Ξυπόλητες στην Αμμο: Ελεγεία προς το γυναικείο φύλο

MONDAY, MAY 19, 2014

Εχω ευλογηθεί να παραδίδω τα βιβλία μου από το στάδιο της πρόχειρης μορφής τους σε ορισμένα πρόσωπα, που γνωρίζουν να διαβάζουν πίσω από τις γραμμές. Κορυφαίος κριτής του έργου μου υπήρξε και συνεχίζει να είναι ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Σπυρίδων.

Σεμνύομαι να σας παρουσιάσω την κριτική του Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος ο οποίος έκανε πραγματική διείσδυση στις προθέσεις μου ς συγγραφέως.

Οι "Ξυπόλητες στην Αμμο" κυκλοφορούν με την παρακαθήκη αυτής της συγκλονιστικής κριτικής ματιάς του Αρχιεπισκόπου.

Ευχαριστώ

Ιουστίνη Φραγκούλη

 Ελεγεία προς το γυναικείο φύλο

 Του Αρχιεπισκόπου πρώην Αμερικής κ. Σπυρίδωνος

Το νέο μυθιστόρημα της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη  «Ξυπόλητες στην Άμμο» είναι προϊόν ωριμότητας και βαθειάς παρατήρησης του γυναικείου ψυχισμού. Η συγγραφέας παρακολουθεί τη ζωή των έξι συμμαθητριών όπως διαγράφεται στην ωριμότητά τους με τις αποκλίσεις από τα όνειρα της νεότητας.

 Αριστοτεχνικά, όπως και στο πρώτο βιβλίο «Ψηλά Τακούνια Για Πάντα» της διλογίας,  η Φραγκούλη τέμνει εγκαρσίως και καθέτως τις ζωές των συμμαθητριών της, ορίζοντας το πλαίσιο της κοινής αναφοράς που δεν είναι άλλο από το νησί όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν οι πρωταγωνίστριες των δύο μυθιστορημάτων της.

 Στο πρώτο μέρος του νέου βιβλίου η συγγραφέας  παίρνει τις συμμαθήτριες από το Κεμπέκ όπου τις είχε αφήσει στο πανηγυρικό πάρτυ των 40 τους χρόνων (μετά την πρόσκληση της πρωταγωνίστριας Τζούλιας), και τις επαναφέρει στις καθημερινές ζωές τους.

 Η Αθηνά στη Γαλλία παλεύει με το σύνδρομο  της νοσταλγίας, η Έμυ με το γάμο του συμβιβασμού, η Καίτη με τον άπιστο και αλκοολικό σύζυγο, η Μαρία με την ουτοπία του έρωτα, η Νάνσυ με την άστατη φύση της. Και η Τζούλια αγωνίζεται να λυτρωθεί από το τραύμα της αυτοκτονίας του πατέρα της φτάνοντας στα σκαλοπάτια του ψυχίατρου.

 Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου οι έξι γυναίκες σμίγουν τελικά στο νησί τους. Η μεγαλύτερη κατάκτηση είναι εκείνη της Τζούλιας που επιστρέφει στο πατρικό της σπίτι, εκεί όπου το αίμα του πατέρα της κύλησε από το μαχαίρι στα σπλάχνα του ακυρώνοντας τη ζωή της.

 Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη στο μυθιστόρημά της «Ξυπόλητες στην Άμμο» γράφει πραγματική λογοτεχνία ξεπερνώντας τα ταμπού της μυθιστορίας. Πλάθει τις ηρωίδες της καθημερινές και ανθρώπινες με πόνους στα κουρασμένα πέλματα, έτοιμες να στολιστούν τα Ψηλά Τακούνια και βιαστικές να τα ακουμπήσουν στην Άμμο για να περπατήσουν ... Ξυπόλητες!

 Αυτός ο βαθύς συμβολισμός της απελευθέρωσης με το βάδισμα στα γυμνά πέλματα της ωριμότητας, κάνει το μυθιστόρημα μια πραγματική ελεγεία για τη γυναικεία φύση.

 Γενικά, το έργο μέσα από την εξελικτική πορεία της ζωής των έξι συμμαθητριών κινείται σε τρείς μεγάλους άξονες:

 Τη σχέση της κόρης με τον πατέρα, που στο έργο αυτό φτάνει στο αποκορύφωμά της.

