Λευκαδίτες Πάτρας Χορευτικό Τμήμα

19 ώρες ·



Το Χορευτικό Τμήμα του Συλλόγου Λευκαδίων Πάτρας σας καλεί στα μαθήματα χορού, κάθε Κυριακή απόγευμα 18:00-19:30 στα γραφεία του Συλλόγου!
Ελάτε με τους φίλους σας να γνωριστούμε και να χορέψουμε!

Lefkas Trail Run 2015: Κάτι πολύ όμορφο γεννιέται στο Ιόνιο! 13 Οκτωβρίου 2015

Προπαρουσίαση του αγώνα από το Advendure.com

Η Λευκάδα έχει πανέμορφες παραλίες. Πόρτο Κατσίκι, Εγκρεμνοί, Κάθισμα και άλλες πολλές και εντυπωσιακές που γεμίζουν κόσμο κάθε καλοκαίρι. Είναι επίσης ένας παράδεισος για τους λάτρεις των θαλάσσιων σπορ, όπως το Kitesurfing, το Windsurf, οι καταδύσεις, το θαλάσσιο σκι, αλλά και άλλων extreme σπορ όπως το παραπέντε. Ταυτόχρονα όμως η Λευκάδα διαθέτει μεγάλο πολιτισμό και ιστορία η οποία χάνεται στα βάθη των χρόνων. Κατοικείται από την αρχαιότητα, με τους ανθρώπους που έζησαν και μόχθησαν πάνω σε αυτό το όμορφο νησί του Ιονίου να χρησιμοποιούν ένα ευρύ δίκτυο μονοπατιών για τις μετακινήσεις τους. Πάνω σε κάποια από αυτά τα μονοπάτια που διασχίζουν τον ορεινό όγκο πάνω από το λιμάνι της Νικιάνας, σχεδιάστηκε και πραγματοποιείται το Lefkas Trail Run2015. Το Advendure επισκέφτηκε το νησί, ξεναγήθηκε στα μονοπάτια του αγώνα, συζήτησε με τους ανθρώπους που τον οργανώνουν και σας παρουσιάζει σήμερα όλες τις πληροφορίες που θα ήθελε να έχει ένας αθλητής που θα θελήσει να τρέξει τον αγώνα στις25 Οκτωβρίου.

Φθάνοντας στην σύγχρονη εποχή, τα μονοπάτια που χρησιμοποιεί ο αγώνας χαράχτηκαν και διατηρήθηκαν έτσι ώστε να κατεβαίνουν οι κάτοικοι των ορεινών οικισμών Αλεξάνδρου και Κολυβάτων στα χωράφια τους στα πεδινά. Ήταν μέρος ενός δικτύου μονοπατιών που απλωνόταν σε ολόκληρο σχεδόν το νησί. Όταν οι οικισμοί αυτοί εγκαταλείφθηκαν και οι κάτοικοι μετακόμισαν προς τα πεδινά – δίπλα στην θάλασσα – και έφτιαξαν τους οικισμούς Νικιάνα και Επίσκοπο, τα συγκεκριμένα μονοπάτια συνέχισαν να χρησιμοποιούνται από βοσκούς για να πηγαίνουν στα ζώα τους στα ορεινά. Με την πάροδο των χρόνων όμως έκλεισαν από την επεκτατική δύναμη της φύσης, αφού τα τελευταία τριάντα περίπου χρόνια με τη διάνοιξη των δρόμων, σταμάτησαν πλέον να χρησιμοποιούνται.

Όπως έχουμε τονίσει πολλές φορές στο Advendure, ένας αγώνας ορεινού τρεξίματος δεν είναι απλά ένα αθλητικό γεγονός. Αφορά και τον πολιτισμό, αφού η διάνοιξη και η συντήρηση παλαιών μονοπατιών που χάθηκαν στην λήθη του χρόνου δίνει σε όλους – αθλητές, περιπατητές, κατοίκους της περιοχής – την δυνατότητα ενός “ταξιδιού στον χρόνο” και μιας περιήγησης μέσα στην φύση, σε μονοπάτια, αγροτικούς δρόμους, παραδοσιακούς οικισμούς, ιστορικά μνημεία και παλαιά μοναστήρια. Ο Αντρέας, ο Γιώργος, ο Χάρης, ο Δημήτρης, ο Σύλλογος Επαγγελματιών και Προστασίας Περιβάλλοντος Νικιάνας – Λευκάδας και ο Ορειβατικός της Πρέβεζας, έκαναν όπως διαπιστώσαμε αυτό ακριβώς που περιγράψαμε. Ανακάλυψαν, διάνοιξαν, συντήρησαν και σηματοδότησαν τα παλιά μονοπάτια της ευρύτερης περιοχής της Νικιάνας και μας προσφέρουν την δυνατότητα να τα χαρούμε μέσα από τον αγώνα που διοργανώνουν.

Όταν ο υπογράφων βρέθηκε μαζί με την Άντζυ Τερζή για την πρώτη συνάντηση στην Λευκάδα με την ομάδα που βρίσκεται πίσω από το Lefkas Trail Run, αυτό που αμέσως σκεφτήκαμε καθώς προχωρούσε η συζήτηση είναι ότι απέναντί μας βρίσκονταν άνθρωποι που είχαν μεγάλο πάθος, αγάπη και μεράκι, τόσο για το άθλημα μας, όσο και για την ανάδειξη των μονοπατιών και της ομορφιάς που διαθέτει η περιοχή που θα πραγματοποιηθεί ο αγώνας. Αυτό επιβεβαιώθηκε με τον καλύτερο τρόπο την επόμενη μέρα που όλοι μαζί κάναμε την διαδρομή του αγώνα.

Πολύ πράσινο και μεγάλη εναλλαγή στα τοπία και στα μονοπάτια είναι το κύριο χαρακτηριστικό της διαδρομής του Lefkas Trail Run. Ουσιαστικά το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής κινείται στο όρος των Σκάρων, που δεσπόζει πάνω από την Νικιάνα και αποτελεί το ομηρικό “Νήιον” σύμφωνα με τον μεγάλο Γερμανό αρχαιολόγο Dörpfeld. Το δάσος που βρίσκεται στην κορυφή του βουνού αποτελείται από ένα μοναδικό είδος βελανιδιάς (ρουπάκι), που αυτοφυώς αναπαράγεται εκατοντάδες χρόνια τώρα και έγινε από νωρίς αντικείμενο έρευνας ξένων επιστημόνων. Τεράστιες σε μέγεθος βελανιδιές που δεσπόζουν σε κάποια σημεία της διαδρομής.

Η πρώτη μεγάλη έκπληξη ήταν η απίστευτη βλάστηση που συναντήσαμε μετά το 6οχιλιόμετρο της διαδρομής, στο πανέμορφο μονοπάτι που ενώνει τον Σκάρο με τα Κολυβάτα, η οποία θύμιζε τα χρώματα των δασών της Ροδόπης με τις κιτρινοκόκκινες αποχρώσεις των πλατύφυλλων δέντρων. Καθώς προχωρήσαμε σε αυτό το μονοπάτι, “πέσαμε” λίγο αργότερα πάνω σε γιγάντιες βελανιδιές, που και αυτές έδιναν μια άγρια ομορφιά στο τοπίο.

Πανέμορφο μονοπάτι, μέσα σε πυκνή βλάστηση, αλλά και με σημεία με απόκοσμους σχηματισμούς βράχων και γεωλογικών στρωμάτων στις πλαγιές, είναι κατόπιν αυτό που οδηγεί στην Κολυβιάτικη βρύση, ενώ η πραγματική αποκάλυψη έρχεται λίγα χιλιόμετρα αργότερα στο μοναδικό “θολωτό” μονοπάτι που οδηγεί στην κόκκινη εκκλησιά. Πάνω από ένα χιλιόμετρο χωμάτινο, σχεδόν επίπεδο μονοπάτι, που κινείται μέσα σε ένα πεπλεγμένο τούνελ από πυκνά δέντρα, με την οροφή του να βρίσκεται μόλις 2.5-3 μέτρα πάνω από το έδαφος και μεγάλους βράχους διάσπαρτους γεμάτους πράσινα βρύα από την υγρασία. Το σημείο αυτό είναι όντως από τα εντυπωσιακότερα που θα συναντήσουν οι αθλητές που θα τρέξουν στο Lefkas Trail Run.

Εκτός όμως από την φύση που θα συναντήσουν οι αθλητές στην διαδρομή του αγώνα, υπάρχουν σημεία που πραγματικά η θέα κόβει την ανάσα. Στο 15ο χιλιόμετρο της διαδρομής ο αθλητής φτάνει σε μια βουνοκορφή που του δίνει την δυνατότητα να “χαθεί” το μάτι του στην άπλετη θέα που προσφέρουν τα “Πριγκηπονήσια του Ιονίου”, το Μεγανήσι, ο Σκορπιός, ο Κάλαμος, η Καστός, η Άτοκος αλλά και μακρύτερα η Κεφαλονιά, η Ιθάκη και τα παράλια της Αιτωλοακαρνανίας. Το ίδιο απαράμιλλη είναι η θέα όταν μόλις 2.5 χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό φτάσει ο αθλητής στο σημείο που αρχίζει η κάθοδος από το βουνό των Σκάρων προς τον τερματισμό, μόνο που εδώ δεσπόζει χαμηλά ο οικισμός της Νικιάνας, αριστερά μακριά η πόλη της Λευκάδας, απέναντι η Αιτωλοακαρνανία και το γαλάζιο του Ιονίου. Ενδιάμεσα, οι αθλητές θα περάσουν από ιστορικά εξωκλήσια και νερόμυλους συμπληρώνοντας μια όμορφη διαδρομή 23 χιλιομέτρων, υψηλής αισθητικής αξίας.

Σε τεχνικό επίπεδο θα λέγαμε ότι η διαδρομή έχει μεγάλη ποικιλομορφία εδαφών. Τα πρώτα 2.5 χιλιόμετρα της ανόδου (που τα ίδια θα τα συναντήσει ο αθλητής και στην κάθοδο στο τέλος του αγώνα, μιας και η διαδρομή έχει ένα σχήμα τηγανιού με το πρώτο και το τελευταίο κομμάτι κοινά και το ενδιάμεσο να κάνει έναν μεγάλο κύκλο σχεδόν 17 χιλιομέτρων) είναι πολύ τεχνικά με φυτεμένη πέτρα. Θυμίζει έντονα την τελευταία κάθοδο προς την Αμφίκλεια στο Μονοπάτι Παρνασσού. Θα χρειαστεί ιδιαίτερη προσοχή λοιπόν, ιδιαίτερα στην τελευταία κατάβαση που η κούραση θα είναι έντονη και τα πόδια βαριά. Πολύ τεχνικό πεδίο υπάρχει και σε μικρότερου μήκους σημεία της διαδρομής, αλλά χωρίς μεγάλες κλίσεις. Το υπόλοιπο μονοπάτι είναι πολύ βατό και μπορεί κάποιος να το τρέξει με ταχύτητα αν έχει δυνάμεις. Η διαδρομή έχει συνεχή σκαμπανεβάσματα με δυο μεγάλες αναβάσεις στην αρχή και το μέσο του αγώνα, έχοντας το σχήμα της “διπλής καμπούρας”. Υπάρχουν και χωματόδρομοι που θα ξεκουράσουν τον αθλητή και θα δώσουν την δυνατότητα για ελεύθερο απροβλημάτιστο τρέξιμο.

Επτά σταθμοί τροφοδοσίας θα καλύψουν τις ανάγκες των αθλητών, κατανεμημένοι όχι με βάση τις χιλιομετρικές αποστάσεις αλλά την ανάγκη του αθλητή σε συγκεκριμένα σημεία της διαδρομής, ενώ η σηματοδότηση θα είναι πυκνή και σαφής όπως μπορέσαμε να διαπιστώσουμε αφού ήδη βρισκόταν σε εξέλιξη κατά την χρονική στιγμή της επίσκεψής μας. Σε γενικές γραμμές το Lefkas Trail Run έχει μονοπάτια για όλα τα γούστα και θα φανεί πιστεύουμε απαιτητικό και μια δυνατή εμπειρία σε πολλούς αθλητές. Στο μέλλον βέβαια, όπως μας ανέλυσαν τα παιδιά της διοργάνωσης, υπάρχει στα σκαριά μεγαλύτερο project στο επίπεδο ορεινού μαραθωνίου το οποίο θα περνάει και από ψηλότερα εντυπωσιακά σημεία όπως το οροπέδιο της Εγκλουβής!

Το Lefkas Trail Run 2015 που διοργανώνεται από τον Σύλλογο Επαγγελματιών και Προστασίας Περιβάλλοντος Νικιάνας – Λευκάδας σε συνεργασία με τον Αθλητικό Σύλλογο Λευκάδας «ΦΙΛΑΝΔΡΟΣ», θα πραγματοποιηθεί στις 25 Οκτωβρίου 2015 και περιλαμβάνει 2 αγώνες, με μήκος 5 χιλιόμετρα (ώρα εκκίνησης 10:15) και 23 χιλιόμετρα (ώρα εκκίνησης 10:00). H θετική υψομετρική του αγώνα των 23 χιλιομέτρων είναι περίπου 1.300 μέτρα, ενώ την αναλυτική προκήρυξη μπορείτε να την διαβάσετε εδώ. Οι εγγραφές είναι ανοιχτές και θα διαρκέσουν μέχρι τις 19 Οκτωβρίου. Στο τέλος του άρθρου μπορείτε να πάρετε μια γεύση της διαδρομής μέσα από το gallery των φωτογραφιών που τραβήξαμε κατά την επίσκεψη μας στην Λευκάδα.

Είναι μια πολύ όμορφη πρόταση για να τρέξει ο αθλητής κάθε επιπέδου μια πανέμορφη διαδρομή, να νιώσει συγκινήσεις, να επιβραβεύσει την μεγάλη προσπάθεια των ανθρώπων που έκαναν σημαντική δουλειά ανοίγοντας ένα “παράθυρο στο παρελθόν” μέσα από την διάνοιξη και συντήρηση παλιών μονοπατιών και κυρίως να διασκεδάσουν κάνοντας το χόμπι τους στο πανέμορφο νησί του Ιονίου.

Το Advendure θα είναι εκεί συμμετέχοντας στον αγώνα και θα σας μεταφέρει με αρθρογραφία και πλούσιο φωτογραφικό υλικό την ατμόσφαιρα της διοργάνωσης αλλά και το πως εξελίχτηκε συνολικά το αγωνιστικό διήμερο στην όμορφη Λευκάδα.

Δημήτρης Τρουπής

Photo ©: Angie Terzi- Advendure

Αποτελέσματα 1ου Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού

2ο Βραβείο: Θεόδωρος Σίδερης («Αθανίτης») με το ποίημα Στο ακρωτήριο

Ο Θεόδωρος Σίδερης είναι μέλος του Συλλόγου Λευκαδίων Πάτρας .Θερμά Συγχαρητήρια Θόδωρε και σανότερα !!




ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
ΔΗΜΟΥ ΛΕΥΚΑΔΑΣ

Το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Λευκάδας, ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Λευκάδας και η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών, προκήρυξαν για το 2015 τον 1ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης, με θέμα: «Το σκοτάδι δεν μπορεί να διώξει το σκοτάδι. Μόνο το φως μπορεί. Το μίσος δεν μπορεί να διώξει το μίσος. Μόνο η αγάπη μπορεί». (Martin Luther King, 1929-1968)

Στόχος του ποιητικού διαγωνισμού ήταν η κατάθεση ελάχιστης αντιπροσφοράς στην ποιητικότητα της λευκαδίτικης φύσης και στην πηγαία ποιητική δημιουργία-λαϊκή και λόγια- που διαχρονικά χαρακτηρίζει τους κατοίκους του νησιού. Η συνάντηση στον τόπο μας δημιουργών που διακονούν την ποίηση και η μεταξύ τους ευγενική άμιλλα είναι, πιστεύουμε, μια πράξη που προάγει την ομορφιά της τέχνης και μετατρέπει το συναίσθημα του ποιητή σε πράξη ανθρωπιάς για όλους.

Τα μέλη της κριτικής επιτροπής αποτελούσαν οι:

Παρασκευή Κοψιδά-Βρεττού, Διδάκτωρ Φιλολογίας, Πρόεδρος Συνδέσμου Φιλολόγων Λευκάδας

Μαργαρίτα Φρονιμάδη-Ματάτση, Αρχιτέκτων, Ποιήτρια, Αντιπρόεδρος Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών

Γιάννης Παπαοικονόμου, Συγγραφέας, Γεν. Γραμματέας Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών

Αντώνης Φωστιέρης, Ποιητής, Εκδότης και Διευθυντής του Λογοτεχνικού Περιοδικού «Η Λέξη»

Σπύρος Λ. Βρεττός, Ποιητής

Ευχαριστούμε θερμά την επιτροπή κρίσης για τη σοβαρότητα και την ποιότητα του έργου της αποτίμησης των συμμετοχών και προσβλέπουμε σε μια διαρκέστερη συνεργασία.

