επιδίωξε να καταλάβει ανώτερες θέσεις στην εκπαίδευση ή τη διοίκηση.

Απεβίωσε τον Ιούνιο του 2010 μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 80 ετών.
Να τ’ κρίνω ή να μην τ’ κρίνω;

Συγγραφέας: Ιωάννα Κόκκλα
Εκδότης: Πνευματικό Κέντρο Δήμου Λευκάδας



Η Λευκαδία –Ελευσινία ποιήτρια συγγραφέας Ιωάννα Κόκλα κινείται στον χώρο της λογοτεχνίας από το 1980, έχει εκδώσει επτά ατομικές ποιητικές συλλογές, δύο ιστορικές μελέτες και δύο θεατρικά έργα. Κατά καιρούς οργανώνει και συμμετέχει σε συνέδρια, συμπόσια, ημερίδες και έχει βραβευτεί κατ’ επανάληψη σε παγκόσμιους και πανελλαδικούς διαγωνισμούς. Ποιήματά της έχουν μελοποιηθεί και μεταφραστεί σε χώρες του εξωτερικού. Είναι μέλος της «Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών», της «Αμφικτυονίας Ελληνισμού», της «Εταιρείας Ιστορικών Συγγραφέων» και ιδρυτικό μέλος του «Κέντρου Ελευσινιακών Μελετών Δάειρα», όπου κατά καιρούς έχει διατελέσει Πρόεδρος, Αντιπρόεδρος και Γενική Γραμματέας.

Περισσότερα [εδώ]
Γεώργιος Μπαρμαρίγος: Δημόσιος Νοτάριος της Αγίας Μαύρας

Συγγραφέας: Ελένη Γράψα
Εκδότης: Γ.Α.Κ. – Αρχεία Νομού Λευκάδας
Έτος: 2006, ISBN: 978-960-89566-0-5



Φιλόλογος, απόφοιτός του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εργάστηκε στη μέση εκπαίδευση σε σχολεία της Λευκάδας και της Αθήνας. Από το 2004 μέχρι το 2012 εργάστηκε στα Γενικά Αρχεία του Κράτους. Επιτέλεσε προϊσταμένη στα Γενικά Αρχεία Λευκάδας.

* Η φωτογραφία της πόλης της Λευκάδας που εμφανίζεται στην κορυφή της ιστοσελίδας, είναι της Ιωάννας Τσάκαλου.
* Το λογότυπο είναι δημιουργία του Νίκου Καββαδία – FNK

http://lexikolefkadas.gr/via/

Ο Διαφωτισμός και οι ΕπτανήσιοιΓΕΩΡΓΙΟΣ Ν. ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΟΣ*

   ΕΛΛΑΔΑ 15.05.2016



Ευγένιος Βούλγαρης: αναφέρεται στους Δυτικούς, μετά την Αναγέννηση, φιλοσόφους, ως σκυταλοδρόμους προς ένα νέο status πολιτικών και κοινωνικών δρωμένων, στην Επτάνησο και μετά στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:


Εχει κατ’ εξοχήν υπογραμμισθεί, βεβαίως, ο ιδιαίτερος (και γόνιμος) ρόλος που διαδραμάτισαν τα Επτάνησα στον εγκιβωτισμό, κατ’ αρχάς, και στην προώθηση, στη συνέχεια, του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο. Ο καθοριστικός δηλαδή «μετακενωτικός» ρόλος των λογίων των νησιών του Ιονίου, οι οποίοι κυρίως από τις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα μεταβλήθηκαν σε φορείς του πνεύματος της Δύσης, των ιδεολογικών και κοινωνικών συνεπειών αυτού του πνεύματος, συμβάλλοντας στην, πράγματι, ρηξικέλευθη επανάσταση στον χώρο της παιδείας και θεμελιώνοντας, εν πολλοίς, το εργαστήρι του ελληνικού Διαφωτισμού.