  Την αναπόδραστη νοσταλγία των ανθρώπων που η μοίρα ή η επιλογή τους έχει σκορπίσει μακριά στην ξένη.

   Το μεγάλο υπαρξιακό ερώτημα της ψυχικής απόκλισης, που παραμένει ένας αναπάντητος γρίφος για τη συγγραφέα.

Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη έγραψε ένα αριστούργημα πατώντας στη γερή αρχιτεκτονική του αρχαίου δράματος. Ξεκίνησε με τα «Ψηλά Τακούνια»  χτίζοντας προοδευτικά τις προσωπικότητες των συμμαθητριών της και κατέληξε τοποθετώντας τις να περπατούν όλες μαζί  «Ξυπόλητες στην Άμμο» της γενέτειράς τους, χέρι-χέρι στο όνομα της φιλίας και των κοινών βιωμάτων.

 Τα πολυδιάστατα μηνύματα του βιβλίου παραπέμπουν όντως στους στίχους από το ποίημα του Κώστα Βάρναλη, που η συγγραφέας χρησιμοποιεί ως προμετωπίδα στο νέο της βιβλίο:

«Ω! πόσο βάσανο μεγάλο

 το βάσανο είναι της ζωής»!

+Σπυρίδων,

Πρώην Αρχιεπίσκοπος Αμερική

koukidaki: Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη για το "Ξυπόλυτες στην...

koukidaki:


Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη για το "Ξυπόλυτες στην...:


Το ερωτηματολόγιο Ριντ Φερστ για τα νέα βιβλία. Ή αλλιώς, όχι μόνο το ερωτηματολόγιο του Προυστ. Οι συγγραφείς έχουν μία μέρα για να...

«Νύφες με προξενιό» *http://aromalefkadas.gr

Από Βιολέττα Σάντα στις 6 June, 2014ΠΟΙΗΣΗ - ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

«Νύφες με προξενιό»*

 0

Σήμερα αναφερόμαστε στις γυναίκες που πήραν το δρόμο της ξενιτιάς για μια καλύτερη ζωή στη Χώρα του Κάπτεν Κουκ, αφού στη δική μας χώρα, την μικρή και βαρεία πληγωμένη Ελλάδα, οι συνθήκες ήταν τρομερά δύσκολες και ανυπέρβλητες.

Τα νέα κορίτσια, όπως και τ’ αγόρια της εποχής εκείνης ζούσαν τ’ όνειρο. Δεν έχει σημασία αν τ’ όνειρο είχε σχέση με την πραγματικότητα, ή αν όνειρο θα παρέμενε στη χώρα της φαντασίας.

Φωτο του 1960, Μελβούρνη. Φωτεινή Κούρτη, Αγιοπετρίτισσα. Φωτογραφία από την έκθεση της Ένωσης. Αρχείο Φ.Α

Οι νέοι έχουν το δικαίωμα πάντα ν’ ονειρεύονται κι αυτά τα όνειρα φούσκωσαν τα πανιά της ελπίδας για την μακρινή Αυστραλία. Στην αρχή τα καράβια ήταν γεμάτα με ανδρικό πληθυσμό. Οι άνδρες αυτοί θα γέμιζαν τα εργοστάσια και θα τα κινούσαν, θα άνοιγαν δρόμους, θα έστρωναν τις σιδηρογραμμές, θα έκτιζαν τους υδροηλεκτρικούς σταθμούς.

Έπειτα ακολούθησαν οι καραβιές με τις γυναίκες. Αυτές προοριζόταν να δουλέψουν στα εργοστάσια, αλλά και πάρα πολλές από αυτές θα πήγαιναν εσωτερικές σε σπίτια, «οικιακοί βοηθοί» τις ονόμασαν τότε γιατί ο όρος «υπηρέτρια» δεν ηχούσε και τόσο ευχάριστα στ’ αυτιά. Τα καράβια όμως που μετέφεραν κυρίως γυναίκες ονομάστηκαν «τα πλοία με τις νύφες», διότι άσχετα από το που θα έπιαναν δουλειά κύριος σκοπός του ταξιδιού τους, ήταν ο γάμος με κάποιους που τις περίμεναν. Το συνοικέσιο είχε τελειώσει από απόσταση με μόνο ντοκουμέντο τις φωτογραφίες εκατέρωθεν.