Συγχαίρουμε θερμά τους διακριθέντες και ευχαριστούμε όλους και όλες που μας τίμησαν με τη συμμετοχή τους στον διαγωνισμό. Και καθώς θα αποτελέσει στο εξής ετήσιο θεσμό, προσδοκούμε μια συνεχή και ολοένα αυξανόμενη συμμετοχή.

Αποτελέσματα του Διαγωνισμού

1ο Βραβείο: Παναγιώτης Κουμπούρας («Φωτεινός») με το ποίημα Αστερισμός της αγάπης
2ο Βραβείο: Θεόδωρος Σίδερης («Αθανίτης») με το ποίημα Στο ακρωτήριο
3ο Βραβείο: Ελένη Αντωνίου-Κωνσταντίνου («Λαμπηδόνα») με το ποίημα Και το σκοτάδι υποτάχτηκε στο φως
1ος Έπαινος: Κώστας Σώκος («Ωρίων») με το ποίημα Αγάπη και φως
2ος Έπαινος: Καλλιόπη Δημητροπούλου («Καλυψώ») με το ποίημα Φωτός και αγάπης στέμμα
3ος Έπαινος: Γεώργιος Μπίμης («Πλούταρχος») με το ποίημα Αλώβητο μίσος

Η τελετή απονομής των βραβείων θα πραγματοποιηθεί εντός του Νοεμβρίου στη Λευκάδα.

Με επόμενη ανακοίνωση θα σας πληροφορήσουμε για τον ακριβή χρόνο πραγματοποίησης της τελετής.

Η Οργανωτική Επιτροπή!

Απάντηση του Ν. Λυγερού για την αμφισβήτηση της γενοκτονίας

ttp://politiki-philologiki.blogspot.gr/


5 Νοε 2015h

Όταν δεν ξέρεις για τη γενοκτονία - Απάντηση του Ν. Λυγερού για την αμφισβήτηση της γενοκτονίας /Συνέντευξη




Απάντηση του Ν. Λυγερού για την αμφισβήτηση της γενοκτονίας
Όταν δεν ξέρεις για τη γενοκτονία Ν. Λυγερός
Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

Ενότητες

1. Απάντηση του Ν. Λυγερού για την αμφισβήτηση της γενοκτονίας. Συνέντευξη του Ν. Λυγερού στην ΕΡΤ3-Μακεδονίας με τη Λ. Κεσίδου, 5/11/2015
2. Όταν δεν ξέρεις για τη γενοκτονία (Η απάντηση του Δρ. Νίκου Λυγερού στον αρνητή της γενοκτονίας των Ποντίων)
3. Η δήλωση του υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη, στον Νίκο Χατζηνικολάου.
4. Ανοικτή επιστολή προς τον υπουργό Παιδείας από τον ΔΡ Αντώνη Παυλίδη, Πρόεδρο Πανελληνίου Συνδέσμου Ποντίων Εκπαιδευτικών & Πρόεδρος Δικτύου Αναγνώρισης Γενοκτονιών.
5. Ο ΥΠ' ΑΡΙΘ.2193 ΝΟΜΟΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
6. Τί προβλέπει ο αντιρατσιστικός νόμος για τον αρνητή της γενοκτονίας (Ολόκληρη η ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ)
7. Η ιστορία - Ν. Λυγερός (ποίημα/μήνυμα)



1. Απάντηση του Ν. Λυγερού για την αμφισβήτηση της γενοκτονίας.
Συνέντευξη του Ν. Λυγερού στην ΕΡΤ3-Μακεδονίας με τη Λ. Κεσίδου, 5/11/2015


2. Όταν δεν ξέρεις για τη γενοκτονία - Ν. Λυγερός

Όταν δεν ξέρεις τίποτα για την έννοια της γενοκτονίας, δεν είναι ανάγκη να παίζεις παράσταση του γνώστη.

Όταν λες ότι η γενοκτονία των Ποντίων δεν είναι γενοκτονία όχι μόνο είσαι αντισυνταγματικός, αφού η Ελλάδα την έχει αναγνωρίσει επίσημα από το 1994 αλλά επίσης αποδεικνύεις ότι είτε δεν είσαι ενημερωμένος για όλες τις αναγνωρίσεις που έγιναν από ξένες χώρες είτε εσκεμμένα είσαι της άρνησης της γενοκτονίας και τότε λόγω του Νόμου για την ποινικοποίηση, μπορείς να κατηγορηθείς και να καταδικαστείς.


Όταν ο Lemkin επινόησε τον όρο γενοκτονία, ο οποίος έγινε αποδεκτός από τα Ηνωμένα Έθνη με τη Χάρτα του 1948, χρησιμοποίησε ως παράδειγμα επεξήγησης τις περιπτώσεις των Ποντίων και των Αρμενίων.

Δηλαδή η έννοια της γενοκτονίας με την πιο επιστημονική της προσέγγιση βασίστηκε στο παράδειγμα της γενοκτονίας των Ποντίων.

Το 2006 το Ευρωκοινοβούλιο την αναγνώρισε ως έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας μαζί με το παράδειγμα των Ασσυριο-Χαλδαίων και των Αρμενίων.

Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου έχει αναγνωριστεί από την Κύπρο, την Σουηδία και την Αρμενία ως χώρες αλλά και από πολιτείες της Αμερικής και της Αυστραλίας.

Όλοι αυτοί οι ξένοι δεν ξέρουν τι σημαίνει επιστημονική κατάρτιση και προσέγγιση;
Όλοι αυτοί έχουν χειραγωγηθεί από τους Πόντιους;

Για να είμαστε λοιπόν σοβαροί, επειδή έχουν γίνει και επιστημονικά συνέδρια και σε παγκόσμιο επίπεδο μάλιστα αλλά και στη συνέχεια έχει περάσει η νομοθεσία και της αναγνώρισης και της ποινικοποίησης, είναι απλώς απαράδεκτο να πρέπει να ακούμε πολιτικό πρόσωπο της Ελλάδας να αμφισβητεί τα αυτονόητα για τα ελληνικά δεδομένα.

Και αυτές οι δηλώσεις αποτελούν ύβρεις για όλα τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

21976) Όταν δεν ξέρεις για τη γενοκτονία. Perfection 16 10 11/2015. En. When you don't know about the genocide.



2. Η δήλωση του υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη, στον Νίκο Χατζηνικολάου.


♪♫ ★ Βίντεο: «Πριν από χρόνια ως δημοσιογράφος, έκανα τη δήλωση, συμμεριζόμενος απόψεις πολλών ιστορικών και πολλών διεθνολόγων. Κάναμε διάκριση ανάμεσα στην εθνοκάθαρση την αιματηρή και το φαινόμενο της γενοκτονίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε το αίμα, τον πόνο, όσα έχουν υποστεί οι Πόντιοι, από τη θηριωδία των Τούρκων. Αυτό είναι άλλο πράγμα και άλλο πράγμα η γενοκτονία με αυστηρή επιστημονική έννοια», δήλωσε ο υπουργός Παιδείας, Νίκος Φίλης, στον Νίκο Χατζηνικολάου και «στον ενικό».





6:06

Νίκος Φίλης: ANΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ




3. Ανοικτή επιστολή προς τον υπουργό Παιδείας από τον ΔΡ Αντώνη Παυλίδη, Πρόεδρο Πανελληνίου Συνδέσμου Ποντίων Εκπαιδευτικών & Πρόεδρος Δικτύου Αναγνώρισης Γενοκτονιών.


ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ


Κύριε Υπουργέ


Όταν κάποιος έχει πλήρη άγνοια της έννοιας και του περιεχομένου της Γενοκτονίας, δεν είναι ανάγκη να παριστάνει τον παντογνώστη, ειδικά αν είναι υπουργός Παιδείας. Όταν δηλώνει ότι η Γενοκτονία των Ποντίων δεν είναι Γενοκτονία, δεν είναι μόνο αντισυνταγματικός, αφού η Ελλάδα την έχει αναγνωρίσει επίσημα από το 1994, αλλά ακόμη αποδεικνύει ότι είτε δεν είναι ενημερωμένος για όλες τις αναγνωρίσεις που έγιναν από ξένες χώρες, είτε εσκεμμένα είναι αρνητής της Γενοκτονίας και τότε λόγω του Νόμου για την ποινικοποίηση, μπορεί να κατηγορηθεί και να καταδικαστεί.


Όταν ο μέγας ανθρωπιστής Rafael Lemkin επινόησε τον όρο «Γενοκτονία», ο οποίος έγινε αποδεκτός από τα Ηνωμένα Έθνη με το σχετικό ψήφισμα του 1948, χρησιμοποίησε ως παράδειγμα τις περιπτώσεις των Ποντίων και των Αρμενίων. Δηλαδή η έννοια της Γενοκτονίας με την πιο επιστημονική της προσέγγιση βασίστηκε στο παράδειγμα της Γενοκτονίας των Ποντίων. Το 2006 το Ευρωκοινοβούλιο την αναγνώρισε ως έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας μαζί με το παράδειγμα των Ασσυρίων και των Αρμενίων. Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου έχει αναγνωριστεί από τα κοινοβούλια της Κύπρου, της Σουηδίας και της Αρμενίας αλλά και από πολιτειακά κοινοβούλια της Αμερικής και της Αυστραλίας. Πιστεύετε πραγματικά ότι όλες αυτές οι χώρες δεν γνωρίζουν τι σημαίνει επιστημονική κατάρτιση και ότι έχουν χειραγωγηθεί από τους Πόντιους; Για να σοβαρευτούμε, επειδή έχουν γίνει και επιστημονικά συνέδρια και μάλιστα τόσο σε εθνικό, όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι απλώς απαράδεκτο να πρέπει να ακούμε πολιτικό πρόσωπο της Ελλάδας να αμφισβητεί τα αυτονόητα για τα ελληνικά δεδομένα. Και αυτές οι δηλώσεις αποτελούν ύβρεις για όλα τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Κι εμείς οι απόγονοι εκείνων που επιβίωσαν της Γενοκτονίας δεν έχουμε δικαίωμα να σιωπήσουμε απέναντι σ’ αυτή την πράξη σας, γιατί διαφορετικά γινόμαστε συνένοχοί σας.


Στο άρθρο σας της 20-8-2014, όταν ψηφιζόταν ο νόμος 4285, μεταξύ πολλών ισχυρισμών, όχι ιδιαίτερα αξιόπιστων, υποστηρίζετε ότι «τα περί Γενοκτονίας ήταν μια απόφαση εσωτερικής πολιτικής σκοπιμότητας και όχι διεθνούς σημασίας. Γι' αυτό και το ελληνικό κράτος ποτέ δεν προέβαλε στα διεθνή φόρα θέμα αναγνώρισης της Γενοκτονίας». Χθες το βράδυ σε τηλεοπτική εκπομπή, επαναλάβατε τους ισχυρισμούς σας ότι «δεν υπήρξε Γενοκτονία των Ποντίων», αλλά «εθνοκάθαρση», ταυτιζόμενος με τις τουρκικές θέσεις.


Κύριε Υπουργέ


Ως εκπαιδευτικός που υπηρέτησε για τριάντα επτά χρόνια τη δημόσια εκπαίδευση, τα περισσότερα μάλιστα ως στέλεχός της, αρνούμαι να αποδεχθώ την επιπόλαια και επιδερμική λογική ενός Υπουργού της Παιδείας για ένα ζήτημα που αφορά όλη την ανθρωπότητα, ευτελίζοντάς το σε ζήτημα σχέσεων δύο χωρών, όπως πάντα επιδίωκαν οι εκπρόσωποι της ηττημένης ελληνικής ελίτ - κονδυλοφόροι, «επιστήμονες» και κρατικοί αξιωματούχοι - χαμένοι σε χαώδεις μεταμοντέρνες αναζητήσεις. Το ζήτημα της Γενοκτονίας δεν είναι ζήτημα δύο ή περισσότερων χωρών, αλλά αφορά όλη την ανθρωπότητα, στην οποία οφείλουν να λογοδοτούν εκείνοι που διαπράττουν τέτοιου τύπου εγκλήματα.


Είμαστε ακράδαντα πεπεισμένοι, ότι όσο περισσότερο αναγνωρίζεται απ’ τη διεθνή κοινότητα το έγκλημα, τόσο περισσότερο θα διογκώνεται για τον θύτη το κόστος και η πίεση να γίνεται πιο δημοκρατικός, πιο ειρηνικός. Για να ζητήσει συγνώμη απ’ την ανθρωπότητα για το έγκλημά του, πράγμα που συνιστά εγγύηση ότι το μέλλον της δεν θα έχει άλλες Γενοκτονίες.


Όμως, όλοι εσείς οι αρνητές της Γενοκτονίας, προσκρούετε σ’ ένα τεράστιο πρόβλημα: Την αναγνώριση της Γενοκτονίας από ένα αρμόδιο διεθνή επιστημονικό φορέα, τη Διεθνή Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών («Internatıonal Assocıatıon of Genocıde Scholars» ) στο συνέδριό της, το 2007 στο Σαράγιεβο. Το γεγονός αυτό κονιορτοποιεί οποιαδήποτε αμφισβήτηση. Γι’ αυτό το λόγο εξαφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια απ’ το προσκήνιο οι αρνητές της Γενοκτονίας. Τα συνέδρια που έχουν πραγματοποιηθεί, οι σημαντικές σχετικές μελέτες που έχουν δημοσιευτεί (με κορυφαία εκείνη του Καθηγητή Κ. Φωτιάδη που περιλαμβάνει 14 τόμους) και οι αλλεπάλληλες μελέτες και διατριβές που εκπονούνται ήδη από νέους ερευνητές σ’ όλο τον κόσμο, τεκμηριώνουν την ιστορική πραγματικότητα του εγκλήματος και φωτίζουν συνεχώς νέες πτυχές του.


Κύριε Υπουργέ


Προσπαθείτε να δικαιολογήσετε την άποψή σας γράφοντας ότι «το ελληνικό κράτος δεν προέβαλε στα διεθνή φόρα το θέμα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας». Φαντάζομαι ότι σας ξέφυγε, ότι αυτό ειδικά το κράτος, στην πραγματικότητα έχει τις ίδιες απόψεις με σας. Ότι πρόκειται για ένα κράτος που φαίνεται να διακατέχεται απ’ το Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Για παράδειγμα, το 1952, ταυτιζόμενο με το τουρκικό κράτος, απαίτησε απ’ το Υπουργείο Εξωτερικών της Αυστρίας ν’ απαγορεύσει την πρόσβαση στα αρχεία της Βιέννης στο νέο τότε ερευνητή Πολυχρόνη Ενεπεκίδη, μετέπειτα Καθηγητή Ιστορίας και βασικό ερευνητή της Γενοκτονίας. Το ίδιο αυτό κράτος δυο φορές, το 1999 και το 2003, απαίτησε απ’ το Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Αρμενίας, στο οποίο έγινε σχετική εισήγηση, ν’ αρνηθεί την αναγνώριση της Γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού, για να μην… ενοχληθεί η Τουρκία. Μα αν οποιαδήποτε πράξη μας προσδιορίζεται απ’ την ενόχληση ή μη της Τουρκίας ή οποιουδήποτε άλλου, τότε είναι πιο φωτεινό ότι καταργούμε την ίδια την ανεξαρτησία μας. Μήπως αυτή η λογική δεν ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό γι’ αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας;


Κύριε Υπουργέ


Η εμμονή σας ότι δεν υπήρξε Γενοκτονία, αλλά εθνοκάθαρση, είναι όχι μόνο εθνικά απαράδεκτη κι επικίνδυνη, γιατί δίνει σήμα στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου ότι η σημερινή κυβέρνηση βρίσκεται κοντά στις θέσεις της, αλλά ακόμη δείχνει ότι δεν μελετήσατε στοιχειωδώς τη σύμβαση του ΟΗΕ του 1948 «για την καταστολή και πρόληψη του εγκλήματος Γενοκτονίας». Αν το κάνατε, θα γνωρίζατε, ότι, ακόμη κι αν αγνοούσατε τις χιλιάδες των τεκμηρίων, τις εκατοντάδες χιλιάδες των θυμάτων, τις εκκλήσεις των κορυφαίων Ελλήνων διανοουμένων το 1921 (Παλαμά, Καζαντζάκη, Σικελιανού, Ξενόπουλου, Δροσίνη και όλων των υπόλοιπων), θα γνωρίζατε ότι και μόνο το γεγονός ότι η αρμόδια Επιτροπή της Κοινωνίας των Εθνών (Κ.Τ.Ε.) βρήκε 2.300 παιδιά σε ιδρύματα και σπίτια μουσουλμανικά κατά την κρίσιμη εκείνη περίοδο (1921). Και μόνο αυτό το γεγονός, συνιστά Γενοκτονία, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγρ. Ε΄ της σύμβασης. Για να καταλάβετε τις συνέπειες της άποψής σας, ο όρος «εθνοκάθαρση» δεν βρίσκεται στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου και συνεπώς είναι ανώδυνος για το θύτη, σε αντίθεση με τον όρο «Γενοκτονία», που παράγει αποτελέσματα σε βάρος του. Με άλλα λόγια, συνειδητά ή μη, με τη διατύπωση των απόψεών σας εξυπηρετείτε το θύτη και κατά συνέπεια καταπατάτε το θύμα.