Πρωτοπόρος, ως γνωστόν, των Επτανησίων λογίων, και παλαιότερη διαπρέπουσα φυσιογνωμία σ’ αυτήν την επιβαλλόμενη, τότε, αποστολή, ο πολύς Ευγένιος Βούλγαρης (1716-1806), δάσκαλος κι αυτός του Γένους, που με τη «Λογική» του (έκδ. 1766) καταδικάζει την πρόληψη των Αρχαίων και αναφέρεται στους Δυτικούς, μετά την Αναγέννηση, φιλοσόφους, ως σκυταλοδρόμους προς ένα νέο status πολιτικών και κοινωνικών δρωμένων, στην Επτάνησο αρχικά και στη συνέχεια στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο. Τούτων των λογίων και άλλων ακόμη, από την ευρύτερη σκλαβωμένη Ελλάδα, έργα πρωτότυπα ή μεταφράσεις της δυτικής αναγεννησιακής Παιδείας, κυρίως της γαλλικής γραμματείας, εξοπλίζουν τους επιλεγμένους θυλάκους σπουδής για τον Φωτισμό του Γένους, σε χρόνους χαλεπούς και τόσο κρίσιμους για την εθνική και την κοινωνική ανεξαρτησία.

Το φαινόμενο, ιδιαίτερα αισθητό, λόγω της γειτνίασης με τη Δύση, επιχωριάζει κατ’ εξοχήν και εξελίσσεται στους θυλάκους παιδείας του Ιόνιου χώρου. Πρόκειται, βέβαια, για την ξεχωριστή περίπτωση των Επτανησίων. Κι εδώ επιβεβαιώνεται η μαρτυρία του Ζακύνθιου ιστορικού Σπ. Δε-Βιάζη: «Αι ιδιωτικαί βιβλιοθήκαι των χρόνων εκείνων εν ταις Ιονίοις νήσοις έγεμον των γενναίων εκείνων συγγραφέων, οίτινες διέχεον φως εις την ζοφεράν εκείνην εποχήν […]».

Σωζόμενα τεκμήρια

Σήμερα, ένα και πλέον αιώνα από τότε, στη βιβλιογραφική πληροφορία του Δε-Βιάζη ανταποκρίνονται τα εξ αντικειμένου τεκμήρια που σώζονται και φυλάσσονται στις δημόσιες και στις ιδιωτικές βιβλιοθήκες της Επτανήσου. Χειρόγραφα, στις περισσότερες περιπτώσεις ανέκδοτα, και αυτοτελείς εκδόσεις βεβαιωμένων φορέων του Διαφωτισμού, Επτανησίων δασκάλων του Γένους κι άλλων ακόμη του ευρύτερου ελλαδικού και ευρωπαϊκού χώρου αναζητούν το φιλόμουσο πάθος της χορείας των σύγχρονων ερευνητών για την προσέγγιση και την περαιτέρω ανάδειξη της φωτιστικής διαδικασίας εκείνης της κρίσιμης περιόδου. Ευγένιος Βούλγαρης, Βικέντιος Δαμοδός, Νικόλαος Κούρτζολας, Νικηφόρος Θεοτόκης, Νεόφυτος Βάμβας με χειρόγραφά τους, αποκείμενα στην Ιακωβάτειο Βιβλιοθήκη Ληξουρίου, συνιστούν έναν θύλακο σωζόμενων τεκμηρίων στον Ιόνιο χώρο.

Πάμπολλες οι εκδόσεις της περιόδου του Διαφωτισμού των ευρωπαϊκών τυπογραφείων, κυρίως Βενετίας, Λιβόρνου, Παρισίων, Λειψίας, ιδιαίτερα εκδόσεις βοηθημάτων της εκπαίδευσης και της ευρύτερης παιδείας, που ταξινομημένες, με περισσή αγάπη και γραμματειακή αρετή, απόκεινται στα βιβλιοστάσια –πέραν της Ιακωβατείου Ληξουρίου– της Κοργιαλενείου Βιβλιοθήκης Αργοστολίου και των δημοσίων βιβλιοθηκών της Κέρκυρας και της Λευκάδας, και ό,τι άφησαν οι σεισμοί του 1953 και η φωτιά στη Ζάκυνθο, όπου, κατ’ ευτυχή συγκυρία, το πάθος των συλλεκτών αποδείχθηκε σωτήριο. Εκεί και το Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων στον αγώνα της διάσωσης με ικανό αριθμό χειρογράφων. Στο προσκλητήριο της διάσωσης των τεκμηρίων και οι ιδιωτικές βιβλιοθήκες και συλλογές, καθώς και τα αρχεία των ιστορικών μονών των νησιών, όπου φυλάσσονται κυρίως ανέκδοτα χειρόγραφα και εκδόσεις της περιόδου του Διαφωτισμού.