Ο γαμπρός με αγωνία περίμενε τη μέλλουσα γυναίκα του κρατώντας τη φωτογραφία της, τις βέρες και την ανθοδέσμη και σε πολλές περιπτώσεις, εφ’ όσον το κορίτσι έφερνε απ’ την πατρίδα και το νυφικό του, πήγαιναν κατευθείαν για το μυστήριο του γάμου στην Ορθόδοξη εκκλησία της Ελληνικής παροικίας στην Μελβούρνη ή όπου αλλού έμελλε να εγκατασταθεί το νέο ζευγάρι. Εάν όμως δεν άρεσε του γαμπρού η νύφη, τότε πετούσε την ανθοδέσμη του στη θάλασσα.

Οι γαμπροί στην προβλήτα περιμένουν τις Νύφες, από την άφιξη του “Galileo” στο Σίδνεϊ στις 24 /9/63

Αυτό ήταν και το θέμα της ταινίας του προικισμένου Έλληνα σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη «Οι νύφες».

Σύμφωνα με το άρθρο του κ. Χρήστου Μουρίκη στο περιοδικό «Παροικία» οι Έλληνες που έφτασαν στην Αυστραλία τον προηγούμενο αιώνα, ή προπολεμικά και ήταν ανύπανδροι παντρεύονταν με Αυστραλέζες (δηλαδή Ιρλανδέζες, Καθολικές ή Αγγλικανίδες). Η αθρόα όμως προσέλευση μεταναστών ανδρών έκαμε αισθητή την έλλειψη των γυναικών.

Δούλευαν, δούλευαν και μετά μοναξιά, μελαγχολία κι απομόνωση στο δωμάτιο. Από το 1956 αρχίζει να αυξάνεται εντυπωσιακά ο αριθμός των γυναικών και επί του προκειμένου των Ελληνίδων, διότι αυτές είναι το επίκεντρο αυτού του αφιερώματος στους Μετανάστες Έλληνες – Λευκαδίτες της Αυστραλίας.

Ο ερχομός καθοριζόταν ή μέσω Δ.Ε.Μ.Ε. ή με πρόσκληση εκ μέρους του μέλλοντος συζύγου, αφού είχε γίνει «το προξενιό» μεταξύ συγγενών. Ο αριθμός μεταξύ ανδρών και γυναικών από το 1956 – 57 και μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’70 κάποτε ήταν μεγαλύτερος και κάποτε ίσος ή ελάχιστα μικρότερος από τον αριθμό των ανδρών.

Η αθρόα προσέλευση των γυναικών είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία πολλών προσδοκιών εκ μέρους των ανδρών. Κάθε φορά που έφτανε ένα πλοίο «έπηζε» κυριολεκτικά το λιμάνι από χιλιάδες που ήταν οι ενδιαφερόμενοι, οι φίλοι και οι περίεργοι.

Για τις Αυστραλέζικες εφημερίδες οι αφίξεις αυτές των πλοίων σήμαιναν μακροσκελή ρεπορτάζ γεμάτα ειρωνεία τα περισσότερα, αφού αναφέρονταν στις «νύφες» και εμπλουτισμένα με φωτογραφίες της υποδοχής.

Τα περισσότερα προξενιά είχαν καλή έκβαση. Έγιναν γάμοι, δημιουργήθηκαν οικογένειες με παιδιά. Τα παιδιά αυτά μεγάλωσαν πήγαν σε σχολεία μορφώθηκαν, έμαθαν τέχνες ή ασχολήθηκαν με το εμπόριο, που τους έδωσαν τη δυνατότητα ν’ ανοίξουν δικές τους δουλειές και να γίνουν πετυχημένοι επιχειρηματίες και γυναίκες και άνδρες. Σ’ ότι αφορά τις γυναίκες επιστήμονες στην Αυστραλία, είναι πολλές οι Ελληνίδες που διαπρέπουν εκεί.

Α. Α.

*Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε πριν μερικά χρόνια στην εφημερίδα της Ένωσης Αγιοπετριτών Λευκάδας, Νομού Αττικής «Αγιοπετρίκτικα». Το δημοσιεύουμε με ευκαιρία την κυκλοφορία του βιβλίου της Παναγιώτας Νάζου «Νύφες με προξενιό» Βιώματα και μαρτυρίες Ελληνίδων στην Αυστραλία (1950 – 1975), απ’ όπου δανειστήκαμε και τον τίτλο.

Το βιβλίο αποτελεί συστηματική και μεθοδική έρευνα πάνω στο φαινόμενο του προξενιού στην πρώτη μεταναστευτική γενιά της Αυστραλίας 1950-1975. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Περίπλους το 2013.
ISBN: 978-960-438-156-2

11

«Κυρά Φανερωμένη μου, του Λευκαδίτη σκέπη…»http://aromalefkadas.gr/?

Από Ουρανία Σολδάτου στις 6 June, 2014

«Κυρά Φανερωμένη μου, του Λευκαδίτη σκέπη…*»

 0

Τρία χιλιόμετρα δυτικά της Λευκάδας, πάνω σε γραφικό λόφο υψώνεται

 η Ι. Μονή της Παναγίας Φανερωμένης. Είναι η προστάτιδα και πολιούχος

 του νησιού. Είναι ανδρώο μοναστήρι και ο κανονικός (επίσημος) τίτλος της

 είναι «Ιερά Μονή Υπεραγίας Θεοτόκου Πεφανερωμένης Λευκάδος».

Στο ποιητικό έργο «Αίτια»(1) ο ποιητής Καλλίμαχος Κυρηναίος, 

ο μεγαλύτερος ποιητής των Ελληνιστικών Χρόνων, στις αρχές του 3ου αι. π.Χ.

 αναφέρει την ύπαρξη αρχαίου ξόανου της Λευκαδίας Αρτέμιδος 

στη θέση που είναι σήμερα το Μοναστήρι.

Σύμφωνα με την Εκκλησιαστική παράδοση, το έτος 63 μ.Χ

. ο Απόστολος των Εθνών Παύλος, παραχείμαζε κατά την 4η Αποστολική 

Περιοδεία του στην αρχαία Νικόπολη. Από εκεί έστειλε στη Λευκάδα 

τον συνεργό του Ηρωδίωνα. Αυτός ανεβαίνοντας στο λόφο, ύψωσε τα 

χέρια του στον ουρανό, δεήθηκε και το είδωλο της θεάς έπεσε στη γη. 

Στη θέση εκείνη οι Χριστιανοί έχτισαν μικρό ναό και δημιουργήθηκε 

σταδιακά “ευκτήριος οίκος”.

Μετά την Α΄ Οικουμ. Σύνοδο (325 μ.Χ.) πέντε από τους θεοφόρους

 Πατέρες ακολούθησαν τον Επίσκοπο Λευκάδος, Άγιο Αγάθαρχο,

στην επιστροφή του στο νησί. Δύο απ’ αυτούς εγκαταστάθηκαν 

στον χώρο και από το 332, επί Μ. Κωνσταντίνου, αρχίζει η ζωή της Μονής (2).

Εκεί, στο αγιασμένο «θρονί» Της, στ’ όμορφο περιβόλι τ’ ουρανού, στέκει η Παναγία ξάγρυπνη ευλογώντας, αγιάζοντας και προστατεύοντας τον λαό Της. «Πάντας τους Ίονας φρουρεί και σκέπει, δια τους θείους αυτής θεράποντας» (3). 

Οι πυρκαγιές κατέστρεφαν ό,τι έφτιαχναν οι ευσεβείς Λευκάδιοι. Το 1670 έγινε μετόχι της Παναγίας της Καρακονησιάς, που είναι στο ομώνυμο νησί του Αμβρακικού(4). Την εικόνα την παρήγγειλαν στον αγιογράφο Κάλλιστο, εφημέριο της Αγίας Σοφίας, στην Κωνσταντινούπολη (5ο μ.Χ. αιώνα). Το σχέδιο της μορφής της Θεοτόκου φανερώθηκε στον Κάλλιστο με θαυμαστό τρόπο. Με «αχειροποίητο σχέδιο», δηλαδή χωρίς να επέμβει ανθρώπου χέρι. Αυτός κατόπιν την τελείωσε με χρώματα. Γι’ αυτό ονομάστηκε ‘Φανερωμένη’(5).