Εμείς οι Δίκαιοι, κύριε Υπουργέ, θα συνεχίσουμε τον αγώνα αυτό, σε αντίθεση με σας που τον υπονομεύετε. Γιατί εμείς πιστεύουμε ότι αυτός είναι ο σημαντικότερος αγώνας σ’ αυτό τον πλανήτη. Δεν αφορά μια κοινωνική τάξη ή έστω ένα λαό, αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα. Είναι αγώνας για την ειρήνη και το θεμελιώδες δικαίωμα στη ζωή. Δικαιούμαστε να αναμένουμε να τοποθετηθούν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν διαφορετική άποψη από σας. Πάνω απ’ όλους όμως, αναμένουμε τον ίδιο τον Πρωθυπουργό να πάρει θέση, ξεκαθαρίζοντας το τοπίο.

Aθήνα 3-11-2015
ΔΡ ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
Πρόεδρος Πανελληνίου Συνδέσμου Ποντίων Εκπαιδευτικών
Πρόεδρος Δικτύου Αναγνώρισης Γενοκτονιών


4. ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΝΟΜΟΣ ΥΠ' ΑΡΙΘ.2193


Η 19η Μαΐου καθιερώνεται ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.


Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Εκδίδουμε τον ακόλουθο νόμο που ψήφισε η Βουλή:


Άρθρο 1
Ορίζεται η 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.


Άρθρο 2
Ο χαρακτήρας, το περιεχόμενο, ο φορέας και ο τρόπος οργάνωσης των εκδηλώσεων
μνήμης καθορίζονται με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται με πρόταση του
Υπουργού Εσωτερικών ύστερα από γνώμη των πλέον αναγνωρισμένων Ποντιακών
σωματείων.


Άρθρο 3
Η ισχύς του παρόντος νόμου αρχίζει από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της
Κυβερνήσεως.


Παραγγέλλομε τη δημοσίευση του παρόντος στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και
την εκτέλεσή του ως νόμου του Κράτους.


Αθήνα 7 Μαρτίου 1994
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Γ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ


Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
ΑΠ. ΑΘ. ΤΣΟΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ


Θεωρήθηκε και τέθηκε η Μεγάλη Σφραγίδα του Κράτους
Αθήνα 8 Μαρτίου 1994


Ο ΕΠΙ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ
Γ. ΚΟΥΒΕΛΗΣ


Από την Βουλή των Ελλήνων




5. Τί προβλέπει ο αντιρατσιστικός νόμος για τον αρνητή
της γενοκτονίας των Ποντίων


ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ
ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ


ΤΕΥΧΟΣ ΠΡΩΤΟ Αρ. Φύλλου 191
10 Σεπτεμβρίου 2014
ΝΟΜΟΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 4285
ΝΟΜΟΣ 4285(ΦΕΚ Α 191/10.9.2014) Τροποποίηση του ν. 927/1979 (Α 139) και προσαρμογή του στην απόφαση - πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ της 28ης Νοεμβρίου 2008, για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου (L 328) και άλλες διατάξεις.


Άρθρο 2


Το άρθρο 2 του ν. 927/1979 αντικαθίσταται ως εξής:
«Άρθρο 2 Δημόσια επιδοκιμασία ή άρνηση εγκλημάτων
1. Όποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή δια του τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, επιδοκιμάζει, ευτελίζει ή κακόβουλα αρνείται την ύπαρξη ή τη σοβαρότητα εγκλημάτων γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, του Ολοκαυτώματος και των εγκλημάτων του ναζισμού που έχουν αναγνωριστεί με αποφάσεις διεθνών δικαστηρίων ή της Βουλής των Ελλήνων...
και η συμπεριφορά αυτή στρέφεται κατά ομάδας προσώπων ή μέλους της που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου ή την αναπηρία, όταν η συμπεριφορά αυτή εκδηλώνεται κατά τρόπο που μπορεί να υποκινήσει βία ή μίσος ή ενέχει απειλητικό ή υβριστικό χαρακτήρα κατά μίας τέτοιας ομάδας ή μέλους της, τιμωρείται με τις ποινές της παραγράφου 1 του προηγούμενου άρθρου.

2. Αν η πράξη της προηγούμενης παραγράφου τελέστηκε από δημόσιο λειτουργό ή υπάλληλο, κατά την άσκηση των ανατεθειμένων σε αυτόν καθηκόντων, επιβάλλεται φυλάκιση έξι (6) μηνών έως τριών (3) ετών και χρηματική ποινή δέκα χιλιάδων έως είκοσι πέντε χιλιάδων (10.000 - 25.000) ευρώ.»

Ολόκληρη η ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΕΔΩ






19:51

Απάντηση του Ν. Λυγερού για την αμφισβήτηση της γενοκτονίας. 05/11/2015






6. Η ιστορία - Ν. Λυγερός

Η ιστορία είναι σοβαρή όταν είναι στον ενικό
όταν είναι μοναδική διότι τότε ως μνήμη ως μη λήθη
λέει την αλήθεια και δεν είναι παθητική γιατί δεν καταγράφει
μόνο τα γεγονότα αλλά ενσωματώνει με τη νοημοσύνη
την πληροφορία που επεξεργάζεται για να την μετατρέψει
σε γνώσεις που κωδικοποιούν νοητικά σχήματα
που παραμένουν για τους επόμενους.

21972) Η ιστορία. (ποίημα). Perfection 16 10 11/2015.

Σοφία Ντρέκου / Νίκος Λυγερός Λόγοι
Δείτε αν επιθυμείτε...

Ημέρα Μνήμης Γενοκτονίας Ποντιακού Ελληνισμού.Η καθηλωτική ομιλία του Ν. Λυγερού στην Θεσσαλονίκη για την Ημέρα Μνήμης Γενοκτονίας Ποντιακού Ελληνισμού
Όποιος θελ ας δοκιμάζ
Διάλεξη του Νίκου Λυγερού «Απαγορεύεται η βαρβαρότητα»
ΑΟΖ και Γενοκτονία των Ποντίων
Η γενοκτονία των Ποντίων: όταν το λευκό γίνεται μαύρο






12ΒΙΝΤΕΟ

ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΜΟΙΡΟΛΟΓΙΑ
4:46Aλεξης Παρχαριδης/Μοιρολόι
8:34Ποντιακό μοιρολόι - ΣέρραΠροβολή πλήρους playlist (12 βίντεο)

Μια Μεγάλη Διάκριση για τον Λευκαδίτη Άρη Αραβανή

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2015





Του Ηλία Γεωργάκη

Ο Λευκαδίτης και αγαπητός φίλος Αριστείδης(Αρης) Αραβανής, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Toyota Ελλάς, αναλαμβάνει επιπρόσθετα τη θέση του CEO Continental Europe της Inchcape.O κ. Stefan Bomhard Group CEO της Inchcape plc ανακοίνωσε πρόσφατα σημαντικές αλλαγές, που αφορούν στο ρόλο και τις αρμοδιότητες των Μελών της Διοικητικής Ομάδας σε παγκόσμιο επίπεδο.Μεταξύ αυτών και με απόλυτη επικέντρωση σε κάθε δραστηριότητα ξεχωριστά, σημαντικό μέρος της νέας διεθνούς οργάνωσης του Ομίλου αποτελεί και η ανακοίνωση πως ο κ. Αριστείδης Αραβανής αναλαμβάνει τη θέση CEO Continental Europe της Inchcape.

Ο κ. Αριστείδης Αραβανής είναι πτυχιούχος Μαθηματικός του Πανεπιστημίου Αθηνών, με ιδιαίτερη εμπειρία στον τομέα της χρηματοοικονομικής διεύθυνσης. Στην Τoyota Eλλάς προσελήφθη ως Treasurer το 1991, ενώ το 1994 ανέλαβε την Γενική Διεύθυνση της Tefin, της εταιρίας χρηματοδοτήσεων που είχε από κοινού συστήσει η Toyota Ελλάς με την Τράπεζα EFG Eurobank. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην παραπάνω θέση, η Tefin αναδείχθηκε ως η μεγαλύτερη εταιρία χρηματοδοτήσεων στον κλάδο του αυτοκινήτου στη χώρα μας.

Τον Φεβρουάριο του 2000, ο κ. Αραβανής επέστρεψε στη Toyota Ελλάς αναλαμβάνοντας τη θέση του Γενικού Διευθυντή και στη συνέχεια του Αναπληρωτή Διευθύνοντος Συμβούλου και μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρίας. Τον Αύγουστο του 2005, ο κ. Αραβανής, προήχθη σε Αντιπρόεδρο & Διευθύνοντα Σύμβουλο της Τoyota Eλλάς αβεε έχοντας την ευθύνη του τομέα Διανομής συνολικά περιλαμβάνοντας εκτός της Toyota Ελλάς και τις λοιπές εταιρείες της Ιnchcape στην Ελλάδα (Incredit, Eurolease, British Providence και Inchcape Insurance). Tον Ιούλιο του 2009, ο κ. Αραβανής με την νέα ιδιότητα ως Προέδρου & Διευθύνοντος Συμβούλου της Τoyota Eλλάς αβεε και επιπλέον των καθηκόντων της προηγούμενης θέσης του, ανέλαβε την πλήρη ευθύνη και του Τομέα Λιανικών Πωλήσεων στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα έγινε μέλος του Group Executive Committee της Inchcape plc στη Μεγ. Βρετανία. Το 2013 προάγεται σε διευθύνοντα σύμβουλο (MD) Ελλάδος και Βαλκανίων διευθύνοντας τις δραστηριότητες της Inchcape σε Βουλγαρία, Ρουμανία και τα Σκόπια.Ο κ. Αραβανής είναι μέλος του Γ.Σ του ΣΕΒ (Σύνδεσμος Επιχειρήσεων & Βιομηχανιών) καθώς και του Δ.Σ. του ΙΟΒΕ (Ίδρυμα Οικονομικών & Βιομηχανικών Ερευνών) και του ΣΕΑΑ (Σύνδεσμος Εισαγωγέων Αντιπροσώπων Αυτοκινήτων). Επίσης, διετέλεσε Πρόεδρος της εταιρίας για την Εναλλακτική Διαχείριση Οχημάτων Ελλάδας από την ίδρυση της μέχρι το 2006.Γεννημένος το 1957, ο κ. Αραβανής είναι παντρεμένος και έχει ένα γιο.

Φώτο Επιμέλεια Διονύσιος Κούρτης

Αναρτήθηκε από www.lefkaslive.blogspot.com στις 7:17 π.μ.

Θεόδωρος Γιαννόπουλος

Λευκαδιτόπουλο εκ μητρός .

Η μητέρα κ Χαρά Παπαδάτου -Γιαννοπούλου είναι αρχιτέκτονας μηχανικός -Πολεοδόμος και έχει ασχοληθεί με την συγραφή βιβλίων , πολλά από τα οποία αναφέρονται σε πολεοδομικά και μή θέματα της Λευκάδας





Ο Θεόδωρος Γιαννόπουλος γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1979 και μεγάλωσε στην Πάτρα. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (2000) και Δρ. Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης (2007). Η διδακτορική του διατριβή δημοσιεύτηκε το 2008 με τίτλο: Th. G. Giannopoulos, Die letzte Elite der mykenischen Welt. Achaia in mykenischer Zeit und das Phänomen der Kriegerbestattungen im 12.-11. Jahrhundert v. Chr. (Η Αχαΐα στην Μυκηναϊκή Εποχή και το φαινόμενο των ταφών πολεμιστών κατά τον 12ο-11ο αιώνα π.Χ.), Universitätsforschungen zur prähistorischen Archäologie, Band 152 (Dr. Rudolf Habelt, Βόννη 2008). Τον Δεκέμβριο του 2012 δημοσιεύτηκε η μεταδιδακτορική του μονογραφία με τίτλο: Θ. Γ. Γιαννόπουλος, «Πόθεν και πότε οι Έλληνες;». Οι υπεύθυνες απαντήσεις της επιστήμης και η παρούσα κατάσταση της έρευνας για την πρώτη αρχή του ελληνικού πολιτισμού (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2012). Στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα ανήκουν η Εποχή του Χαλκού και γενικότερα η προϊστορία του Αιγαίου, η προϊστορία και προέλευση των γλωσσών, η αρχαιολογική θεωρία, καθώς και ευρύτερα ζητήματα πολιτιστικής ανθρωπολογίας του παρελθόντος και του παρόντος.
http://www.ouc.ac.cy/



Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΠΟΝΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ Γ. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ



Θεόδωρος Γ. Γιαννόπουλος, Πόθεν και πότε οι Έλληνες; σειρά Νέες Προσεγγίσεις στον Αρχαίο Κόσμο, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2012, 664 σελ.
«Πότε ξεκινά ο ελληνικός πολιτισμός; Πώς μπορούμε να ορίσουμε μεθοδολογικά την αφετηρία του και να την εντοπίσουμε στον χρόνο; Σε ποιους χρόνους και σε ποιες διαδικασίες μπορεί να αναχθεί η προέλευση του ελληνισμού των ιστορικών χρόνων; Το κυριότερο: πού μπορούμε να βρούμε, ως μέσοι Έλληνες αναγνώστες, υπεύθυνες απαντήσεις σε ερωτήματα τόσο σημαντικά και ευαίσθητα, μακριά από επικίνδυνες υπεραπλουστεύσεις και ακραίες ιδεοληψίες, από μυθομανείς «ερευνητές» χονδροειδούς ερασιτεχνισμού ή ενίοτε και αμφίβολης ψυχοπνευματικής ισορροπίας; Το βιβλίο αποτελεί ένα επιστημονικό όσο και συγγραφικό εγχείρημα. Λειτουργεί καταρχάς ως ένα συστηματικό και προσιτό εγχειρίδιο της μακροχρόνιας, διεθνούς επιστημονικής διερεύνησης των απαρχών του ελληνικού πολιτισμού. Στο πλαίσιο αυτό επικαιροποιεί δραστικά τις γνώσεις του ευρύτερου ενδιαφερόμενου κοινού στην Ελλάδα με δεδομένη την αληθινή κοσμογονία που τα τελευταία 25 περίπου χρόνια έχει συντελεστεί σε διεθνές επίπεδο τόσο στην μελέτη της προέλευσης των γλωσσών όσο και στην σχέση μεταξύ της αρχαιολογίας, της γλωσσολογίας, αλλά και άλλων εμπλεκομένων επιστημών. Οι πολλές και διαφορετικές θεωρίες που έχουν διατυπωθεί στην διεθνή επιστημονική κοινότητα περί της «ελεύσεως των Ελλήνων» ταξινομούνται κατά χρονικά παράθυρα, παρουσιάζονται αναλυτικά και σχολιάζονται κατά τον πλέον διεξοδικό, αλλά και εύληπτο τρόπο. Μέσα από ένα βασικό φροντιστήριο της προϊστορίας του Αιγαίου, αλλά και ενός ευρύτερου γεωγραφικού χώρου γίνεται κατανοητή η σύνθετη ιστορία της έρευνας του προβλήματος, καθώς και το υπόβαθρο των νέων, ανατρεπτικών πορισμάτων, στα οποία αυτή καταλήγει. Στις σελίδες του βιβλίου ο ομηρικός Οδυσσέας, η «Κάθοδος» των Δωριέων, οι μυστηριώδεις Πελασγοί, οι γραμμικές γραφές και τα πολυάριθμα μνημεία της προϊστορίας του Αιγαίου είναι μερικά μόνον από τα κομμάτια ενός μεγάλου και πολύπλοκου παζλ, το οποίο αποκαλύπτεται σιγά σιγά δίνοντας νέες, υπεύθυνες και αναπάντεχες απαντήσεις σε μια σειρά από σύνθετες, αλλά και συναρπαστικές ερωτήσεις. Απομένει να καταδειχθεί κατά πόσον μια διαφαινόμενη, ριζική μεταβολή της αντίληψης για το παρελθόν μπορεί να οδηγήσει και στην αλλαγή διαφόρων εδραιωμένων κατευθύνσεων που αφορούν το παρόν και το μέλλον όχι μόνον της Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης».
Αυτό είναι το κείμενο του οπισθόφυλλου στο άρτι εκδοθέν από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης βιβλίο με τίτλο «Πόθεν και πότε οι Έλληνες;». Οι υπεύθυνες απαντήσεις της επιστήμης και η παρούσα κατάσταση της έρευνας για την πρώτη αρχή του ελληνικού πολιτισμού. Συγγραφέας του ο Θεόδωρος Γιαννόπουλος, Δρ. Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, ο οποίος με το βιβλίο αυτό φιλοδοξεί να παρουσιάσει στο ελληνικό κοινό την πρώτη εκτενή επιστημονική μονογραφία για την προέλευση του ελληνικού πολιτισμού.
Σε μια εποχή που τόσο η Ελλάδα όσο και η Ευρώπη διέρχονται από μια βαθιά κρίση, που σε σημαντικό βαθμό είναι και κρίση ταυτότητας, το εν λόγω βιβλίο μάς ταξιδεύει στις προϊστορικές απαρχές του ελληνικού και του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Μέσα από την συναρπαστική ιστορία της έρευνας του ινδοευρωπαϊκού προβλήματος και στο πλαίσιο μιας γλαφυρής και εύληπτης αφήγησης, ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να γνωρίσει την σοβαρή και υπεύθυνη, διεθνή επιστημονική διερεύνηση του προβλήματος της «ελεύσεως των Ελλήνων».
Μια μεγάλη επιστημονική αναζήτηση, η οποία οδήγησε από την βιβλική χρονολόγηση των πολιτισμών και των γλωσσών, όπως αυτή αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του δυτικού Χριστιανισμού ως τον ύστερο 19ο αιώνα, στις πιο σύγχρονες ανακαλύψεις της αρχαιολογίας και της πληθυσμιακής γενετικής. Την ίδια στιγμή, καθώς στο βιβλίο εξετάζονται αρκετά «ευαίσθητα» ζητήματα (όπως είναι π.χ. η σχέση έθνους και γλώσσας, έθνους και «φυλής», πολιτιστικής και «φυλετικής» [ή γενετικής] συνέχειας/ασυνέχειας), διάφορες δημοφιλείς υπεραπλουστεύσεις, παρανοήσεις ή εκούσιες διαστρεβλώσεις των υπό συζήτησιν φαινομένων, που τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται στην Ελλάδα σε ένα πλήθος παραεπιστημονικών συγγραφών, ανασκευάζονται μέσω της αντιπαραβολής τους με την υπεύθυνη επιστημονική μεθοδολογία. Μέσω του δοκιμιακού αυτού σκέλους του βιβλίου επιχειρείται μια δυναμική παρέμβαση στην συχνά προβληματική αντίληψη της ιστορικής και αρχαιολογικής έρευνας στην Ελλάδα, καθώς και στην πάντα επίκαιρη τάση κακοποίησής της.
Η χαρά μου είναι μεγάλη διότι η Ιδιωτική Οδός παρουσιάζει άμα τη κυκλοφορία του το σπουδαίο αυτό πόνημα του λαμπρού νέου επιστήμονα – κυριολεκτώ – Θεόδωρου Γιαννόπουλου. Με την ανάρτηση αυτή μόλις αρχίζουμε την ενασχόλησή μας με το εν λόγω βιβλίο. Λόγω της εξαιρετικής σπουδαιότητάς του και της επικαιρότητας που θέλει διάφορους «ελληναράδες» να λένε και να γράφουν ό,τι φτάσει, κατά το κοινώς λεγόμενον, θα ασχοληθούμε εκτενώς και πάλι με τη μελέτη αυτή. Πάντως είναι σημαντικό ότι το βιβλίο αυτό εκδίδεται στη σειρά Νέες προσεγγίσεις στον Αρχαίο κόσμο των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης, την οποία διευθύνει ο Άγγελος Χανιώτης, Καθηγητής Αρχαίας Ιστορίας στο Institute for Advanced Study του Princeton.
Επειδή γνωρίζω προσωπικά τον συγγραφέα και τους εκλεκτούς φίλους γονείς του, αγαπημένους, άλλωστε, τηςΙδιωτικής Οδού, τον έγκριτο νομικό και συγγραφέα κ. Γεώργιο Θ. Γιαννόπουλο και την αρχιτέκτονα – πολεοδόμο κ. Χαρά Παπαδάτου, χαίρω διπλά γι’ αυτή την σπουδαία έκδοση, η οποία προμηνύει μια ανάλογη ακαδημαϊκή καριέρα για τον Θεόδωρο Γιαννόπουλο, που την αξίζει και του την εύχομαι ολόψυχα.
Π.Α.Α.Μπορείτε να διαβάσετε την εισαγωγή και το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου πατώντας εδώ.
Η έκδοση συνοδεύεται από εκτενή περίληψη στα αγγλικά.



http://panagiotisandriopoulos.blogspot.gr/

Αναρτήθηκε από leukada petrin στις 12:21 π.μ.

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΛΑΔΟΠΙΤΑ ΛΕΥΚΑΔΑΣ της Κατερίνας Κερασοβίτη

ΕΠΤΑΝΗΣΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
ΑΡΧΙΚΉ ΣΕΛΊΔΑ
REPUBBLICA SETTINSULARE


POSTED ON 11:59 Π.Μ. BY GREGORIO_MARCHETO | NO COMMENTS

Η λευκαδίτικη λαδόπιτα (χουσμερί), με κύρια συστατικά το αλεύρι και το λάδι, φτιάχνεται και προσφέρεται στις γιορτές και στις χαρές (γάμους, βαφτίσια) καθώς και την Πρωτοχρονιά ως παραδοσιακή Βασιλόπιτα.

Υλικά
3 ποτήρια λάδι
3 ποτήρια νερό
2 ποτήρια ζάχαρη
σουσάμι, κανέλλα, αμύγδαλα ξεφλουδισμένα ολόκληρα
1 κιλό περίπου αλεύρι
1 χούφτα σιμιγδάλι

Εκτέλεση
1. Βράζουμε το νερό με τη ζάχαρη για 10 λεπτά, μέχρι να γίνει σιρόπι και το φυλάμε να είναι ζεστό.
2. Βάζουμε το λάδι στη φωτιά να κάψει. Κατόπιν ρίχνουμε σιγά σιγά το αλεύρι και το σιμιγδάλι στην κατσαρόλα με το λάδι που έχει κάψει, και ανακατεύουμε διαρκώς με ξύλινη κουτάλα ή σπάτουλα, πάντα πάνω σε μέτρια φωτιά μέχρι να γίνει ένας πολύ πυκνός χυλός και να πάρει καστανό σκούρο χρώμα. Στη συνέχεια προσθέτουμε σιγά-σιγά το ζεστό σιρόπι και συνεχίζουμε το ανακάτεμα μέχρι να απορροφηθεί το σιρόπι και να γίνει ένας ελαφρύς χαλβάς. Στρώνουμε στο ταψί το χαλβά αφού τον πασπαλίσουμε με σoυσάμι και τον πατάμε για να ισιώσει η επιφάνειά του. Χαράζουμε την πίτα σε ρόμβους ("φελιά")* και βάζουμε από ένα αμύγδαλο στον κάθε ρόμβο ("φελί").
3. Ψήνουμε στους 200 (σε προθερμασμένο φούρνο) για 15 λεπτά και μετά στους 180 για 40-45' περίπου. Δοκιμάζουμε με ένα μαχαίρι αν ξεκολλάει η ζύμη από τα τοιχώματα του ταψιού. Τότε η πίτα είναι έτοιμη.
4. Πασπαλίζουμε με κανέλλα και λίγη ζάχαρη. Την κόβουμε όταν κρυώσει.

* ένα φελί πίτα , λευκαδίτικη ντοπιολαλιά, κομμάτι λαδόπιτας.





Categories: ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΛΕΥΚΑΔΙΤΙΚΗ ΛΑΧΑΝΟΠΙΤΑ του Γιώργου Ζαβιτσάνου

ΕΠΤΑΝΗΣΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
ΑΡΧΙΚΉ ΣΕΛΊΔΑ
REPUBBLICA SETTINSULARE

POSTED ON 1:20 Π.Μ. BY GREGORIO_MARCHETO | NO COMMENTS

Η λαχανόπιτα φκιάνεται από λάχανα άγρια και ήμερα.
Εγώ δεν θα πω συνταγή για λαχανόπιτα,γιατί δεν είμαι μάερας , αλλά θα αναφέρω τα υλικά και
την ονομασία τους στην ντοπιολαλιά μας.

Η νόνα μου άνοιε φύλλο κάτου στο κατώι.
Μέσα έβανε άγρια λάχανα τα οποία ήτανε ζωχοί,ζουμαρίθρες,καψομούνες,πικραλίθρες,
μοσχοπαπαδιές,κουφολαχανίδες,σουρσούλια,γουρουνάκια...έβανε και ήμερα λάχανα όπως σέσκλα και λάπατα και το πιό αστείο πράτζινα...
Ετσι λέμε τα λάχανα στα μέρη μας φίλοι μου και μια ακόμα παρατήρηση να σας πω,ότι όταν λέμε λάχανα εννοούμε τα χόρτα...
Ολα αυτά ανακατωνόναντε με μυρωδικά σάψηχο και ρύζι.
Αφού εμπαίνανε ούλα στο νταβά και νάτανε και γανωμένος , επαένανε για το φούρνο.
Μπροτού μπει ο νταβάς στο φούρνο,ήπρεπε να καεί κανιά ώρα μπρωτήτερα.
Για να κάψεις το φούρνο ήθελε λαϊπόδι για προσάναμα και κλιματσές(κλιματόβεργες).
Ρίχνουμε τα ξύλα και περιμένουμε.
Οσο καίει ο φούρνος,αναμεράς τα κάρβουνα με νια μάσα.Οταν είναι έτοιμος με το σουδάβλι πετάμε το ντοβά μέσα.
Η λαχανόπιτα γένεται μα τη πυθημιά της.
Το λαϊπόδι χρησιμοποιείται και για σάρωμα στην αυλή,επειδή είναι σκληρό και πυκνό!

Μετά το ψήσιμο για να βγει το ταψί από το φουρναριό το πιάνουμε με δυό παλιοστράτσες
ή τουβαέλια (πετσέτες για τους κοινούς θνητούς).
Καλοφάωτη!





Categories: ΝΤΟΠΙΟΛΑΛΙΑ, ΣΥΝΤΑΓΕΣ

1768-03-17 Πώλησης Σπιτιού

by Tom Frangoulis  FB




Φ01 #019 Εγκλουβή

1768-03-17 Πώλησης Σπιτιού

Ο Δανιήλ Μοναχός Στεριώτης του ποτέ Φρανσίσκο και η ανιψιά του Ρεγγίνα η θυγατέρα του ποτέ αδελφού του Νικολού συμφωνούν να πουλήσουν ένα σπίτι στον Χριστόδουλος Στεριώτης ποτέ Αναστάση.

Η Ρεγγίνα είναι παντρεμένη με τον κυρ Γιακουμή Μανολίτση από το χωριό Αλέξανδρο


Φ01 #019 Εγκλουβή

1768-03-17 Πώλησης Σπιτιού

1768 εν μίνι Μαρτίου δέκα επτά παλαιό, χωριό Εγκλουβή εμφανίσθηκαν στο γραφείο μου ο Δανιήλ Μοναχός Στεριώτης του ποτέ Φρανσίσκο και ο κυρ Χριστόδουλος Στεριώτης ποτέ Αναστάση. Ο μοναχός Δανιήλ Στεριώτης αντιπροσωπεύοντας και την ανιψιά του Ρεγγίνα την θυγατέρα του ποτέ αδελφού του Νικολού συμφωνεί να πουλήσουν ένα σπίτι που έχουν μαζί στον άνωθεν Χριστόδουλο Στεριώτη. Το σπίτι αυτό με λίγα κεραμίδια και ξύλα και ένα κομμάτι ξεκεράμοτο και με αυλή και με κήπο και με δέντρο συνορεύει σε μια πάντα με το δρόμο και σπίτι του Στάθη Κοντοπρία από την άλλη με το λαγκάδι και από την άλλη σπίτι του άνωθεν Χριστόδουλου Στεριώτη και αδελφού του Δημήτρη. Ο Δανιήλ Στεριώτης και η ανιψιά του Ρεγγίνα επίδη θέλουν η πούλησης να είναι καθαρή και ελεύθερη βάζουν καλούς ανθρώπους να το εκτιμήσουν κατά τους νόμους. Πρώτη εκτίμησις: Ο Γεώργιος Οικονόμος Κακλαμάνης και κυρ Βασίλης Λογοθέτης το εκτίμησαν ως βρίσκετε ριάλια 36. Δεύτερη εκτίμησης: Ο κυρ Αθανάσιος Κοντογιώργης και ο κυρ Παναγιώτης Καραμπουίκης το εκτίμησαν ριάλια 34. Τρίτη εκτίμησης: Ο Παναγιώτης Λογοθέτης και Ζήσιμος Ρεμαντάς το εκτίμησαν ριάλια 35. Όπου 'σουμάρονται' όλα ριάλια 102, βγάζοντας τα δύο τρίτα κατά τους νόμους του Πρέντζιπε μένει δια τιμή και πλερωμή του χωραφιού ριάλια 34. Τα έλαβε ο άνωθεν Δανιήλ από τον άνωθεν Χριστόδουλο και μένει πλερωμένος τελίος και ευχαριστημένος και από σήμερον δίνει σε καθαρά πούληση του άνωθεν Χριστόδουλου το σπίτι να το κάνει ότι θέλει.


Υπογράφουν:

παπά Αγάπιος Φραγκούλης Μαρτυρώ

Γεωργάκης Θερμός Μαρτυρώ

Πάνος Φραγκούλης Νοτάριος Δημόσιος


Φ01 #019 Εγκλουβή

1769-05-10 Επιβεβαίωσης Συμφωνίας

'1769 μαγίου 10 την σήμερον σωματικός αναφανείσθη ο κυρ Γιακουμής Μανολίτσης απο χωριό Αλέξανδρο' άνδρας της αντυκρις Ρεγγίνας συμφωνεί ότι το άντικρυς κοντράτο είναι καλό.

Υπογράφουν

Γιακουμής Μανωλίτσης βεβαιώνω ως άνωθεν

Πάνος Φραγκούλης Νοτάριος Δημόσιος


Άτομα

Δανιήλ Μοναχός Στεριώτης Συμβαλλόμενος

Ποτέ Φρανσίσκο Στεριώτης Πατέρας του Δανιήλ

Χριστόδουλος Στεριώτης Συμβαλλόμενος

ποτέ Αναστάσης Στεριώτης Πατέρας του Χριστόδουλου

Ρεγγίνα Στεριώτης Συμβαλλόμενος

Νικολός Στεριώτης Πατέρας της Ρεγγίνας

Γιακουμής Μανολίτσης Σύζυγος της Ρεγγίνας

Στάθης Κοντοπρίας Γείτονας

Δημήτρης Στεριώτης Γείτονας σπίτι του άνωθεν Χριστόδουλου Στεριώτη και αδελφού του Δημήτρη.

Γεώργιος Οικονόμος Κακλαμάνης Εκτιμητής

Βασίλης Λογοθέτης Εκτιμητής

Αθανάσιος Κοντογιώργης Εκτιμητής

Παναγιώτης Καραμπουίκης Εκτιμητής

Παναγιώτης Λογοθέτης Εκτιμητής

Ζήσιμος Ρεμαντάς Εκτιμητής

παπά Αγάπιος Φραγκούλης Μαρτυρώ

Γεωργάκης Θερμός Μαρτυρώ

Πάνος Φραγκούλης Νοτάριος Δημόσιος


Τοπωνύμια

Αλέξανδρος


Γλώσσαρι (Λέξεις και φράσεις που συναντάμε στο αρχικό κείμενο):

Πρέντζιπε






Φ001 #019-Πραξης Καλογραμμένη.docx · έκδοση 1

Έγγραφο


ΛήψηΠροεπισκόπηση

Διεθνές Βραβείο Μουσικής κέρδισε ο Αλέξης Γράψας

Ο Λευκαδίτης συνθέτης Αλέξης Γράψας κέρδισε βραβείο Μουσικής στα Οπτικά Μέσα (Hollywood Music in Media Awards) στην κατηγορία Πρωτότυπη Μουσική – Ανεξάρτητων Δημιουργών Φιλμ, για την τελευταία του ταινία «Land of Leopold» με πρωταγωνιστή τον Ray Wise. Η απονομή των βραβείων θα γίνει στις 11 Νοεμβρίου 2015 κατά τη διάρκεια ειδικής τελετής στο Θέατρο Fonda στο Χόλιγουντ.