Εκεί, σ’ όλους αυτούς τους θυλάκους των σωζόμενων τεκμηρίων της παιδείας του Διαφωτισμού, ασφαλής και ειδικότερη μαρτυρία τα σχολικά εγχειρίδια γνωστών εμπνευσμένων γραμματολόγων της εποχής: Ιωάννης Κοκκώνης, Σπυρίδων Βλαντής, Κωνσταντίνος Κούμας, Ανθιμος Γαζής, Νεόφυτος Βάμβας, Ιωάννης Πατούσας, του οποίου την άρτια και πλουσιότατη εγκυκλοπαίδεια, επί σειράν ετών, χρησιμοποίησαν τα Ελληνόπουλα του σκλαβωμένου Γένους.

Πολύτιμες εκδόσεις από τον 16ο αιώνα

Τη χορεία της πορείας των σύγχρονων, κυρίως των έτι εκκολαπτόμενων διανοουμένων, ιστορικών και φιλολόγων, ταγμένων θεραπόντων της έρευνας, αναμένουν τα χρονοντούλαπα παλαιτύπων και τα ράφια των επτανησιακών βιβλιοστασίων, όπου τεκμήρια πολύτιμα των κρίσιμων αιώνων σιωπούν και εν πολλοίς φθειρόμενα από το σαράκι σηματοδοτούν την απώλεια ιστορικών μαρτυριών τόσο πολύ σωστικών για την ιστορική συνέχεια του έθνους.

Σε πολλές εκατοντάδες επισημαίνονται οι πολύτιμες αυτές, πρωτότυπες και μεταφραστικές, εκδόσεις, που σε βάθος χρόνου προσεγγίζουν τις απαρχές του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού κι ακόμη νωρίτερα, από τις αρχές κιόλας του 16ου αιώνα. Πεδίο λαμπρό, οπωσδήποτε, για τους νεότερους μύστες της έρευνας, που θα μπορούν να καταστούν άξιοι μέτοχοι της εθνικής μας σκυταλοδρομίας.

Τώρα, μάλιστα, που στο κλεινόν άστυ, στο Φαληρικό Δέλτα, όπου, ως γνωστόν, ανατέλλει η ελπιδοφόρα νέα, προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις των καιρών, μορφή της Εθνικής μας Βιβλιοθήκης, ως ευρύτερο πολιτιστικό κέντρο, με τη σωτήρια χορηγία και συνδρομή του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, ο ερευνητικός (και σωστικός) προσανατολισμός στους οικείους Ιόνιους θυλάκους των ιστορικών τεκμηρίων είναι όλως επίκαιρος και κατ’ εξοχήν εθνικός.

Η επισήμανση, η απογραφή, η περιγραφή, η αξιολόγηση και κυρίως η συντήρηση τούτων των πολύτιμων τεκμηρίων από ειδικευμένους επιστήμονες (ιστορικούς ερευνητές, παλαιογράφους και συντηρητές) συνιστούν, οπωσδήποτε, διεργασίες διάσωσης της προγονικής μας κληρονομιάς και εξ αντικειμένου εκπλήρωση του πλέον εθνικού μας χρέους.

*Ο κ. Γεώργιος Ν. Μοσχόπουλος είναι πρώην καθηγητής Νεότερης Ιστορίας του Πανεπιστημίου Πατρών.Έντυπη