Οι περιπέτειες της Ι. Μονής στο ψηφιδωτό του χρόνου συνεχίζονται, εφ’ όσον και η Λευκάδα ήταν κάτω από τον ζυγό ξένων. Οι Ενετοί έκαψαν το Μοναστήρι στις 14 Ιουλίου 1762. Η Ιερά Μονή ξανακάηκε το 1886, οπότε καταστράφηκε και η εικόνα. Ξαναφτιάχτηκε με καταφανή Ζακυνθινή επίδραση. Ο ναός είναι ευρύχωρη μονόκλιτη βασιλική με δίρριχτη ξύλινη στέγη(6).

Η νέα εικόνα, έργο του Ιερομόναχου Βενιαμίν Κοντράκη, φιλοτεχνήθηκε στο Άγιον Όρος. Στη Λευκάδα έφτασε το έτος 1887, όπως αναγράφεται στο κάτω δεξιό μέρος της και της επεφυλάχθη λαμπρή υποδοχή. Η εικόνα παρουσιάζει τη Θεοτόκο με τον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό στα γόνατά Της. Δεξιά Της ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και αριστερά ο Γαβριήλ. «Χάριν αναβλύζει διηνεκή, η σεπτή Εικών σου, μυστική σου επισκοπή, Κόρη εν Λευκάδι…»(7).

Το τέμπλο της Μονής είναι έργο του Ευσταθίου Προσαλέντη, (1857-1922)(8). Είναι το ωραιότερο τέμπλο νεοκλασσικού τύπου του Προσαλέντη και έγινε το 1915, όταν ο τεχνίτης ήταν εντελώς παράλυτος από τα πόδια. Ήταν ο καλύτερος Λευκαδίτης τεχνίτης του καιρού του, με πολλές διακρίσεις και βραβεία.

Τα νεότερα χρόνια έγιναν πολλά σπουδαία έργα με τη δημιουργία νέας πτέρυγας κελιών, ηγουμενείου, συνοδικού(9), βιβλιοθήκης και παρεκκλησίου του Οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου που έδωσαν αίγλη και έκαμαν γνωστό το Μοναστήρι στην Ελλάδα και το Εξωτερικό.

Στην Ιερά Μονή φυλάσσονται ιερά λείψανα Αγίων προς ευλογία και αγιασμό των πιστών. Στους χώρους του λειτουργούν ακόμη το Ναυτικό Μουσείο καθώς και το σύγχρονο Εκκλησιαστικό Μουσείο, πλούσιο σε κειμήλια, εκκλησιαστικά χειρόγραφα και μεταβυζαντινές φορητές εικόνες.

Άγιες ψυχές δέχθηκαν εκεί με τιμή και ευθύνη το χάρισμα της Ιεροσύνης και του Μοναχισμού δίπλα στην Αγία Εικόνα της Αειπάρθενης κόρης.«Ελπίς Λευκάδος και καύχημα, Παρθένε η Μονή σου γεγένηται…»(10).

Το νησί Της Την τιμούσε προ του 1887 μ.Χ.(11) το Σάββατο του Ακαθίστου Ύμνου(12). Αργότερα επεκράτησε να τιμάται τη Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος, οπότε πανηγυρίζει με κάθε μεγαλοπρέπεια.

Στη Λευκάδα η φιλοξενία είναι ιερή. Ο επισκέπτης θα αναπαυτεί στο αρχονταρίκι και θα απολαύσει το πατροπαράδοτο λουκούμι και τον καφέ. Θα ξεναγηθεί στα Μουσεία ή θα περιηγηθεί στον ζωολογικό κήπο. Θα απολαύσει μια εικόνα ασύλληπτης ομορφιάς σε καμβά γαλάζιου και πράσινου. Το μάτι χορταίνει και το πνεύμα δροσίζεται με τη θέα προς το Ιόνιο, τις λευκές αμμουδιές, τους γραφικούς ανεμόμυλους, το Ενετικό Κάστρο, τις αιωνόβιες ελιές της Γύρας.