Ο ταλαντούχος μουσικός Αλέξης Γράψας έχει σπουδάσει σύνθεση κινηματογραφικής μουσικής και εδώ και αρκετά χρόνια μένει μόνιμα στο Λος Άντζελες όπου δραστηριοποιείται. Με τη μουσική του «ντύνει» παραγωγές διεθνούς βεληνεκούς. Έχει συνεργαστεί με πολλούς ταλαντούχους σκηνοθέτες και παραγωγούς. Έχει γράψει μουσική για 5 τηλεοπτικές σειρές και έχει ως ώρας επενδύσει μουσικά 15 κινηματογραφικές ταινίες, όλες από τον ανεξάρτητο χώρο, ενώ έχει δουλέψει και ως μουσικός παραγωγός σε δισκογραφικές δουλειές.

Για το πως ξεκίνησε να ασχολείται με τη μουσική είχε αποκαλύψει σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στη Βάλια Κανελλοπούλου (clickatlife.gr):

«Για όλα «ευθύνεται» η μητέρα μου, η οποία ήταν και η πρώτη μου δασκάλα. Ήταν για πολλά χρόνια διευθύντρια του (μοναδικού τότε) Ωδείου στη Λευκάδα όπου μεγάλωσα και χωρίς να το πολυκαταλάβω ξεκίνησα να μαθαίνω μουσική από 4 χρονών.



Βρέθηκα τελείως αβίαστα και σε αρκετά μικρή ηλικία να παίζω 3 όργανα και να έχω γνώσεις ανώτερων θεωρητικών. Όταν ενηλικιώθηκα, έκανα ένα (ατυχές) πέρασμα από το τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του Πολυτεχνείου Αθηνών, το οποίο όμως αποδείχτηκε πολύ σημαντικό για μένα, καθώς σπουδάζοντας πάνω σε ένα τελείως διαφορετικό αντικείμενο ένιωσα έξω από τα νερά μου και μόνο τότε έγινε ξεκάθαρο μέσα μου τι είναι αυτό που θέλω να κάνω. Αισθάνθηκα ότι ήταν η μόνη επιλογή και ήμουν τυχερός που είχα ήδη τις γνώσεις ώστε να το προσπαθήσω».

(Μας υποδείχτηκε από αναγνώστη μας)http://www.kolivas.de/

Αναρτήθηκε από leukada petrin στις 9:38 μ.μ.

Ο ΛΕΥΚΑΔΙΤΗΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΔΗΜ. ΑΡΓΥΡΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑΣ

Νέος μητροπολίτης Κεφαλονιάς εξελέγη από την Ιεραρχία με 69 ψήφους
ο αρχιμανδρίτης Δημήτριος Αργυρός, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του

νεοεκλεγέντος μητροπολίτη Γερασίμου Φωκά.
Ο αρχιμανδρίτης Δημήτριος Αργυρός ήταν έως σήμερα διευθυντής

της Σχολής Βελλά των Ιωαννίνων, ενώ η χειροτονία του θα τελεστεί αύριο

στον Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου.
Ο εψηφισμένος Μητροπολίτης Κεφαλληνίας κ. Δημήτριος

(κατά κόσμον Σπυρίδων-Ιωάννης) Αργυρός
γεννήθηκε στό Φτερνό Λευκάδος
το έτος 1958, υιός του Δημητρίου και της Αλεξάνδρας.
Μετά την εγκύκλιο μόρφωσή του εισήχθη στο Τμήμα Ποιμαντικής
Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών,
λαμβάνοντας υποτροφία από το Ι.Κ.Υ.

κατά την τετραετή του φοίτηση (1982-1986).

Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στή Ρώμη (1986-1991)

, στο Pontificio Istituto di Archeologia Cristiana, με εξειδίκευση στην
Πρωτοχριστιανική Αρχαιολογία και Τέχνη και ακολούθως ανηγορεύθη
Διδάκτωρ της Χριστιανικής Αρχαιολογίας και Τέχνης.
Επίσης έλαβε Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στην Εκκλησιαστική Ιστορία
(Pontificio Istituto Orientale).Έλαβε επίσης πτυχίο από το Τμήμα Ιστορίας

και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Μοναχός εκάρη την 23η Δεκεμβρίου 1980 στην Ιερά Μονή Βελλάς,

Διάκονος εχειροτονήθη την 25η Δεκεμβρίου 1980 και Πρεσβύτερος
την 26η Φεβρουαρίου 1987 από τον μακαριστό Μητροπολίτη Ιωαννίνων
κυρό Θεόκλητο. Διετέλεσε Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως
Ιωαννίνων, Διευθυντής τςη Ανωτέρας Εκκλησιαστικής
Σχολής Βελλάς (1993-2007) καί Πρόεδρος της Διοικούσας
Επιτροπής της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Βελλάς
από το έτος 2007 έως σήμερα. Το έτος 2008 εξελέγη Αναπληρωτής
Καθηγητής της Χριστιανικής και Βυζαντινής Αρχαιολογίας στην
Α.Ε.Α Βελλάς. Ομιλεί την Ιταλική και την Γαλλική γλώσσα.

Elias Georgakis

ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ μια διαφορετική βιογραφία από τον Θοδωρή Γεωργάκη

POSTED ON 7:17 Π.Μ. BY GREGORIO_MARCHETO | NO COMMENTS

Γράφει ο Θοδωρής Γεωργάκης
Στις 19 Σεπτεμβρίου συμπληρώνονται σαραντατέσσερα χρόνια απ’την αυτοπυρπόληση του Κώστα Γεωργάκη, μια πράξη μεγαλείου και αυτοθυσίας, για την δημοκρατία στην χώρα που την γέννησε, γενόμενος ο ίδιος λαμπάδα αφύπνισης συνειδήσεων. Ήταν 19 Σεπτεμβρίου 1970, χρονικό σημείο που βρισκόνταν στο αποκορύφωμά της η επτάχρονη δικτατορία, (1967-1974), στην χώρα μας. Τα πάντα στέναζαν κάτω απ’την ξενοκίνητη στρατιωτική χούντα στο εσωτερικό. Οι μόνες πηγές αντίστασης οργανώνονταν, κατά κανόνα στην Ευρώπη, από ανθρώπους με βαθύτατο δημοκρατικό φρόνημα, με πίστη στα ιδανικά μιάς ελεύθερης Ελλάδας. Σαυτούς τους ελευθεροφρονούντες και αγωνιζόμενους Έλληνες του εξωτερικού ανήκε και ο Κώστας Γεωργάκης, ο οποίος, τον Σεπτέμβριο του 1970, αυτοπυρπολήθηκε στην πλατεία «Ματεότι» της Γένοβας στην Ιταλία, με στόχο να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για το δράμα του Ελληνικού Λαού. Μια πράξη υπέρτατου ηρωισμού, που προσεγγίζει το Κούγκι του Σαμουήλ, το Αρκάδι της Κρήτης και όλους εκείνους τους αδάμαστους πατριώτες, που δονούνται απ’το Βαλαωρίτειο:… <<Nοιώθω για σε πατρίδα μου στα σπλάχνα χαλασμό>>.
Και ο Κώστας Γεωργάκης ήταν γνήσιος πατριώτης, ήταν γνήσιο πνευματικό τέκνο του Μεγάλου Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Και πως θα γινόταν διαφορετικά αφού κουβαλούσε μέσα του εκείνο το ανυπότακτο φρόνημα του Σφακισάνου, που τόσο μεγαλειωδώς εξύμνησε στον <<ΦΩΤΕΙΝΟ>> ο Βαλαωρίτης, αφού, ναι μέν γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κέρκυρα, όμως η καταγωγή και του παππού του Αναγνώστη Γεωργάκη και του πατέρα του Σπύρου Γεωργάκη είναι απ’το ταπεινό Πιινακοχώρι των Σφακιωτών. Την ιστορική διαδρομή αυτής της οιικογένειας <<Του μπάρμπα-Αναγνώστη>>, όπως τον ενθυμούνται ακόμη και σήμερα οι πρεσβύτεροι του Πινακοχωρίου, αλλά και την αυτοθυσιαστική πράξη του Κώστα, την περιγράφει γλαφυρότατα ο Φίλιππος Λάζαρης, ο Μπάρμπα-Φλίππος ο Γραμματέας, όπως τον ενθυμούνται σε Λαζαράτα και Πινακοχώρι, ο …μικρός αυτός Παπαδιαμάντης των Σφακιωτών, όπως παρουσιάζεται στα Λευκαδίτικα γράμματα, με το βιβλίο του <<Μια φορά και έναν καιρό…>>, που κυκλοφόρησε το 2010, μετά το θάνατό του. Έχει βιωματική αντίληψη της θυσίας του Κώστα, αφού είχε προσωπικές σχέσεις και επαφές με την οικογένειά του στην Κέρκυρα. Ο Μπάρμπα-Φλίππος τιτλοφορεί το πόνημά του με τον εκφραστικό τίτλο:
ΜΙΑ ΦΛΟΓΑ. Ο ΗΡΩΑΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ ΠΟΥ ΑΥΤΟΠΥΡΠΟΛΗΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ.
«… Πάνε πια δεκαπέντε περίπου χρόνια,(Σημείωση. Ο Φίλιππος Λάζαρης γράφει το 1980), από τότε που ο Αναγνώστης Γεωργάκης ή Κύρκος έφερε στο χωριό του, το Πινακοχώρι Σφακιωτών, από την Κέρκυρα τη μεγάλη καμπάνα του Αϊ-Γιωργιού, αγορασμένη από έρανο στον οποίο πρωτοστάτησε ο ίδιος κι επιστάτησε στην τοποθέτησή της. Αυτός, ο Αναγνώστης Γεωργάκης, στο Πινακοχώρι γεννημένος και μεγαλωμένος και παντρεμένος (με την αδελφή του Ευγένιου Φρεμεντίτη), έμεινε και πέθανε ένας λεβέντης χωριάτης, Λευκαδίτης, Σφακισάνος, Πινακοχωρίτης. Και κει στον ήχο της φωνής της καμπάνας του Αϊ-Γιωργιού νιώθουμε πως έδεσε την ίδια την ψυχή του. Ωστόσο, δεν έζησε πάντα στο Πινακοχώρι ο Αναγνώστης. Γιατί έτσι λεβέντης, ανοιχτόκαρδος, κουβαρδάς, ψηλός, όμορφος – ένας «πλέιμπόι» θα λέγαμε της εποχής του καθώς ήτανε – του’ πεφτε μικρό το Πινακοχώρι για τις φιλοδοξίες, τα όνειρα και τις δυνατότητές του. Ήτανε, βλέπεις, από κείνη τη γενιά των Γεωργάκηδων του Πινακοχωρίου που σήμερα έχει, δύο καθηγητές Πανεπιστημίου (τον καθηγητή – πρεσβευτή κ. Ιωάννη Αποστ. Γεωργάκη και τον Ι.Α.Γεωργάκη του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης).
Μεγαλέμπορος στη Λευκάδα, όπου γεννηθήκανε και τα παιδιά του (δύο αγόρια και ένα κορίτσι), αργότερα, γύρω στα 1930 , έφυγε για την Κέρκυρα, όπου και ως τα τελευταία χρόνια διατηρούσε το ξενοδοχείο «Μέγας Αλέξανδρος». Και κει, στην Κέρκυρα, πέθανε σε μεγάλη ηλικία πριν δύο χρόνια. Αυτό το ξενοδοχείο ήτανε το στέκι της λευκαδίτικης παροικίας στην Κέρκυρα. Δεν ήτανε δυνατόν να περάσει Λευκαδίτης από το «νησί των Φαιάκων» χωρίς να καταλήξει στον «Μέγα Αλέξανδρο», όπως και στο λευκαδίτικο εστιατόριο «Πάνθεον» του συμπατριώτη μας Σταματέλου, ο οποίος πέθανε και αυτός το 1978. Και μια και αναφερόμαστε στα λευκαδίτικα κέντρα της Κέρκυρας, αναφέρομε πως και το περίφημο Λιστών, το πιο αριστοκρατικό κέντρο της Κέρκυρας (στην πλατεία της Σπιανάδας), το κέντρο που απ’ εδώ περάσανε διασημότητες του πνεύματος, της τέχνης και της πολιτικής όλου του κόσμου και που μάλιστα το πέρασμά τους σημειώνεται (νομίζω ακόμα) με την υπογραφή τους στους τοίχους, είναι ιδιοκτησία και εκμετάλλευση των Σφακισάνων Αφών Ζαβιτσάνου. Και εδώ κατά κάποιο τρόπο μεταφέρθηκε το λευκαδίτικο στέκι της Κέρκυρας, σήμερα. Εκεί, λοιπόν, στο παλιό στέκι, τον «Μέγα Αλέξανδρο», ο Αναγνώστης, πάντα χαρούμενος, πάντα εξυπηρετικός, δεχόταν όλους τους Λευκαδίτες κι εκεί μαζί τους άφηνε να ξεχειλίσει η νοσταλγία του χωριού του, που τον πλημμύριζε και ζούσε ξανά τις χαρές, τις λύπες, την παλιά ζωή του Πινακοχωρίου. Ρωτούσε να μάθει για όλους και συχνά θυμότανε ακόμα και τον Θοδωρή τον Καλέ, έναν πολύ φτωχό, αγαθό όμως και χαρούμενο γείτονα εξάδελφό του που άργησε να παντρευτεί και, όταν επιτέλους παντρεύτηκε, ο Σπύρος ο Πίκολης, ο λαϊκός ποιητής απ’ τα Λαζαράτα, έγραψε ολόκληρο ποίημα και άρχιζε έτσι: «Το χίλια εννιακόσια δέκα πήρε κι ο Καλές γυναίκα…». Αυτούς τους στίχους έλεγε, μόλις έβλεπε Σφακισάνο ο Αναγνώστης. Θέλω να πω μ’ αυτά πόσο χωριάτης έμεινε, πόσο Λευκαδίτης, πόσο η ψυχή του έμεινε στο Πινακοχώρι και προπάντων εκεί στου «Κολοβού» ή στην πλατεία Αγίας Ειρήνης, όπως πολύ όμορφα την ονομάσανε τώρα. Συντροφιά του στο ξενοδοχείο είχε το εγγόνι του τον Κώστα, παιδί του γιού του του Σπύρου και της Λευκαδίτισσας Ευφροσύνης, το γένος Κατωπόδη, που έδειχνε μια πραγματική αφοσίωση κι ένα θαυμασμό για το λεβέντη παππού του. Γι’ αυτό και πιστεύω απόλυτα πως αυτό το παιδί ανατράφηκε και έζησε σαν παιδί του Πινακοχωρίου, μεγαλωμένο απ’ τις ιστορίες και την ζωή του παππού του κι όλα αυτά μέσα στη δυνατή φαντασία και στο καυτό λευκαδίτικο αίμα του διαμορφώσανε ένα δυνατό ανώτερο πνευματικό χαρακτήρα. Τον είχε συντροφιά –16χρονο αγόρι- όταν ήρθε και έφερε την καμπάνα τ’ Αϊ-Γιωργιού.
Αυτό το παιδί, ο Κώστας Γεωργάκης (γεννημένος στην Κέρκυρα από Λευκαδίτη πατέρα και μάνα) ήτανε ο φοιτητής που στις 19.9.1970 αυτοπυρπολήθηκε στην πλατεία Ματεότι στη Γένοβα, στα σκαλοπάτια του ανακτόρου των Δόγηδων φωνάζοντας: «Γκρέτσια λίμπερα – η γη που γέννησε τη Λευτεριά η ίδια θα εξοντώσει την τυραννία». Ο φοιτητής που στα μαύρα χρόνια της Δικτατορίας θέλησε να γίνει ο ίδιος λαμπάδα να φωτίσει το δρόμο της λευτεριάς. Την ίδια μέρα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία Ανατολής και Δύσης σ’ όλο τον κόσμο μετέδιδαν το γεγονός κι από τότε ως σήμερα έγινε σύμβολο λευτεριάς για κάθε λεύτερο άνθρωπο. Η Κέρκυρα τίμησε τον Κώστα Γεωργάκη με επίσημα μνημόσυνα και με την ονομασία μιας μεγάλης Λεωφόρου σε «Λεωφόρο Κώστα Γεωργάκη» με απόφαση (ομόφωνη) του Δημοτικού Συμβουλίου της Κέρκυρας. Σημειωτέον ότι από την συνεδρίαση, η οποία όμως δεν ξέρουμε ακόμα αν εγκρίθηκε, απουσίαζε ο δημοτικός σύμβουλος Σπύρος Γεωργάκης, ο πατέρας του. Κι όταν έγινε ανεπίσημα η κηδεία του, ακολούθησαν μόνο οι γονείς του και ο μπάρμπα Μηνάς ο Ράπτης απ’ την Εξάνθεια. Σε πάνδημα μνημόσυνα τιμάται η μνήμη του. Ο κερκυραϊκός αλλά και ο αθηναϊκός Τύπος κάθε Σεπτέμβρη θυμάται το φοιτητή που σαν διαμαρτυρία στη σκλαβιά και την καταπίεση έγινε δάδα να φωτίσει τα σκοτάδια των μαύρων χρόνων. Η αλήθεια είναι πως υπήρξαν και αντιρρήσεις. Υπήρξανε εκείνοι που δεν μπορέσανε ποτέ να νιώσουν το νόημα της πράξης του, το μήνυμα που έφερνε εκείνη η τρομερή ανθρώπινη φλόγα που φώτισε τραγικά την πλατεία Ματεότι, μπροστά στα ανάκτορα των Δόγηδων, την αυγή εκείνου του Σεπτέμβρη. Δεν μπόρεσαν να βάλουνε την πράξη αυτή στα πλαίσια της λογικής συνέπειας και δώσανε ανάλογες εξηγήσεις, ανάλογα με τη στενή τους αντίληψη. Έτσι, υπήρχε, και ίσως υπάρχει, μια αντίθεση, μια άρνηση. Η άρνηση αυτών που με λογικά δεδομένα προσπαθούν να εξηγήσουν τις μεγάλες πράξεις. Ωστόσο, όλα αυτά είναι θέμα πολιτικής (θέμα ανάλογης πολιτικής τοποθέτησης). Αλλά ο Κώστας Γεωργάκης ήτανε ένας ονειροπόλος νέος, όχι αναρχικός. Ένας νέος ιδεολόγος κι ακόμα ένας νέος λογοτέχνης. Στα λίγα χρόνια της ζωής του δεν πρόφθασε να παρουσιάσει, βέβαια, τα λίγα διηγήματά του σε ένα ολοκληρωμένο έργο και έτσι σήμερα τα λιγοστά δημιουργήματά του παραμένουν ανέκδοτα και τα φυλάει σαν κειμήλιο ο πατέρας του με σκοπό κάποτε να τα εκδώσει. Τα φυλάει εκεί, στο σπίτι του, στην οδό Σπ. Σαμάρα 1, που είναι και ένα μικρό μουσείο απ’ τα ενθυμήματα του ήρωα.
Ένα τεκμήριο που έχουμε για τη λογοτεχνική δραστηριότητα του Κώστα είναι το περιοδικό των νέων «Λογοτεχνικοί Ορίζοντες», που εξέδωσε 11 φύλλα κι απ’ όπου (από ότι ξέρουμε) από το ενδέκατο φύλλο που έχουμε, βλέπουμε τη σκέψη του ήρεμη, βλέπουμε τον πνευματικό άνθρωπο με τη σωστή θέση πάνω στα πνευματικά και πολιτιστικά ζητήματα του καιρού του. Το περιοδικό «Λογοτεχνικοί Ορίζοντες» είχε ένα εκλεκτό επιτελείο συνεργατών, το οποίο αποτελούταν από ομάδα νέων λογοτεχνών και στο οποίο υπεύθυνος ήταν ο Κώστας Γεωργάκης. Τα γραφεία του περιοδικού ήτανε δε στο σπίτι του (Σπ. Σαμάρα 1). Δηλαδή, το περιοδικό ήταν μια προσωπική του προσπάθεια, μία προσπάθεια που μας δείχνει πως η κατάρτισή του είχε αναγνωριστεί από τους πνευματικά καλλιεργημένους νέους.
Από τα λίγα αυτά βγαίνει ξεκάθαρα πως ο Κώστας Γεωργάκης ήτανε ένας νέος λογοτέχνης μ’ ελπιδοφόρο ξεπρόβαλμα, ένας πνευματικά νέος άνθρωπος, ένα παιδί με ιδανικά και τη σφραγίδα της δωρεάς για επίδοση στο χώρο της λογοτεχνίας (η πνευματική του κατάρτιση αποδεικνύεται από το ότι μιλούσε 5 γλώσσες!) Όμως, αυτή η κατάρτισή του, αυτή η τοποθέτηση που είχε πάνω στα σύγχρονα προβλήματα, αυτό το άγχος του από την τότε ελληνική πραγματικότητα, κι ακόμα το ζεστό λευκαδίτικο αίμα, που στην ηλικία των 22 χρόνων του έβραζε, αυτή η λευκαδίτικη λεβεντιά, όταν άρχισε κι η ψυχολογική βία, τον οδηγήσανε στην αυτοθυσία, δείχνοντας πως ένας πνευματικός άνθρωπος μπορεί και πρέπει να τα δίνει όλα για όλα, προκειμένου να υπηρετήσει τον άνθρωπο και τα ιδανικά του. Αυτή η ηρωική του πράξη εκτιμήθηκε ανάλογα απ’ τους ελεύθερους ανθρώπους όλου του κόσμου. Κι η Κέρκυρα, η γη που γεννήθηκε το Λευκαδιτόπουλο, ο Κώστας Γεωργάκης, τον τιμάει. Αλλά και ο Δήμος Αθηναίων, αν δεν κάνω λάθος, τιμώντας τον ονόμασε έναν δρόμο με το όνομά του, και, όπως έγραψα και παραπάνω, οι νέοι μέχρι την Κρήτη (ίσως κι από συναίσθημα – ένεκα και του «Γεωργάκης») στα νεανικά έντυπά τους δημοσιεύουν πρωτοσέλιδα τη φωτογραφία του, κλείνοντας το σημείωμα για την θυσία του, έτσι: «Αξέχαστε Κώστα Γεωργάκη θα σε θυμόμαστε πάντοτε».