Στη Φανερωμένη η ομορφιά της φύσης με την παρουσία της Παρθένου συμπλέκονται σ’ ένα θαύμα, σε μια ιερή μυσταγωγία και ο ταπεινός προσκυνητής υποβάλλεται σε έκσταση, προσευχή, θάμβος. Και Αυτή, ‘η Τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ’, δέχεται τους στεναγμούς κάθε καρδιάς, χαρίζει το έλεος και τη λύτρωση και πρεσβεύει στο γιο της.

Η Ιερά Μονή είναι τόπος για κατάνυξη, άσκηση, περισυλλογή. Ανεβαίνουν οι πιστοί στον ιερό λόφο, άλλοι για να επικαλεστούν τη χάρι και τη σκέπη – «Καταπονουμένων σκέπη και αντίληψις» – κι άλλοι να Την ευχαριστήσουν. Πολλοί για να εξομολογηθούν και να κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων.«Εν τη Μονή Σου Παρθένε πόθω προστρέχοντες και προσκυνούντες την θαυμαστήν Σου εικόνα, μετ’ ευλαβείας αντλούμεν τας χάριτας…».

Όποιος πλησιάζει της ‘ευσπλαχνίας την άβυσσον’ και αποθέτει στα χέρια Της το άγχος, την αγωνία και την μοναξιά του, νιώθει τη στοργή και την τρυφερότητα της σωστικής Της παρουσίας να τον πλημμυρίζει. «Ως σωστικήν Κιβωτόν, έχοντες Ναόν Θεοχαρίτωτε. Και ώσπερ όρμον εν αυτώ οι πάντες διασωζόμεθα»(13).

Επάνω στο βράχο της Παναγιάς, στο μεταίχμιο της γης με τον ουρανό, αισθάνεται ο πιστός τη Θεϊκή παρουσία. «Των Λευκαδίων ασφαλής προστασία, Φανερωμένη Θεοτόκε Μαρία, τους τη Μονή σου πίστει καταφεύγοντας, σκέπε και διάσωζε…»(14).

Αναπέμποντας ο πιστός ευλαβικά τη δέησή του νιώθει ‘επί πτερύγων ανέμων’. Αισθάνεται ότι η Θεομήτωρ στέκεται στο πλευρό του, ότι έχει στον αγώνα του, σύμμαχο και μεσίτη ευήκοον. Η αίσθηση της προστασίας από τη Μεγαλόχαρη γεμίζει τον προσκυνητή με ασφάλεια και ελπίδα.

Την εμπιστοσύνη αυτή αποδίδει ο Λευκαδίτης ποιητής Αριστοτέλης Βαλαωρίτης στο ποίημά του:

«Η ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ»

Σε ποιο καλύβι αγνώριστο, σε ποια καρδιά θλιμμένη
να πέρασες τη νύχτα Σου, Κυρά Φανερωμένη;
Ποιό μαραμένο λούλουδο η χάρη Σου, Κυρούλα,
κρυφά κρυφά ν’ ανάστησε, σαν ουρανού δροσούλα;

Φεύγοντας από τη Φανερωμένη, η ψυχή έχει γαληνέψει, τα προβλήματα φαίνονται πιο μικρά, οι σκέψεις πιο καθαρές, ο άνθρωπος μπορεί να αγωνίζεται με αισιοδοξία και θάρρος. Η μεγάλη του ‘μάνα’ τον συνοδεύει, σύμφωνα με τον ποιητή Αχιλλέα Παράσχο:

Εκείνος όπου του Θεού τη μάνα συλλογάται
στην αγκαλιά της αρετής στη σκέπη Σου κοιμάται!
Άλλοι Σε κράζουν ‘έλεος’, ‘ελπίδα’ ο θλιμμένος,
‘βασίλισσα της εκκλησιάς’ Σε κράζει η καμπάνα.
‘ελεημοσύνη’ ο φτωχός, ‘νερό’ ο διψασμένος,
μα η καρδιά μου, Δέσποινα, αυτή Σε κράζει «ΜΑΝΑ».

Ουρανία Σολδάτου Εκπαιδευτικός

*Ποίημα τίτλου : «Κυρά-Φανερωμένη» Ν. Καρύδη