Προσπάθησα, όσο μπορούσα περιληπτικά, να πληροφορήσω τους Λευκαδίτες για την καταγωγή, τη θυσία και την ανώτερη πνευματική κατάρτιση ενός ηρωικού παιδιού της Λευκάδας, γεννημένου στην Κέρκυρα, που αν κι έγινε σύμβολο λευτεριάς σ’ όλο τον κόσμο, στην Λευκάδα μας είναι άγνωστος σαν ξένος. Πιθανόν η πολιτική τοποθέτησή του να βοήθησε γι’ αυτή τη λησμοσύνη, αφού, όπως βλέπουμε απ’ τα έντυπα που αναφέραμε, δεν ήτανε πολιτικά τοποθετημένος στα έξαλλα άκρα. Για τον ίδιο λόγο νομίζω πως αυτή η τοποθέτησή του τον ανεβάζει ακόμα πιο ψηλά, γιατί δείχνει πως δεν ήτανε η πολιτική ιδεολογία ή το πολιτικό πάθος που τον ώθησε να κάμει το νεανικό κορμί του φλόγα αλλά το ιδανικό της ελευθερίας και η δύναμη διαμαρτυρίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αλήθεια, θα ‘ τανε πολύ τραγική εκείνη η φλόγα που άναψε η λευκαδίτικη σάρκα, το λευκαδίτικο νεανικό αίμα, εκεί στη Γένοβα, στην πλατεία Ματεότι, μπροστά στα ανάκτορα των Δόγηδων, και τραγικά ρομαντική η σκηνοθεσία, ιδανική, και δικαιώνουν την πράξη ενός επτανησιώτη διανοούμενου ιδεολόγου εκείνη την αυγή του Σεπτέμβρη του 1970.
Και δεν ξέρω… Όμως, κάθε φορά π’ ακούω τη μεγάλη καμπάνα τ’ Αϊ-Γιωργιού στο Πινακοχώρι να σημαίνει, ο νους μου πάει σ’ εκείνη τη φλόγα…

….Και ψιθυρίζω: «Ήτανε γνήσιος Λευκαδίτης. Ήτανε Επτανησιώτης. Ήτανε ένας ελεύθερος άνθρωπος»!...»



Categories: ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ
http://eptanisos.blogspot.gr/

Αναρτήθηκε από leukada petrin στις 10:30 μ.μ.

ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΦΑΛΚΩΝΗ

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012






Όταν ο Θόδωρος Αγγελόπουλος- ο ποιητής του κινηματογράφου- αναγορεύθηκε Επίτιμος Δημότης Λευκάδας, με πρωτοβουλία της κινηματογραφικής λέσχης του Μουσικοφιλολογικού Συλλόγου "'Ορφέα".


Γερμανοί στρατιώτες σταματούν ένα λεωφορείο γεμάτο Έλληνες στην ευθεία που χωρίζει τη θάλασσα στα δύο πριν από το Κάστρο της Λευκάδας. Οι στρατιώτες μπαίνουν μέσα στο λεωφορείο και διατάζουν φωνάζοντας τους επιβάτες να κατέβουν. Ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά. Ανάμεσά τους και η Μάνα μου που με κρατά από το χέρι σφιχτά. Τα παιδικά μάτια μου αιχμαλωτίζουν κάθε στιγμή. Μια στιγμή, μια αιωνιότητα. Φυσικά δεν έζησα τον πόλεμο του 1940. Τα παραπάνω αποτελούν μια σκηνή από την θρυλική ταινία «Ο ΘΙΑΣΟΣ» του Θεόδωρου Αγγελόπουλου που γυρίστηκε μεγάλο της μέρος στην Λευκάδα.
Θυμάμαι το εσωτερικό του Κάστρου να έχει μεταβληθεί σε στρατόπεδο των Γερμανών κατακτητών. Θυμάμαι που ο πατέρας μου με πήρε μαζί του και μπήκαμε από ένα μικρό παράθυρο του Κάστρου από την πλευρά της θάλασσας, σε ένα υγρό πέρασμα γεμάτο «σταλακτίτες» για να βγούμε στις πολεμίστρες του Κάστρου και να παρακολουθήσουμε ολόκληρη τη σκηνή της απελευθέρωσης.
Ήταν τόσο ζωντανές ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ των ανθρώπων από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Εμφύλιο, τις εξορίες και τους αγώνες για ελευθερία και δημοκρατία, τόσο μεγάλες οι πληγές και από την Δικτατορία που η σκηνή της απελευθέρωσης στο «ΘΙΑΣΟ» είχε την λυτρωτική δύναμη μιας αληθινής απελευθέρωσης.
Στην εποχή εκείνη των μεγάλων προσδοκιών, του μεγάλου φόβου, υπήρχαν πάρα πολλά ζητούμενα. Το μεγάλο ποσοστό της Αριστεράς στη Λευκάδα βοήθησε στην κινητοποίηση μεγάλου πλήθους που συμμετείχε στα γυρίσματα της ταινίας.
Ακόμη και αναβάτες με τ’άλογά τους κατέβηκαν από τους Τσουκαλάδες για να συμμετάσχουν ως αντάρτες απελευθερωτές καλπάζοντας στην αμμουδιά που ξεκινά από το νησάκι του Αη Νικόλα και εισβάλλοντας στο Κάστρο (σκηνή που φέρνει στη μνήμη και τον Άγγελο Σικελιανό που κάλπαζε με το άλογο μαζί με την Εύα στην ίδια αμμουδιά πριν από πολλά χρόνια και που αγωνίστηκε και αυτός με κάθε τρόπο για την απελευθέρωση της Ελλάδας).
Όλη σχεδόν η Λευκάδα παθιάστηκε με τα γυρίσματα της ταινίας. Ιδιαίτερα όμως ο σπουδαίος φίλος του Θ. Αγγελόπουλου και αυτός από τους Τσουκαλάδες Σπύρος Σταματέλος, ο γνωστός «ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΟΣ». Βοήθησε σε όλες τις σκηνές του «ΘΙΑΣΟΥ» αλλά και του «ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ», στις σκηνές της φυλακής που γυρίστηκαν στις φυλακές της Λευκάδας όπου είχε φυλακιστεί και ο ίδιος για τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Ο Σπύρος Σταματέλος ως επιστήθιος φίλος του σκηνοθέτη ενέπνευσε και τον κεντρικό ρόλο της ταινίας του «Ο ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΟΣ» με τον Μ.Μαστρογιάννι, κατακτώντας την αθανασία.
Ο «Θίασος» είχε παγκόσμια αναγνώριση και συγκαταλέγεται ανάμεσα στις 44 κορυφαίες ταινίες του παγκόσμιου σινεμά. Κάθε χρόνο ψηφίζεται στις πρώτες θέσεις της ιστορίας του σινεμά από τους κορυφαίους κριτικούς του κόσμου.
Κατέκτησε τις κορυφαίες διακρίσεις : 1975. Βραβείο Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (Fipresci) στο Φεστιβάλ των Καννών. Βραβείο καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, Α΄ ανδρικού ρόλου (Βαγγέλης Καζάν), Α΄ γυναικείου ρόλου (Εύα Κοταμανίδου), Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ) στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. «Ειδικό βραβείο» στο Φεστιβάλ της Ταορμίνα. Βραβείο Interfilm στο Φόρουμ του Βερολίνου. Βραβείο ege d’Or (καλύτερη ταινία της χρονιάς), Βρυξέλλες. 1976. Βραβείο Figueira das Foss, Πορτογαλία. 1979. Βραβείο B.F.I. καλύτερης ταινίας της χρονιάς, Λονδίνο. Μέγα Βραβείο των Τεχνών, Ιαπωνία. Βραβείο καλύτερης ταινίας της χρονιάς, Ιαπωνία. «Καλύτερη ταινία της δεκαετίας 1971-1980», από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Ιταλίας. «44η καλύτερη ταινία στην Ιστορία του Παγκόσμιου Κινηματογράφου», από τη Διεθνή Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου.
Χαρακτηριστικό συμβάν που δείχνει την αποδοχή της ταινίας είναι το παρακάτω : Ο κορυφαίος Γερμανός σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτζοκ όταν βγήκε από την προβολή της ταινίας «Ο ΘΙΑΣΟΣ» γονάτισε υποκλινόμενος μπροστά στον σκηνοθέτη Θ. Αγγελόπουλο. Οι μεγαλύτεροι σκηνοθέτες και κριτικοί του κόσμου μιλούσαν πλέον για έναν Έλληνα σκηνοθέτη και το έργο του !
Ο «Θίασος» συνδέεται άρρηκτα με την Λευκάδα γιατί σ’αυτήν έγινε ένα πολύ μεγάλο μέρος των γυρισμάτων της ταινίας – με τη συμμετοχή του λαού της Λευκάδας. Τα γυρίσματα έγιναν στο Κάστρο της Αγίας Μαύρας, στο δρόμο προς το Κάστρο, στο δρόμο προς τον Πόντε, στην αμμουδιά απέναντι από το νησάκι του Άγγελου Σικελιανού, στο Τολ μπροστά από τον τότε κινηματογράφο «Φοίνικα». Εκεί εκτυλισσόταν ο Μύθος των Ατρειδών μεταφερμένος στη Νεώτερη Μεταπολεμική Ελλάδα, στη ζωή ενός Θιάσου.
Ακολουθεί ο χειμαρρώδης λόγος του Θόδωρου Αγγελόπουλου.
«….Πήγαμε με την Αλίκη Γεωργούλη και τους είπαμε τι ήταν η ταινία και γιατί έπρεπε να έρθουν και ήρθαν. Ήταν καθολική η συμμετοχή. Γέμισε ο δρόμος μέχρι κάτω. Όλη η Λευκάδα τραγουδούσαν το «λαέ βασανισμένε» αλλά επειδή δεν μπορούσαν να το πουν έλεγαν τον εθνικό ύμνο. Απίστευτες στιγμές και μέσα στο κάστρο και στις φυλακές. Δουλεύαμε σε ένα κτίριο και ενώ κάποιοι γράφανε συνθήματα στους τοίχους έξω φυλάγανε τσίλιες για την αστυνομία. Κάναμε μια προβολή της κόπιας εργασίας, αυτό που γυρνούσαμε δηλαδή, στον κινηματογράφο και φοβήθηκε ο προβολατζής. Έπαθε πανικό. Ή στην φυλακή που μπήκαμε παράνομα. Πραγματικά όλη η Ελλάδα έχει αλλάξει ! Οι εικόνες της Ελλάδας είναι διαφορετικές….
…Είχα πρωτοέρθει σε μια προβολή της «Αναπαράστασης» στην κινηματογραφική λέσχη, πριν το ΄73 και, ήταν πάλι δικτατορία και θυμάμαι τις προβολές. Θυμάμαι επίσης μια προβολή στην Πάτρα, που την είχαν οργανώσει φοιτητές. Η αίθουσα γέμισε. Ο καθένας μου συστηνόταν με την φυλακή του. Γιώργος 3 μήνες φυλακή κ.λ.π. Στο βάθος ήταν η αστυνομία. Όταν τελείωσε η ταινία χειροκρότημα, λουλούδια κ.λ.π. κ.λ.π. Σηκώνεται ένα κορίτσι και ρωτάει : Κύριε Αγγελόπουλε σε εκείνη την σκηνή θέλατε να πείτε αυτό που καταλάβαμε; Απαντάω μάλιστα. Χειροκρότημα. Οπότε η αστυνομία δεν είχε αντικείμενο. Ήταν ένας έμμεσος λόγος. Με αυτό τον τρόπο γύρισα τις «Μέρες του 36» όπου τίποτε δεν λέγεται, όλα είναι έμμεσα. πάλι με θέμα την Δικτατορία του Μεταξά. Με είχε διδάξει η «Αναπαράσταση». Είναι μνήμες, ….μνήμες σε κάθε χώρο. Τότε γνώρισα και τον Σπύρο, στο θίασο, που με ακολούθησε μετά. Τον ξαναχρησιμοποίησα τότε αλλά πέρα από αυτό έγινε φίλος μου και μου είπε τον τρόπο να κάνω μια ταινία με τον «Μελισσοκόμο». Η ταινία είναι εμπνευσμένη από αυτό το Λευκαδίτη. Είχαμε επαφή μέχρι το θάνατό του…Παλιές αμαρτίες γλυκαίνονται με το χρόνο !
…Λευκάδα…Αυτό που βλέπει κανείς, τις αλλαγές, αλλά και αυτό που θυμάται… …Τώρα πόσο να μιλήσει κανείς για την σημερινή πραγματικότητα. Δεν μπορώ να μιλήσω. Στον χώρο όμως βλέπω μια μεγάλη τουριστική ανάπτυξη αν δεν κάνω λάθος, εύχομαι αυτό να είναι για καλό.
…Πόσο ισχυρή μπορεί να είναι μια κινηματογραφική λέσχη ! Εδώ παρουσιάστηκε πριν 40 χρόνια η «Αναπαράσταση» η πρώτη μου ταινία και είμαι πάλι εδώ. Είναι σημαντικό να επιβιώνουν οι λέσχες και οι κινηματογράφοι.
Σε άλλες περιοχές δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα. Ψάχνω για την νέα μου ταινία έναν παλιό κινηματογράφο στον Πειραιά, που να έχει διατηρηθεί λίγο παλιός και δεν βρίσκω. Ή έχουν κλείσει ή έχουν γίνει σούπερ μάρκετ ή έχουν αλλάξει. Με αναλογίες θα λέγαμε ότι το 60% των κινηματογράφων έχουν κλείσει ενώ έχουν πολλαπλασιαστεί τα μουλτιπλεξ. Αριθμητικά μπορεί να είναι ίδιες είναι όμως μούλτιπλεξ όχι σινεμά.
…Η καινούρια μου ταινία δεν θα είναι ασπρόμαυρη. Θα κάνω μια μαυρόασπρη μετά. Θέλω όμως πρώτα να τελειώσω το τρίτο μέρος της τριλογίας.
…Πήγα χθες στη Θεσσαλονίκη, σε ένα αφιέρωμα στον Κισλόφσκι, αυτόν τον πολύ σημαντικό Πολωνό σκηνοθέτη και πολύ καλό φίλο…
Και είδα την πρώτη του ταινία, ένα εξαιρετικό μαυρόασπρο φιλμ. Είχε σημάδια από τον χρόνο αλλά και μια μαγεία. Όλοι οι φωτογράφοι προτιμούν το μαυρόασπρο, δεν ξέρω γιατί. ίσως βγάζει κάτι διαφορετικό, ξεφεύγει από αυτό το ρεαλιστικό στοιχείο που έχει το χρώμα, η έγχρωμη πραγματικότητα. Γίνεται δηλαδή μια μετάβαση αλλού, παίρνει ένα στοιχείο πιο ποιητικό.
Εκείνη τη στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο και απαντά : Γεια σου Μισέλ…

-Γ.Φ. : Πάντως δεν είναι τυχαίο το τηλεφώνημα του Μισέλ Δημόπουλου αυτή τη στιγμή, γιατί είναι αυτός που έκανε το ντοκυμανταίρ για το «ΘΙΑΣΟ».
-Θ.Α. : Βέβαια είχε έρθει κι εδώ. Μετά κάναμε το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το Μισέλ. εγώ πρόεδρος του Φεστιβάλ κι αυτός διευθυντής. Ήταν κατά γενική ομολογία, η καλύτερη περίοδος του φεστιβάλ. Την τελευταία χρονιά που είμαστε στη Θεσσαλονίκη άλλαξε η κυβέρνηση και έγινε Υφυπουργός Πολιτισμού ο κ. Τατούλης, ακούγονταν διάφορα, ότι θα αλλάξει κι εμάς και μάλιστα κάπου είχε κι ο ίδιος αφήσει να εννοηθεί, όχι εμένα αλλά τον Δημόπουλο. Οπότε σε μία συνέντευξη τύπου του κάνω μια επίθεση μπροστά στους δημοσιογράφους, τα έχασε ! Τον ρωτώ τι πράγματα ήταν αυτά που έκανε. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να θυμώσει και να καταργήσει και εμένα και τον Δημόπουλο.
Βέβαια όταν αυτό μαθεύτηκε στο εξωτερικό έγινε χαμός. Μαζεύτηκαν τόσες υπογραφές στο internet όχι μόνο από τον κόσμο του κινηματογράφου αλλά και από τους πιο μεγάλους κινηματογραφιστές του κόσμου, εναντίον αυτής της ιστορίας, δεν μπορείτε να φανταστείτε. Σας αναφέρω χαρακτηριστικά ένα περιστατικό που συνέβη στο Τορόντο όπου καθόμουν σε ένα καφέ με τον διανομέα των ταινιών και περνούσαν από μπροστά δημοσιογράφοι από όλα τα μέρη του κόσμου και εξέφραζαν τηνν συμπαράστασή τους. Είχε επηρεάσει πάρα πολύ. Είναι πάντως γεγονός πως το φεστιβάλ είχε αποκτήσει ένα κύρος, είχε ανέβει πάρα πολύ.
…..Τώρα είναι μια δύσκολη περίοδος η οικονομική κρίση θα επηρεάσει τα πάντα. Δεν υπάρχουν λεφτά, θα υπάρξει ένα ψαλίδισμα των προϋπολογισμών, του φεστιβάλ και όλων των εκδηλώσεων. Αυτό πάντως που είναι πολύ άσχημο είναι ότι κάθε φορά που υπάρχει ένα πρόβλημα την πληρώνει ο πολιτισμός. Επειδή δεν μπορεί να κάνει απεργία ! Εμείς δεν κάνουμε απεργία. Δεν έχει κανένα νόημα να γίνει απεργία. Ούτε πολιτικό κόστος έχει, ούτε οικονομικό. Είναι στον αέρα και δεν έχει δυνατότητα πίεσης. Όμως κάποια στιγμή ανεξαρτήτως κυβέρνησης πρέπει να καταλάβουν ότι δεν μπορεί να πλήττουμε κάθε φορά τον πολιτισμό. Δεν μπορεί να σταματήσει ο κινηματογράφος και το θέατρο που το κόστος τους είναι ασήμαντο μπροστά στην συνολική ιστορία. Μπορούν να εκλογικευτούν ορισμένα έξοδα αλλά όχι να σταματήσουν. Αυτή είναι η δική μου άποψη και όχι μόνο δική μου.
Ένα τοπίο στην ομίχλη σε έναν κόσμο που δεν ξέρει που πάει !
….Επίκαιρη φράση. Το πρόβλημα είναι παγκόσμιο, ζούμε σε έναν κόσμο που έχει χάσει τον προσανατολισμό του. Δεν ξέρουμε που πάμε. Κατ’αρχήν υπάρχει πρόβλημα, οι οικονομολόγοι δεν ξέρουν προς τα πού να πάνε, έχει επανέλθει ο Μαρξ. Υπάρχει μια συζήτηση πάνω στον τρόπο που προσέγγιζε τον φιλελευθερισμό και τον καπιταλισμό. Ο καπιταλισμός πια δεν είναι μια λέξη που χρησιμοποιεί η αριστερά αλλά πλέον και η δεξιά. Πράγματα παράξενα που τα ανακαλύπτουμε τώρα, λόγω της κρίσης. Ανακαλύπτουμε ότι πρέπει να χρησιμοποιήσουμε έναν άλλο τρόπο προσέγγισης και της οικονομίας αλλά και της κοινωνίας. Πρέπει να βρούμε έναν άλλο τρόπο προσέγγισης των πραγμάτων !
….Νομίζω ότι θα βγούμε από την κρίση, με κόστος όμως. Πάντα πληρώνουν οι μη προνομιούχοι, είναι γεγονός αλλά ας θεωρήσουμε ότι αυτή τη φορά θα υπάρξει μια αναλογία κόστους. Θα πληρώσουν όλοι αν πρόκειται να βγούμε από την κρίση.
…..Καταρχήν αυτό που αγαπάει κανείς είναι το πρώτο του βλέμμα, κυρίως αυτό. Η «αναπαράσταση» είναι η αγαπημένη μου ταινία. Όταν βάζει κανείς το μάτι του για πρώτη φορά στον φακό και κοιτάζει, είναι μια δεύτερη ανακάλυψη του κόσμου εκτός από αυτή που έχει κάνει σαν άτομο. Μέσα από το φακό ανακαλύπτει ξανά τον κόσμο με έναν άλλο τρόπο. Νομίζω ότι αν αυτό που κάνεις σχετίζεται με πράγματα και ερωτήματα σημαντικά μαθαίνει. Και γίνεται για δεύτερη φορά το Πανεπιστήμιό του και κάθε φορά μαθαίνει. Έπειτα είναι το ταξίδι… το ταξίδι είναι μεγάλη ιστορία. Ανακαλύπτει χώρες, πράγματα, ανθρώπους, ιδέες, εικόνες, στιγμές μέθης. Έχω ταξιδέψει παντού μέσα από τις ταινίες μου. Το τελευταίο ταξίδι για τη «Σκόνη του χρόνου» έγινε στην Ρωσία και αλλού και ήταν ιδιαίτερα συγκινητικό όταν σε μια μικρή πόλη στο βόρειο Καζακστάν ανακάλυψα 5.000 Έλληνες που δεν μιλάνε ελληνικά λέγονται όμως Νίκος, Μαρία κ.α. Είχα 2.500 κομπάρσους και είχαν έρθει και οι Έλληνες. Και κοιτάζω….ήταν οι πιο υπομονετικοί, αυτοί που αισθάνονταν ότι έκαναν ένα χρέος. Τους κοίταζα ανάμεσα στους κομπάρσους και τους ξεχώριζα, είχαν μια γλυκύτητα στο πρόσωπο. Αυτοί ήταν οι Έλληνες. Και οι άλλοι πολλές φυλές, Ασιάτες, Γερμανοί του Βόλγα, διάφοροι…Αναγνώριζα από το πρόσωπο και τα μάτια τους Έλληνες. 35 υπό το μηδέν και να περιμένουν όλη μέρα. Πολύ δυνατές στιγμές. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο χαιρόταν. Ακόμα τηλεφωνιόμαστε…
«Η σκόνη του χρόνου» το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας με σημάδεψε. Όταν γυρίζαμε την αιωνιότητα τα είχα πάρει όλα. Όλη την σειρά των βραβείων. Τότε ήταν που αρχίσαμε να μιλάμε για το τέλος του αιώνα του 20ου αιώνα. Και ήταν ο ΑΙΩΝΑΣ ! Γιατί είμαι γεννημένος και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου είναι εκεί, η οικογένειά μου, τα παιδιά μου, οι έρωτές μου όλα, είναι εκεί. Και τι δεν μπορώ να πω γι’αυτόν τον αιώνα των μεγάλων ονείρων και απογοητεύσεων. των πολέμων και των επαναστάσεων. της ελπίδας για ένα καινούργιο κόσμο και όχι μόνο της γενιάς μου. ίσως της τελευταίας γενιάς που πίστευε ότι μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο, και δεν έγινε, ο κόσμος δεν άλλαξε. Αυτή η πικρία, αυτή η διάψευση, αυτή η πικρή γεύση, ήταν η σκόνη του χρόνου. Το τέλος μιας ουτοπίας.

-Γ.Φ.: Αυτόπτης μάρτυρας της ιστορίας;
-Θ.Α.: Δεν είμαι ιστορικός, είναι η δική μου ματιά. Αυτό που μπορώ να πω μπορεί να διαφέρει για τους άλλους. Σκεφτείτε με πόσους τρόπους έχει δοθεί ένας αρχαίος μύθος. Η ιστορία είναι μια…Ένας ιστορικός προσπαθεί να διαβάσει αντικειμενικά την ιστορία, επιστημονικά.
Ένας που δεν είναι ιστορικός δεν μπορεί να το διαβάσει. Έζησα σε μια γενιά μοιρασμένη ανάμεσα σε αριστερούς και βενιζελικούς. Αυτός ο διχασμός ήταν διχασμός, η σύγκρουση ήταν σύγκρουση και ήταν μες την οικογένειά μου και αυτό που συνέβη στην δική μου οικογένεια συνέβη και σε άλλους. Αυτό το πράγμα έχει να κάνει με το πόσο η ιστορία επεμβαίνει πάνω στη ζωή μας και πως την εισπράττουμε. Γιατί μέσα στην ίδια οικογένεια, ο ένας πάει από δω και ο άλλος από’κει. Δεν μπορεί κανείς να δώσει λύσεις. Δεν είμαι αυτός που θα έδινα λύσεις. Ούτε η τέχνη δίνει λύσεις. Αναζητά τα ερεθίσματα. Ή γίνεται ένα ρέκβιεμ πάνω σε ένα πένθος ή κάτι δοξαστικό σε μια ιστορία ελπίδας. Και λύσεις να επιχειρήσει να δώσει θα είναι μια προσωπική ιστορία. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Σκεφθείτε πως γράφεται το βιβλίο της ιστορίας σε διαφορετικά κράτη. Πως βλέπει το θέμα με την Τουρκία η Ελλάδα και πως η Τουρκία.

-Γ.Φ.:«Όλα τα πάθη είναι διαχρονικά μέσα σε αυτό το ταξίδι…».
-Θ.Α.: «Σαν να είχαν ποτέ τελειωμό τα πάθη και οι καημοί του κόσμου» λέει ο Παπαδιαμάντης.
….Υπάρχει ένα χάσμα ανάμεσα στην δικιά μου και την επόμενη γενιά καθώς και τη σημερινή γενιά, αν δείτε τα θέματα των σημερινών κινηματογραφιστών, από αυτά που είναι της γενιάς μου. Για τον κόσμο ολόκληρο μιλώ. Εμείς κάναμε πολιτικό κινηματογράφο, άσχετα αν μετά αλλάξαμε γιατί ζήσαμε την ίδια εποχή, είχαμε τα ίδια ερεθίσματα. Πιστέψαμε ότι μπορούσε να αλλάξει ο κόσμος. Ο κινηματογράφος ήταν αποδέκτης αυτής της ελπίδας. Δεν έγινε αυτό και όλοι πια κάνουν άλλα πράγματα, άλλοι πάλι έχουν σωπάσει. Από την προηγούμενη γενιά, του Φελίνι, τη γενιά που ήταν ήδη ενήλικες στον πόλεμο, κανείς δεν ήταν αριστερός. Η δικιά μου γενιά όλη αριστερή. Σημαδιακά στοιχεία. Η επόμενη γενιά υφίσταται τις συνέπειες αυτής της ιστορίας. Δεν έχει όραμα. Αγγίζει πράγματα του σήμερα που όμως δεν μπορεί να το συνδέσει με το χθες. Βλέπει μόνο το σήμερα. Ίσως και να έχει δίκιο. Υπάρχει μια καινούργια γενιά Ελλήνων κινηματογραφιστών που πάει να βγει και έχει ενδιαφέρον, τελείως διαφορετική από την δικιά μου τη γενιά, όχι καλύτερη ή χειρότερη, απλά διαφορετική.

-Γ.Φ. : Η Αθήνα δεν έχει αντίστοιχο φεστιβάλ με της Θεσσαλονίκης.
-Θ.Α. : ….Είναι καλό να υπάρχει αποκέντρωση. Δεν υπάρχει φεστιβάλ Παρισιού αλλά Καννών, Βενετίας. Το Βερολίνο είναι το Βερολίνο.
Οι εντυπώσεις μου από το Βερολίνο στην τελευταία προβολή της ταινίας μου…. ολόκληρη ιστορία. Στο φεστιβάλ του Βερολίνου παρουσίασα δύο ταινίες παλιότερα. Είχα σχέση μέσω του φόρουμ του πρωτοποριακού κομματιού του. Η πρώτη ταινία μου που παρουσιάστηκε εκεί ήταν η «Αναπαράσταση». Την είχα βγάλει παράνομα μέσα σε βαλίτσα. Παίχτηκε στο Βερολίνο και πήρε βραβεία !

-Γ.Φ. : Πως έγινε το γύρισμα του «Θιάσου»;
-Θ.Α.: Το γύρισμα του «Θίασου» έγινε σε συνθήκες παρανομίας, απόλυτης παρανομίας. Το ότι καταφέραμε να την γυρίσουμε είναι ένα θαύμα. Γυρίστηκε βέβαια η μισή στην δικτατορία. Ο παραγωγός ήθελε να την σταματήσει. Απογοητεύτηκε κάποια στιγμή. Τελικά ξαναμπήκε στο παιχνίδι και η ταινία τελείωσε και έγινε αυτό που έγινε. Βέβαια έγινε χαμός πριν πάει έξω. Έκανα μια προβολή στην Αθήνα για τους κριτικούς κινηματογράφου ήταν και ο Βασίλης ο Ραφαηλίδης. Φύγαν όλοι με σκυμμένο κεφάλι. Δεν τους άρεσε. Στις Κάννες βέβαια έγινε ο χαμός – θρίαμβος. Μετά μου λέει ο Βασίλης : «Ρε συ Θόδωρε τόσο λάθος έχουμε κάνει;»
Συμβαίνει συχνά βέβαια με τους Έλληνες κριτικούς. Ήταν μια γενιά στην οποία ανήκα κι εγώ και οι παλαιότεροι, Τόνια Μαρκετάκη, Ραφαηλίδης, Σκαλιόρας, Παπαγιαννόπουλος, Πλωρίτης…όταν έγραφα κριτική κινηματογράφου. Σήμερα τα πράγματα είναι….
Το ίδιο έγινε και με «Το βλέμμα του Οδυσσέα» που πήρε το μεγάλο βραβείο στις Κάννες και που έχει υμνηθεί απ’όλο τον κόσμο. Εδώ πάλι δεν πήρε και τις καλύτερες κριτικές.
….Για «Τον Θίασο» ο Δανίκας, τότε κριτικός του Ριζοσπάστη, τον είχε βγάλει του πεταματού. Πάρα πολλοί από τις ημερήσιες εφημερίδες με έβρισαν.
Δεν με άφηναν να βγάλω την ταινία και την έβγαλα παράνομα στο εξωτερικό μετά την δικτατορία, μέσα σε βαλίτσες. Εγώ με την Κοταμανίδου και έναν άλλο συνεργάτη, ανεβήκαμε στο Σανζ Ελιζέ με βαλίτσες για να κάνουμε προβολή στην επιτροπή των Καννών! Όταν πήγα μετά να πάρω την επιχορήγηση που δίνονταν σε όσες ταινίες πήγαιναν επίσημα στο Φεστιβάλ των Καννών, μου λέει ο τότε υπουργός (Έβερτ) : «Είναι δυνατόν κύριε Αγγελόπουλε να σας δώσουμε επιχορήγηση για μια ταινία που είναι εναντίον μας;».

-Γ.Φ.: Τι σας έκανε να έχετε αυτή τη βεβαιότητα για την αξία των ταινιών σας ενάντια σε όλα;
-Θ.Α.: Δεν μιλάω για βεβαιότητα. Αυτό πάντως με εξέφραζε, αυτό ήθελα να κάνω. Το τι απήχηση θα είχε δεν το ήξερα. Όμως αυτό με εξέφραζε. Δεν ξέρεις τι θα συμβεί. Όμως αυτό έχει σχέση με αυτό που λένε στην οικογένεια μου. Εκφράζουν το παράπονο ότι προσπερνάω σαν από πάνω τα πράγματα της οικογένειας. Μου μιλάνε και δεν ακούω. Εγώ μπορώ να ξυπνήσω την νύχτα και να φτιάχνω διαλόγους. Η ζωή μου ταυτίζεται με το έργο που φτιάχνω, είναι σαν αυτό να είναι η ζωή μου!
…Τι να πάω να ανταγωνιστώ, έλεγε κάποιος σε μια επιτροπή, δεν μπορεί να δώσουμε στον Αγγελόπουλο ένα δεύτερο βραβείο. Πρέπει να του δώσουμε ένα πρώτο.
Πρέπει όμως να στηρίζουμε τους νέους. Ο κινηματογράφος πρέπει να ανανεώνεται. Πρέπει να στηριχθεί η νέα γενιά. Ορισμένα από τα νέα παιδιά που έχουν αρχίσει να βγαίνουν και προς τα έξω, για πρώτη φορά μετά από μένα είναι ενδιαφέροντα. Κανείς από τη δική μου γενιά δεν έκανε πορεία προς τα έξω.
Η ταινία του Λάνθιμου μου άρεσε, η «Στρέλλα» μου άρεσε. Είδα του Θάνου του Αναστόπουλου την «Διόρθωση» και μου άρεσε, της Μαντά μου άρεσε, αν και αυτή επειδή είναι συνεργάτης μου υπεισέρχεται και ένα συναισθηματικό στοιχείο. Της Στέλλας Θεοδωράκη ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. Αυτές είδα, ίσως δω και τις άλλες.

-Γ.Φ.: Τι σας συνέδεε με το Λευκαδίτη ‘Μελισσοκόμο’;
-Θ.Α.: Ο ΦΙΛΟΣ! Ένας άνθρωπος σαν τον Σπύρο, απλός, γήινος, με μένα που είχα άλλου είδους εμπειρίες. Η φιλία είναι σαν τον έρωτα δεν ξέρεις γιατί… Ξαφνικά βρίσκεται μια επικοινωνία. Είναι μια ιστορία πνευματικής χημείας!

-Γ.Φ. : Επίτιμος δημότης της Λευκάδας και σε πολλές άλλες πόλεις, επίτιμος διδάκτορας σε αρκετά πανεπιστήμια, εντός και εκτός Ελλάδας. Έχετε εγγραφεί στη συλλογική μνήμη!
-Θ.Α.: Εγώ δεν οδηγώ, παίρνω ταξί και συνήθως λεωφορείο ή τρόλλευ. Θα σας πώ μια ιστορία. Μόλις είχε παιχθεί ‘‘Η Σκόνη του Χρόνου’’ και όπως κρατιόμουν στο λεωφορείο από την χειρολαβή, ακούω μια φωνή από κάτω; ‘‘Εσείς είστε κ. Αγγελόπουλε;’’
‘‘Εγώ είμαι’’.
‘‘Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω γι’ αυτά που μας δίνετε και αυτό που είδαμε χθές το βράδυ’’.
Ακολουθεί μια άλλη ερώτηση και αρχίζει μια συζήτηση μέσα στο λεωφορείο για την ‘‘Σκόνη του Χρόνου’’. Ήταν σαν master class σε ένα λεωφορείο, δεν μου έχει ξανασυμβεί.
Μια κοπέλα λέει: ‘‘Είστε ο κ. Αγγελόπουλος; Εμείς μεγαλώσαμε με τις ταινίες σας’’. Αυτό είναι πια καθημερινό. Πάρα πολλοί άνθρωποι, οι περισσότερες είναι γυναίκες και αυτό μου αρέσει ιδιαίτερα. Υπάρχει μια δικαίωση για αυτό που κάνω 40 τόσα χρόνια…


…Οι τρείς πρώτες ταινίες μου κυκλοφόρησαν σε DVD από την εφημερίδα «Τα Νέα». Στο περίπτερο βλέπω μια ουρά και λέω τι συμβαίνει σήμερα;
Όλοι αυτοί περίμεναν για τον ‘‘Θίασο’’! Πούλησαν 132.000 φύλλα, ασύλληπτος αριθμός και το ξαναέβγαλαν και πούλησαν πάλι.

-Γ.Φ.: Και εδώ το ίδιο έγινε. Όλοι ήθελαν να αποκτήσουν το DVD του ‘‘Θίασου’’ και το κράτησαν όλοι ως κόρην οφθαλμού. Δεν το βρίσκεις ούτε στο Μοναστηράκι.
-Θ.Α.: Είναι καλό διότι μπαίνουν κάποιες σπουδαίες ταινίες στα σπίτια που αλλιώς δεν θα έμπαιναν.


Επίσκεψη στο Κάστρο


Στη συνέχεια επισκεφθήκαμε το κάστρο της Λευκάδας όπου ο Αγγελόπουλος με νεανική ορμή εισήλθε περνώντας τις πύλες του σε μια ολάνθιστη καταπράσινη «αρένα», κάτω από έναν ήλιο εκτυφλωτικό, αναζητώντας αμέσως τα ίχνη του χρόνου και της θύμησης. Αναζητούσε τις θέσεις της κάμερας και εκτινάσσονταν στις επάλξεις κοιτώντας τον ορίζοντα απ’ όπου έρχονταν τ’ άλογα με τους απελευθερωτές. Σε κάποια πολεμίστρα ήταν χαραγμένο ένα όνομα και το έτος 1944. «Πρέπει να χαράχθηκε τη μέρα της απελευθέρωσης» είπε. Αφού περιεργάστηκε τα κανόνια του Κάστρου συνομίλησε με το παρελθόν και το μέλλον και συζήτησε για τη σημερινή Λευκάδα. Βγαίνοντας βρήκε απαράλλαχτο το μικρό καφενείο και το παλιό Πέραμα. Περπατώντας το δρόμο ανάμεσα στη θάλασσα και το ιβάρι αντικρίζοντας τη Λευκάδα η συζήτηση έφτασε και στους ποιητές. Εξάλλου ο Θ. Αγγελόπουλος με το έργο του έχει αποδείξει ότι είναι παγκόσμιος ποιητής του Κινηματογράφου.
Είπε : «Ενδιαφέρομαι για τον Άγγελο Σικελιανό, με ενδιαφέρει η ζωή του, η ποιήση του, μα πιο πολύ η «τρέλα» του- η δημιουργική του τρέλα. Έχω ακούσει πολλές ιστορίες για αυτόν όπως π.χ. όταν κυκλοφορούσε με τη μπέρτα του ανάμεσα στον κόσμο προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις, απαντώντας με αφοπλιστική ευφυΐα και υπερασπιζόμενος τις επιλογές του». Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τον Σικελιανό και του ανέφερα τις λεπτομέρειες της συνάντησής του με τον Κωνσταντίνο Καβάφη. Επίσης του ανέφερα τους λόγους που κράτησαν μακριά στην Αμερική την Εύα Σικελιανού και τη μαρτυρία του Τζόν Άντον – για τη στιγμή που έμαθε το θάνατο του Σικελιανού και επέλεξε να επιστρέψει αμέσως μετά στην Ελλάδα και να πεθάνει!


Ο Θ. Αγγελόπουλος εντυπωσιάστηκε και συγκινήθηκε ιδιαίτερα από την συγκλονιστική αυτή ιστορία του ποιητή Άγγελου και της Εύας Σικελιανού.
Για τον Κ. Καβάφη επεσήμανε ότι θεωρείται πλέον ο σημαντικότερος ποιητής του αιώνα σε όλο τον κόσμο και ιδιαιτέρως στην Αμερική όπου όπως είπε χαρακτηριστικά: είχε καταλάβει μανία τους Αμερικανούς με τον Καβάφη.

Ο Σεφέρης είναι σταθερός στο ύψος που πάντα ήταν και ο Ρίτσος κερδίζει με το πέρασμα του χρόνου και η προσοχή στρέφεται στην ουσιαστική πλευρά της ποιήσής του.


Μιλώντας στη συνέχεια για τους ποιητές του Κινηματογράφου μου περιέγραψε τη μυθική συνάντηση με τον κορυφαίο Ιάπωνα σκηνοθέτη Ακίρα Κουροσάβα ο οποίος υποδέχθηκε τον Θ. Αγγελόπουλο, τη γυναίκα του και την κόρη του στην Ιαπωνία κλείνοντας για λογαριασμό τους ένα ολόκληρο εστιατόριο και δωρίζοντάς τους κοσμήματα με πολύτιμες πέρλες.
Είπε για αυτόν «ήταν ένας πραγματικός άρχοντας – Σαμουράι».
Ο Ακίρα Κουροσάβα έγραψε ένα τιμητικό άρθρο που αναφερόταν στον Αγγελόπουλο και ειδικότερα στην ταινία του «Μεγαλέξανδρου» στην πρώτη σελίδα σε μια από τις σπουδαιότερες εφημερίδες της Ιαπωνίας.
Ο επίσης σπουδαίος Ιαπωνέζος σκηνοθέτης Ν. Όσιμα, ο οποίος υπερήφανα φορούσε γιαπωνέζικο κιμονό υποδεχόμενος τον Θ. Αγγελόπουλο, θα ήταν το θέμα της τρίλεπτης ταινίας του Θ. Αγγελόπουλου η οποία του ανατέθηκε μαζί με τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες απ΄όλο τον κόσμο για τον επετειακό εορτασμό του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών, όμως παρόλο που ο σκηνοθέτης ταξίδεψε στην Ιαπωνία για αυτό το σκοπό, λόγοι υγείας του Όσιμα δεν το επέτρεψαν. Τελικά έκανε μια ταινία για την Ζαν Μορό που συναντιόταν με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάννι μέσα από μια σκηνή του «Μελισσοκόμου».


Στην Πόλη…


Καθώς περπατούσε στους δρόμους της πόλης όλοι τον αναγνώριζαν και σταματούσαν για να του δώσουν το χέρι με εκτίμηση και να του θυμίσουν ότι συμμετείχαν σε κάποιο γύρισμα ή ότι θυμούνται για πάντα κάποια από τις ταινίες του, μιλώντας του με θέρμη. Ένας μάλιστα χαιρετώντας τον του είπε «Αγγελόπουλος ο θρύλος»…
Επίσης η Λευκάδα έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο στη σύνδεση μεταξύ του Θ. Αγγελόπουλου και της γυναίκας του Φοίβης αφού η γνωριμία τους εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του «Μεγαλέξανδρου» που ως γνωστόν σκηνές από τη φυλακή γυρίστηκαν στις παλιές φυλακές της Λευκάδας και καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη της σχέσης τους έπαιξε το ταξίδι με λεωφορείο από την Λευκάδα στην Αθήνα.
Στη συζήτηση με την κα Τούλα Σκληρού μαθαίνοντας την ιστορία της οικογένειας με τον Κινηματογράφο, εντυπωσιασμένος αναφώνησε «είστε λοιπόν μια κινηματογραφική οικογένεια».
Φόρο τιμής στο «Μελισσοκόμο».
Επίσης το ζεύγος επικοινώνησε ιδιαίτερα συγκινημένο με την γυναίκα του Σπύρου και τα παιδιά του και η κα Αγγελοπούλου επισκέφθηκε τον Σπύρο στο Κοιμητήριο των Τσουκαλάδων αποτίνοντας φόρο τιμής σε έναν αξέχαστο φίλο.


Για την επόμενη ταινία του είπε: «δεν θα έχει τον τίτλο ‘ΑΥΡΙΟ’, όπως είχα προαναγγείλει. Θα αφορά την σύγχρονη Ελλάδα της κρίσης. Κύριος χαρακτήρας σε αυτή είναι ένας διεφθαρμένος πολιτικός και «επιχειρηματίας» και η δράση του. Θα είναι μια ταινία εμπνευσμένη από μια «κοινωνία» μεταναστών που αφού πέρασε δύο θάλασσες, βρίσκεται σε ένα λιμάνι της Ελλάδας όπου ξεκινούν μια θεατρική παράσταση ανεβάζοντας ένα έργο του ΜΠΡΕΧΤ, την «Όπερα της πεντάρας», που… τελικά δεν θα τελειώσει ποτέ!». Ο τίτλος της ταινίας «Η άλλη θάλασσα».
Ένας άλλος … ‘‘Θίασος’’.


Γιάννης Φαλκώνης
http://falkonis.blogspot.com/



Αναρτήθηκε από Ματίνα Βεντούρα στις 11:49 μ.μ.



http://matinaventura.blogspot.gr/

Ετικέτες Πολιτισμός-Συνέντευξη